Weekendje: Valkenburg

13 juni 2014.

 

Gijs heeft een weekendje weg geregeld. Ik heb geen idee waar heen maar na mijn werk sta ik klaar met mijn weekendtas vol spullen waarvan ik geen idee heb of ik het nodig zal hebben. Zelf op het treinkaartje heeft Gijs kundig onze bestemming weg gewerkt. 

 

Eerst pakken we de trein naar Utrecht. In mijn hoofd ben ik al druk aan het bedenken wat we in Utrecht kunnen gaan doen. Misschien is er een concertje? Of heeft hij weer eens iets op vakantieveiling gescoord? Maar nee, ik wordt over het station naar een ander perron geloodst. De trein met bestemming Maastricht vertrekt vanaf hier. Okay Maastricht werd het niet, vertelde hij snel. Nu snapte ik er niets meer van. Maastricht is altijd een grapje voor als we ergens niet heen willen gaan. "Kom we pakken gewoon per ongeluk de trein naar Maastricht..." Maar nu vertelde hij dat hij een weekendje naar Valkenburg had geregeld. Dat leek hem leuker dan Maastricht.Ik heb geen idee wat Valkenburg te bieden heeft dus ik laat me verrassen. 

De treinreis duurt lang, echt heel lang. Uiteindelijk komen we toch op het station van Maastricht terecht. Hier moeten we een andere trein pakken, een knal roze Veolia. Deze zijn echt een stuk fijner dan de gele rakkers van NS die bij ons rondrijden. Niet veel later staan we op het kleine stationnetje. Ik ben eigenlijk direct al onder de indruk van de sfeer in deze kleine stad. Ik kom zelfs het schattigste huisje OOIT tegen! (Ik heb echt een Google obsessie voor het huisje aan de Nieuweweg 17 op de laatste foto ontwikkeld). 

Bij het Hotel Schaepkens van St. Fijt checken we in. De vrouw achter de balie is echt een grappenmaker (niet sarcastisch) en ik voel me oprecht welkom. Snel gooien we onze spullen in de kamer en gaan naar het restaurant om voetbal te kijken. De meest bizarre wedstrijd van het WK (met de kopbal van Van Persie door zijn superman move). Op het terras hangt een gezellige sfeer. Als we nog iets willen eten vragen we aan iemand uit de bediening of er nog iets te bestellen is. De keuken is al dicht geeft hij aan, maar hij komt wel aan met een bordje hapjes. Top!

 

Hotel Schaepkens van St. Fijt bestaat al vanaf 1 maart 1885 en werd opgericht door de familie met dezelfde naam: Schaepkens van St. Fijt. In deze tijd was Valkenburg al een populaire bestemming. In 1977 is het oude gebouw afgebrand. Ik vond het een fijn hotel, met goede bedden, vriendelijk personeel en een fijn ontbijtbuffet. 

0 Berichten

Falconburgh Part II

15 juli 2014. 

 

We beginnen de dag goed met een uitgebreid ontbijt van het buffet bij ons Hotel Schaepkens van St. Fijt. Daarna wandelen we door het centrum, ik blijf bij mijn eerste indruk. Er hangt een fijne sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Overal zijn kleine details van de historie te zien. Soms ook wat groter. 

 

Ik heb in het hotel natuurlijk even op Google onderzocht wat er allemaal te doen is in Valkenburg. Ik wil graag kijken bij de Fluweelengrot en bij de kasteelruïne. De laatste is prominent aanwezig in het stadsbeeld, dus hier waren we waarschijnlijk sowieso wel terecht gekomen. Maar allereerst maken we een tussenstop om  een echte Limburgse vlaai te proeven!

Bij de Fluweelengrot, een van de vele grotten die de stad rijk is, kopen we een kaartje voor een rondleiding. Er staan al een hoop andere klaar voor de ingang van de grot. We worden niet veel later begroet door een vrolijke gids, die ons mee de grot in neemt. Deze mergelgrot is waarschijnlijk in de 11e of 12e eeuw ontstaan doordat 'blokbrekers' de mergel ontgonnen om zo een beetje heel Valkenburg, waaronder het kasteel, mee te bouwen. De mergel is vrij zacht. Hierdoor is het behoorlijk gevoelig voor vandalen, die het erg leuk vinden om overal hun naam, verwensingen of diepzinnige quotes in te kerven. Aan de ene kant vind ik deze vorm van graffiti gaaf om te zien, maar ik begrijp ook dat dit niet erg respectvol is. 

 

De Fluweelengrot is zo een vijf kilometer lang en loopt deels onder de kasteelruïne. In de loop der jaren heeft de grot verschillende doeleinden gehad, waaronder die van schuilkelder tijdens de tweede wereldoorlog. Hier zaten 400 mensen tijdens de bevrijding 6 dagen en 6 nachten ondergedoken voordat zij bevrijd werden. Ook hebben hier Amerikaanse soldaten gezeten die hun handtekeningen en silhouetten op de muren hebben achtergelaten. 

 

Nog eerder, in de 18e eeuw tijdens de 'Franse' tijd, werd hier een kapelletje gebouwd. De eigen kerk mocht door de Valkenburgers niet meer gebruikt worden. Eén pastoor zorgde dat zijn kudde hier toch elke zondag een potje prediken. 

 

Op één van de muren is een afbeelding te zien van een dinosaurus, die symbool staat voor de oorsprong van de grot. Tijdens het Krijt was dit gebied een zee, waarbij de oude fauna die overleed, hier tot stof verging en uiteindelijk de mergel hieruit ontstond. Ook de andere schilderingen, waarvan ik de verhalen ben vergeten, zijn heel gaaf om te zien. De kleuren zijn geweldig. 

In één van de gangen brengt onze gids (die overigens echt top is!) de groep tot stilstand. Hij begint te vertellen over twee jongetjes die uit een inrichting even verderop waren ontsnapt. Na weken zoeken werden de jongens dood gevonden, in de grotten in deze omgeving. Klaarblijk hadden ze een ingang gevonden, maar raakten de weg kwijt. Ze overleden van de honger. Ook verteld de gids over een andere groep mensen, die ook het domme idee hadden zelf de grotten te gaan verkennen. Deze werden ook alle vier dood gevonden, maar zij waren dood gegaan van angst. Ze waren zo bang dat hun hart het niet langer aan kon, en er mee stopte. 

 

De lichten gaan uit. Het is pik donker, ik weet niet of ik ooit in zo een donkere ruimte geweest ben. In het begin verbeeld je nog dat je iets ziet, maar al snel weet je zeker dat je echt geen hand voor ogen ziet. Het lijkt me vreselijk om zo rond te dwalen. Bang, moe, hongerig en dorstig. Bah wat een rot manier om te sterven...

Ruïne

Met een kaartje voor de Fluweelengrot, hebben we ook toegang tot de ruïne van Valkenburg. Dit is een zeldzame hoogteburcht, wat inhoudt dat het een burcht is op een natuurlijke hoogte. In Nederland hebben we natuurlijk niet heel erg veel hoogte, dus ik denk dat dit misschien een reden kan zijn van deze zeldzame aard. Er is niet heel veel over van de burcht die hier ooit stond. 

 

Er wordt geschat dat de eerste versie van de burcht, een grote wachttoren, hier vanaf het jaar 1050 al stond. Zeker is dat er vanaf 1122 een burcht stond. In 1672 werd de burcht opgeblazen door stadhouder Willem III, die het niet leuk vond dat de Franzen zich er in verschanst hadden. Hierna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. De stenen van een muur zijn gebruikt om de reparaties aan de stad te verrichten, nadat een brand half Valkenburg had platgelegd.  

 

Er zijn een aantal restauraties uitgevoerd om de resten te behouden. Er zijn nog wat resten van een ridderzaal, een kappeltje en een woongedeelte te 'herkennen'. Ook vind je er nog een oude trap en een put. Zoals ik al eerder zei, de stenen zijn uit de Fluweelengrot gehaald. Dit Mergel is vrij zacht en het kasteel is van boven tot onder beschadigd door mensen die er hun naam in kerven, teksten op schrijven en gewoon asociale vandalen. 

Wilhelminatoren

Nog één van de attracties van Valkenburg is de raketvormige toren op een heuvel. Met een kabelbaantje kun je naar boven voor €2. Niet heel spectaculair, maar wel een leuk uitzicht. Onder je racen de kinderen op de rodelbaan. Eenmaal boven kun je een drankje doen bij het restaurant, of als je zin hebt in een avontuurtje, abseilen van de toren. Hoewel ik dit ook heb overwogen, wil ik eigenlijk abseilen van een meer bijzondere plek. Niet dat dit al bepaalt is, maar ik vond het er niet echt spannend uitzien. 

 

Deze toren is in 1906 geopend, met als doel meer toeristen naar het pittoreske Valkenburg te lokken. Het gebouw is natuurlijk ook weer opgetrokken uit de populaire mergelstenen. In 1944 werd het ernstig beschadigd door granaatexplosies  die de Tweede Wereldoorlog met zich mee bracht. Vanaf 1954 kan de toren met de kabelbaan worden bereikt. 

 

Al met al is het een leuk om de kabelbaan te pakken, al is het maar voor het uitzicht. We konden ons hotel vanaf dit punt goed in de gaten houden!

Ik ben het hangertje met de as van mijn moeder in het hotel vergeten. Even gaan we terug om deze te halen, en iets warmers aan te trekken. Als we op zoek zijn naar eten, komen we langs een stroompje met een waterrad. Ik strooi de as het liefst uit in het water of op een heuvel met uitzicht. Vlug gooi ik wat van de inhoud van het hangertje in het stroompje. 

 

Niet veel later zitten we bij een all-you-can-eat Mexicaan! Waarom zit dit niet in Almere? Geniaal! Ik ben al snel vrienden met de papegaai die achter ons zit. Ik vind het maar sneu, zo een mooi dier, opgesloten in een kooi in een druk restaurant. Als de ober langs komt is hij behoorlijk verbaasd als hij ziet dat ik mijn gevederde vriend over zijn koppie mag aaien. "Tegen mij krijst ie alleen maar!" en inderdaad, de vogel krijgt hem in het oog en begint te gillen. Het liefst had ik het beestje meegenomen...

0 Berichten

Zwarte Cross

Door een collega/vriend raakte ik geïnteresseerd in de Zwarte Cross, een festijn in het gebied van de tukkers in het oosten van het land. Hij ging er al jaren met veel plezier heen en beweerde zelfs dat het leuker zou zijn dan mijn Mighty Sounds Festival. Natuurlijk ben ik niet te beroerd om dat te testen en samen met mijn vaste groep festivalvriendjes gingen we op pad. 

 

Een deel van ons gaat met de auto en zijn zo lief om onze tent alvast mee te nemen, het grootste deel gaat met de trein. Het lijkt wel een wereldreis en we moeten honderd keer overstappen. We hebben speciaal voor dit avontuur een lading vouwfietsen gekocht en vanaf station Lichtervoorde-Groenlo klappen we deze bad-boys uit en fietsen naar de camping. Het is net een carnavalsoptocht en in mijn hoofd (en soms luidkeels daarbuiten) speelt een circusmuziekje af. Vooral wanneer de trappers er af vliegen en mijn zadel naar beneden stort voel ik me een echte clown... 

Als we op de camping aankomen (ik kan me echt niet herinneren welke dit was) staan onze tenten al op ons te wachten, super chill! Onze fietsen smijten we van ons af, we gaan de rest van de tijd mooi met de partykar die de campingeigenaar gebruikt om festivalgangers van en naar de Zwarte Cross te krijgen.

 

Dit weekend zal het echt pokkenweer gaan worden. Een aantal optredens wordt zelfs gecanceld, we hebben wat dat betreft echt het verkeerde jaar gekozen... 

 

Heel eerlijk gezegd denk ik niet dat ik het anders erg leuk had gevonden. Ik vond de mensen ongezellig en soms zelf hinderlijk. Gijs werd zelfs 'aangesproken' op zijn accent, want blijkbaar hebben mensen uit de randstad hier niets te zoeken. 

 

Het concept vind ik heel tof en ik heb tussen de horror-buien door ook nog wel van de motorcross enzo kunnen genieten. Maar de prijzen zijn echt belachelijk en voordat je met je biertje de rij weer uit bent kan je weer achteraan sluiten. Ik ben wel een beetje fan van tante Rikie, die wordt omschreven als de geestelijk leider van de Zwarte Cross. 

 

Op de laatste avond ben ik mijn portemonnee verloren, echt heel zuur want ik kon niet eens mijn OV-chipkaart meer opladen voor de terugreis. Gelukkig konden mijn vriendjes dit voorschieten, maar ik had er wel een klein beetje de pleuris over in. Wonder boven wonder kreeg ik de volgende dag een telefoontje van de politie van Lichtervoorde. Mijn portemonnee was terecht. Ik werd overhoord en moest alles noemen wat er in zat, maar binnen een week kreeg ik het ding toegestuurd, echt super! Zelfs de €50,- zat er nog in! Ik heb nog proberen te achterhalen wie hem had gevonden zodat ik een bloemetje of iets kon sturen, maar dat wilden ze niet zeggen. Ik denk dat het de arme taxi-chauffeur is die ons, met één straalbezopen persoon (ik was het niet), terug naar de camping heeft gebracht. 

 

Maar toch is er geen enkel festival leuker dan Mighty Sounds!!!!!

Previous: Ribeira Grande

0 Berichten

Lijden of Leiden?

Dag 1

Het duurt nog wel even voordat we weer op vakantie kunnen (december pas!), dus besluiten we een weekendje in eigen land weg te gaan. We kiezen voor Leiden, waar ik al een tijd naar toe wil voor de musea. Natuurlijk kies ik het beste weekend hier voor en blijkt het dicht te zijn wegens een renovatie. En nu maar hopen dat Leiden zo leuk is dat we er nog eens terug willen komen... 

 

We vertrekken pas laat en redden maar net de trein vanaf Amsterdam Centraal naar Leiden. We hebben een stoptrein gepakt in plaats van de sprinter... Nu doen we elk gehucht van Amsterdam tot Leiden aan. Hierdoor komen we pas rond 16.30 uur aan op het station. 

 

We hebben een kamer geboekt inclusief ontbijt bij Tulip Inn, dat pal naast het station ligt, ideaal. Bij het inchecken komt de receptionist er mee dat we €12 voor het ontbijt zouden moeten betalen. Nou laat maar dan... Ook moeten we nog €5 toeristenbelasting betalen. Ik vind dit toch altijd een beetje vreemd, maar goed natuurlijk betalen we en krijgen toegang tot onze kamer. 

 

Deze is simpel, een bed, bureau en een badkamertje, maar meer heb je ook niet nodig. We dumpen onze spullen en gaan de stad verkennen. Ondanks de slechte voorspellingen voor het weer (90% kans op regen), is het in Leiden verrassend zonnig. Echt heerlijk. 

Bij een pleintje strijken we neer op een terrasje voor een biertje. Ik heb geen zin om eerst uren rond te lopen. Vervolgens lopen we door om het centrum verder te verkennen.

 

We lopen langs de Hooglandse kerk, een gotisch gebouw waar de bouw van is begonnen in 1377. Het is een tof ding, dat is één ding dat zeker is! 

 

Na wat struinen gaan we zitten bij Annie's, een burgertent met vega-opties en het mooiste;  het terras ligt op boten! Dat is blijkbaar een Leids ding, we zien het dit weekend nog vaker. Het is natuurlijk heel slim als je maar smalle straatjes hebt, maar brede grachten! 

 

De burger is top! Gelukkig kunnen we die van ons beschermen tegen de mega-meeuwen die continu het terras bestormen en proberen het voedsel van de tafels af te stelen. Het is hilarisch, maar niet als het bij jezelf gebeurt natuurlijk.  Wij worden deze keer ontzien. 

Leiden is zo veel mooier dan dat ik had verwacht, ik vind het ook zo leuk dat je overal de sleutels tegen komt die het wapen van de stad vormen.

 

Ik dacht (eerlijk) dat het een soort dorp was met een groot plein waar alle musea waren gebouwd, vraag me niet waarom. Maar het is heerlijk dwalen in de straatjes en steegjes en je komt geheid wel iets moois tegen. Ik ga hier zeker nog een keer heen en dan als ik wel naar het Rijksmuseum van Oudheden... en misschien ook wel naar museum Volkenkunde, en weet je doe ook maar het Wevershuis. Ik denk dat ik mijn punt gemaakt heb, deze sleutelstad zit vol musea.

 

Na nog meer struinen belanden we bij Lazaru's, een rock café met een fantastische regel; er wordt geen U2 gedraaid! Wel speelt er een rockbandje met hele jonge leden (Siva of iets dergelijks). We drinken wat biertjes en vermaken ons aan de bar. Uiteindelijk halen we wat te snaaien bij het station (en worden boos op de HEMA omdat ze hier geen vega-worsten hebben) en draperen ons in onze hotelkamer. 

Dag 2

Ik ben al vroeg weer wakker en sta om een uur of 9 al fris en fruitig te trappelen om te gaan. Gijs heeft wat meer moeite met opstaan, hij heeft slecht geslapen door het vervelende lampje dat boven het bed hangt en met geen mogelijkheid uit kan. 

 

We ontbijten niet bij het hotel, dat vind ik te duur, maar we lopen het centrum in en gaan zitten bij Einstein. Na een flink ontbijt kunnen we er weer tegenaan en we gaan op zoek naar het verborgen burcht. 

 

Het is echt heel gek, maar het best grote burcht ligt verstopt in een hofje. Er staan een aantal informatieve bordjes en je hebt er mooie uitzichten. Ik vind het een goede plek om wat as van mijn moeder te dumpen, zodat ze kan uitkijken over de Hooglandse kerk. 

 

De burcht is één van de oudste van Nederland en de eerste opzet is rond het jaar 1000 neergezet. Het bakbeest is ook een rijksmonument. 

Dan krijgt Gijs een ingeving: "Laten we op de terugweg naar Haarlem gaan!". De terugweg komt ineens heel snel, we lopen gelijk naar station om de trein te pakken. We willen al een tijd naar de Jopenkerk, een oude kerk in Haarlem die omgetoverd is tot brouwerij en drink- en eetgelegenheid. We moeten een eindje lopen vanaf het station voor we de kerk in het oog krijgen. Het is pleurisdruk, niet normaal, maar we weten een plaatsje te bemachtigen. We drinken een biertje en hebben het dan eigenlijk wel gehad.

 

Vervolgens gaan we naar Charlie, een simpel café-tje, maar we moeten hier bijna een half uur wachten op een biertje, heel hinderlijk. Gelukkig zitten we lekker in de zon. 

 

We sluiten het weekend af bij een Indiaas restaurant: India Palace. Ik heb nog nooit zo lekker Indiaas gegeten. Het restaurant heeft wel één groot nadeel... Ik wil nu alleen nog maar Indiaas eten! 

 

0 Berichten

Fortenroute

Met de app van route.nl hebben we een fietsroute uitgekozen bij ons in de 'buurt'; de fortenroute 't Gooi. Van Almere, naar Muiden, naar het Muiderslot, door naar Weesp en via Naarden weer terug naar huis. Het was fantastisch weer en we hadden heel burgerlijk een rugtasje met eten en drinken bij ons, niks rebels aan!

 

We beginnen bij Muiden en stoppen als eerst bij het Muizenfort (awesome naam). Hier kun je gratis naar binnen en er is een kleine expositie. We horen wel andere mensen maar we zien ze niet. Het fort is gebouwd tussen 1874 en 1877 en moest de doorgangen naar Amsterdam beschermen.  Het zou zijn naam te danken hebben aan de muisgrijze uniformen die door de soldaten werden gedragen. 


Onze volgende stop is het Muiderslot, wat ik persoonlijk echt een prachtig kasteel vind. Het kasteel is gebouwd in 1285 en is al sinds 1878 een rijksmuseum. Tegen die tijd was het een ruïne, maar is helemaal hersteld. De geschiedenis van het kasteel zit bomvol moord en doodslag, waar je alles over hoort als je een rondleiding door het kasteel neemt. In mijn beleving kon je vroeger in ieder geval het terrein wel op zonder te betalen en door de mooie kasteeltuinen lopen en wat drinken bij een restaurant op het terrein, maar tegenwoordig moet je betalen. Voor €15,50 mag je als volwassene naar binnen en krijg je de beschikking over een gratis audiotour. Voor vandaag past het niet in onze agenda, maar een bezoek aan het Muiderslot komt wel op mijn want-to-do-list. 


We fietsen verder door het drukke Muiden, de terrassen zitten vol door het mooie zomerweer en de grachten worden druk bevaren. Ik begrijp niet waarom we niet vaker de fiets hebben gepakt voor zo een route. We trappen door en gaan naar Weesp. Het is misschien wel heel dom, maar ik dacht dat Weesp bestond uit nieuwbouw. Ik had geen idee dat het een oude vestingstad is met meer dan 200 rijksmonumenten! 

 

We besluiten dat het tijd is voor een eerste stop en gaan zitten bij op een terrasje aan de gracht, bij De Schalkse. Op de menukaart staat voor ons niets interessants, maar we drinken een biertje en bekijken de bootjesmensen met hun soms belachelijk luxe vaartuigen. Ik ben me nog steeds aan het verbazen over hoe schattig en mooi Weesp eigenlijk is... 

 

Na het biertje gaan we naar het fort waar we voor zijn gekomen; Fort Ossenmarkt. Dit fort is gebouwd tussen 1859 en 1861. Het is niet vrij toegankelijk, er zitten verschillende bedrijven in gevestigd (gaaf om daar te mogen werken). We lopen er een rondje omheen en maken wat foto's voordat we weer verder fietsen langs Vecht en daar wat droomhuisjes zien staan. 


Next up; Fort Uitermeer. Het duurt even voor we het gevonden hebben, het staat niet goed aangegeven en we fietsen er in eerste instantie keihard voorbij.  Op deze plek lag al eerder een fort, maar deze raakte in verval en in 1845 werd hier het huidige bouwwerk neergezet. Het is op dit moment opnieuw een bouwval, maar er zijn plannen om dit fort ook weer te herstellen in zijn oude glorie. Vlakbij het fort ligt een paviljoen waar je een hapje en een drankje kunt doen, maar wij hebben dit overgeslagen. We struinen wat over het terrein en bekijken ook de plofhuisjes (nog zo een leuke naam). Deze plofhuisjes zijn oude munitiewerkplaatsen, maar worden tegenwoordig voor heel andere doeleinden gebruikt, zoals een escape room voor kinderen. 


Onze laatste stop in Naarden, waar misschien wel de mooiste vesting ligt, in ieder geval vanuit de lucht. Het is een stukje fietsen door weilanden en het Naarderbos en in de volle zon is het nekje van Gijs al snel een stukje roder aan het worden. 

 

In Naarden is meer te vinden dan alleen de vestingmuren. Je hebt er een heel mooi stadhuis uit 1601 dat je gratis kunt bezoeken. Ook heb je er een kerk uit de 15e eeuw, de Grote of Sint Vitus kerk. Je vind er twee oude stadspoorten, de Utrechtse stadpoort en de Amsterdamse stadpoort uit de 17e eeuw. Er is dus genoeg te zien om een dag mee te vullen, maar wij maken een snel rondje en gaan dan wat drinken op een van de vele terrasjes. Door het mooie weer hebben meer mensen dat idee gekregen en we moeten best wat moeite doen om een plek te bemachtigen. 


Nadat we uitgedronken zijn stappen we weer op de fiets en bekijken de stervormige vesting vanaf de buitenkant. Onze fortenroute zit er op en we fietsen richting Almere. We stoppen nog bij het strand bij het Naarderbos om onze laatste biertjes op te drinken. 

 

We wisten al wel dat Nederland ook heel mooi kan zijn, maar door deze route zo dicht bij huis te fietsen zijn we hier nog meer van overtuigd en besluiten we om dit soort tripjes vaker te gaan doen. Ik weet zeker dat we de route.nl app meer zullen gaan gebruiken. 


0 Berichten

Oh Oh Den Haag

Dag 1:

Geschreven op 14 december 2019

We stappen al vroeg in de trein van Almere naar Den Haag. Nooit geweten dat het maar een uurtje verderop ligt als je gewoon de rechtstreekse trein kunt pakken. Gijs heeft geregeld dat we voor de verandering eens eersteklas mogen zitten. Even is dat leuk, maar als het arrogante koppel naast ons begint te praten over de romantiek van de Tweede Wereldoorlog en het aftandse Almere bedenk ik me dat ik liever bij de paupers in de tweede klas had gezeten. 

 

We zijn er te vroeg om in te kunnen checken bij Stayokay Hostel Den Haag, dus we gaan de stad in.  Het zonnetje die we eerder nog wel zagen heeft zich even verscholen achter een dik wolkendek en het begint te miezeren. 

 

Bij de Grote Markt besluiten we even een biertje te drinken om het weekend in te luiden en duiken onder de luifels van Hoender & Hop voor een Karmeliet Tripel. Dan begint het echt keihard te hozen en raakt de halve Grote Markt in paniek. Wij hebben geen haast en bekijken de drijfnatte mensen die over het plein hollen. Na ongeveer een uurtje stopt het net zo plotseling als het begon en hebben we weer prachtig weer. 
Okay prachtig is overdreven, maar droog is het in ieder geval wel!


We vinden het tijd om naar Stayokay te gaan, zodat we onze rugtas kunnen dumpen. We pakken de metro naar het station Hollandse Spoor. Het is een fijn verblijf, het ligt niet ver van het centrum en we worden hartelijk welkom geheten. De kamer is prima en schoon. We gooien onze tas in de kamer en checken even wat we willen gaan doen voordat we hem weer smeren. 

 

Opnieuw duiken we de metro in, het wordt al donker en het is toch best guur decemberweer. Het oorspronkelijke plan was om met Max en Nanouk naar de kerstmarkt te gaan, maar helaas konden zij deze keer niet mee. Toch nemen wij een kijkje op de kerstmarkt en ik kan ze met een gerust hart vertellen dat ze niets hebben gemist. Ik hou van de kerstmarkt, maar dit vind ik echt een afknapper. Ik wil potjandorie gewoon houten hutten zien en een triljoen lampjes, geen witte tenten!


Ondertussen zijn we hongerig en we besluiten naar een Indiaas restaurant te gaan, mijn nieuwe favoriete voedsel! We kiezen voor Ramna Tandoori Restaurant. Ik heb nog nooit zo slecht Indiaas voedsel gehad. Serieus, ik kan het zelf nog beter! Echt heel jammer. Ondertussen begin ik een beetje teleurgesteld te raken in Den Haag... 

 

Op ons to-do-lijstje voor het weekend staat een bezoekje aan het Shelby Public House, een café dat zijn inspiratie heeft gehaald uit de serie Peaky Blinders. We hebben het snel gevonden en weten twee plekjes te bemachtigen. Gijs haalt twee mega dure biertjes bij de bar. We kijken even rond en ik weet niet of het door het eten komt, maar het voldoet gewoon niet aan de verwachting die we hadden. De mensen achter de bar zien er leuk uit, maar het thema is gewoon niet genoeg doorgevoerd. Daarnaast is het kapot duur! Helaas pindakaas, misschien is Den Haag gewoon niet ons ding... 

In een laatste, bijna wanhopige, poging gaan we naar Rootz, een café en restaurant in het centrum. We hebben vernomen dat hier een bierproeverij zou zijn. Er staan buiten verschillende hutjes van diverse brouwerijen. Je haalt een proefglas (ook een leuk aandenken) en kunt voor een paar muntjes je glaasje laten vullen. Binnen speelt een band en ook daar worden een aantal biertjes geschonken. De sfeer is goed, het bier is lekker en we hebben het ontzettend gezellig. Ik vind dit zo leuk opgezet dat ik alleen al voor deze toko en eventueel proeverijen weer naar Den Haag zou komen. Ik vergeet bijna te vermelden dat er zelfs vega(n) hapjes te halen zijn! Ook heel belangrijk natuurlijk.

 

Hier een aantal van de brouwerijen waarvan we ook daadwerkelijk iets hebben geproefd: 

- De Blauwe IJsbeer (vond ik erg lekkah)

- Davo Bieren 

- Grutte Pier

- Jopenbier

- De Leckere

 

Het is onnodig om te zeggen dat we uiteindelijk slingerend terug naar het hostel zijn gegaan. 



Dag 2

Geschreven op 15 december 2019

Een ietsiepietsie brak zitten we aan het buffet ontbijt van Stayokay hostel. Er is veel keuze en na het ontbijt voelen we ons ook een stuk beter.  We pakken ons rugtasje weer in en laten het hostel achter ons om de bezienswaardigheden van de stad te gaan bekijken. 

 

We wandelen naar het centrum, dat ongeveer 20 minuten vanaf het hostel vandaan ligt. Vervolgens lopen we door naar het Vredespaleis. Natuurlijk lopen we in eerste instantie keihard de verkeerde kant op, ondanks de vele wegwijzers. 

 

Uiteindelijk komen we er wel. Het is een prachtig gebouw, waarvan de eerste steen in 1907 werd gelegd en afgerond werd in 1913. Het stond symbool voor de vrede, een belangrijk thema uit die periode waarin Europa behoorlijk verdeeld was. Voor de ingang staat een wereldvredesvlam die eeuwig brand, althans sinds 2002. De eerste vlam is in 1999 in Wales aangestoken en daarmee zijn weer andere vlammen aangewakkerd. Om het monument heen liggen 196 stenen uit alle landen ter wereld in het wereldvredespad. Een beetje afgezaagd allemaal, maar toch vind ik het best tof... 


Daarna lopen we naar het Binnenhof, het middelpunt van de Nederlandse politiek. Er zijn best veel toeristen en we lopen er even snel doorheen en langs. Het complex heeft een boeiende geschiedenis, te veel om hier op te sommen. Het begint in ieder geval rond 1300! 

 

Ook de Ridderzaal die op het binnenplein staat is veel ouder dan ik had verwacht en heeft allerlei functies gehad, waaronder de trekking van de "Staatsloterij" in de 17e eeuw... Het is echt een interessante historie en ik zou zeker even wikipedia er op naslaan, want zoals je weet... Wikipedia liegt NOOIT!

 

Aan de overkant van het water ligt museum de Gevangenpoort. Een mega gaaf gebouw dat vroeger de poort naar het Binnenhof was. Het museum is gericht op misdaad, recht en straffen.  Het lijkt me heel interessant en ik zet het op de to-do-lijst voor een volgend bezoek, samen met het Escher museum en Panorama Mesdag


Het is tijd voor bier! Gijs brengt me naar The Fiddler, een "traditioneel Engelse pub" met een hoop soorten van mijn favoriete drank. Op de kaart ontdek ik Animal Army van een microbrewery  van dit café. Het ziet er awesome uit en ik moet het proeven! Ik kies voor de Longneck, een weizen en ik vind het gelukkig nog lekker ook! De biertjes dragen namen als Albino Fox, Sea Lions, Howling Wolf en Cream Bee. We eten wat friet, drinken nog meer bier (waaronder Seef, dat we ontdekt hebben in Antwerpen en ook in Den Haag lekker smaakt). 

 

Als we de pub verlaten zien we de Cheesecake Company. Ondanks dat ik eigenlijk propvol zit, werk ik ook nog een punt weg. Helaas ben ik niet echt onder de indruk. Daarna is het tijd om The Hague te verlaten en terug te gaan naar ons eigen pittoreske Almere en ons voor te bereiden op de volgende reis!


0 Berichten

Dutch Mountain Trail - Heerlen

Vanwege de corona-pandemie (daar heb je vast wel eens van gehoord) durfden we het in het begin van dit jaar niet aan om een trip buiten onze grenzen te boeken. Na wat surfen en zoeken naar interessante plaatsen in Nederland kwam ik de Dutch Mountain Trail tegen, dat klinkt toch al vet?!? Het is een hike van 100 kilometer door Zuid-Limburg, bedacht door het Dutch Mountain Film Festival. De route loopt vanaf Eygelshoven (naast Heerlen) via Vaals, Gulpen, Epen, Mheer en Eijsden naar het eindpunt Maastricht. Er zitten zeven kuitenkillers in, ook wel de seven summits genoemd. We delen deze route op in 4 dagen lopen, iets meer of minder dan 25 kilometer per dag. 

 

Zaterdag 26 juni vertrekken we uit Almere met twee kleine rugtassen waar we zo min mogelijk spullen in hebben gestopt. We hoeven alleen een bus te pakken naar Amstelstation en vanuit daar gaat er een trein rechtstreeks naar Heerlen. Ik ben verbaasd dat het niet meer moeite kost om zo ver naar het zuiden van ons land af te dalen. Een paar jaar terug waren we voor een weekendje Valkenburg in mijn beleving veel langer onderweg en kostte het behoorlijk meer moeite. 

 

Bij station Amstel moeten we ons even haasten om binnen een paar minuten van het busstation naar het perron te komen, maar gelukkig redden we het. Na iets meer dan twee uur komen we aan in Heerlen, volgens eigen zeggen de street-art hoofdstad van ons land. Ik heb een heel ander beeld van deze stad, in mijn beleving staat het vol met saaie gebouwen en is het er vol Wilders-stemmers. Ik heb me dan ook niet per se verheugd op een bezoekje aan deze stad. Dan kan het ook alleen maar meevallen en dat viel het zeker. Ik heb me zelfs kostelijk vermaakt. Inderdaad is er in zo een beetje elke straat wel een kunstwerk te vinden. 

Vanaf de eerste stap die ik buiten het gloednieuwe station zet begint mijn mening bij te draaien. De lange straat (Saroleastraat) die voor me ligt ziet er super gezellig uit. Helaas besluiten we om toch eerst de bagage te dumpen bij het hotel en even in te checken. Het is een minuut of vijf lopen van het station naar Tulip Inn Heerlen City Center, waar we voor vannacht een kamer hebben geboekt. Nadat we even hebben moeten wachten op een nogal veeleisend stel dat de receptiedame aan een kruisverhoor onderwerpt kunnen we naar onze kamer. Het is klein, maar alles zit er in wat we nodig hebben. Een heerlijk bed, koelkastje en badkamertje. We smijten onze spullen de kamer in en trekken wat anders aan, vanmorgen was de weersvoorstelling diep treurig, maar dit is helemaal bijgetrokken. 

 

We struinen rond in het centrum van Heerlen, er zijn veel terrasjes en pleintjes, maar die zitten redelijk overvol. Uiteindelijk komen we terecht bij de stadstuin van Heerlen, waar mensen genieten van het zonnetje en kinderen spelen. Hier heeft een ondernemer een heus strand met beach bar nagebouwd, Buiten genaamd.  De zon besluit even los te gaan en we strijken neer in een van de strandstoelen. Het is een heerlijk plekje, maar er is wel een maar... er is geen toilet. Super irritant, vooral aangezien ik 180 x per uur moet. Ze verwijzen je door naar een openbaar toilet, een paar meter verderop, maar toen wij er waren was deze ook gesloten. Ik ben zelfs naar de 2theloo gelopen een stuk verder, maar ook deze was gesloten. Echt knullig, zet desnoods twee Dixies neer ofzo. 

 

Na een paar biertjes is het dan ook echt tijd om te vertrekken naar een locatie met een toilet. 

 

Nadat we een plasstop hebben ingelast halen we snacks voor de eerste etappe morgen. Vervolgens stijken we neer bij een Ierse Pub, Erin's Isle, naast het hotel, waar verhalen aanhoren over rijke weldoeners die hun miljoenen afstaan aan ziekenhuizen en andere goede doelen. 

 

Ietwat meer beschonken dan we aankwamen verlaten we het terras en gaan we naar Bloom's Heerlen om wat burgers te verorberen. Holy moly wat zijn ze goed! Ik heb de Marigold burger, echt fantastisch maar helaas tijdelijk. Gijs gaat voor de Bloomburger. Alle burgers zijn vegan en goddelijk! Ik start snel een petitie om deze tent ook in Almere te krijgen!

 

We sluiten de avond af bij de Poort van Herle, het eerste terras dat je ziet als je met de trein aankomt. Ik had het niet verwacht, maar ik vind Heerlen heerlijk gezellig en vol vriendelijke mensen. Een onverwachte verrassing kan ik wel zeggen!

1 Berichten

Dutch Mountain Trail - Etappe 1 -

Veel te vroeg en veel te brak staan we op en maken ons klaar voor de eerste 28 kilometer van de Dutch Mountain Trail. Met de trein vertrekken we naar station Eygelshoven, waar de hike begint. Al snel komt het eerste blauw-witte plaatje in zicht waar je de route aan kunt herkennen. Het begin lijkt een beetje alsof je door een berm loopt (helaas zal ik dit gevoel vaker hebben), maar al snel komen we in een meer bosachtige omgeving zodra we in de buurt van Landgraaf komen. Onderweg komen we allerlei grappige dingetjes tegen, een beschilderd steentje met smile erop en bomen waar 'deurtjes' op zijn gemaakt. 

 

De eerste 'bergtop' die we overwinnen is de Wilhelmina-berg, gemaakt van een hoop restafval van de mijnen in dit gebied. Gelukkig zag Snowworld hier mogelijkheden en bouwden een indoor piste op de heuvel. Heb je toch nog wat aan je restafval. De berg is 225 meter boven NAP en hijgend, puffend en steunend kom ik boven. Okay mijn kuiten klapperen, maar op zich viel het me nog best mee. Echt mooi is het niet, dus snel lopen we verder. 

 

De route loopt verder richting Kerkrade door een mooi bos, met beekjes en langs kasteel Erenstein. Tot nu toe kan ik me prima vermaken, maar na Kerkrade gaat het mis. Uren lopen we door weilanden en velden met hoog gras. Echt kilometers. We gaan langs de Duitse grens en hier stoppen ook de route bordjes en moeten we vaak terugvallen op onze gps-app. Gijs heeft hiervoor GPX Viewer geïnstalleerd en die is best handig, vooral als je het boekje dat je speciaal hiervoor hebt aangeschaft straal bent vergeten. Onderweg zijn we een wandel-pro tegen gekomen die een aparte GPS bij zich had, maar de app van Gijs werkte beter. 

 

 

Ik vind er geen zak meer aan en dat vind ik heel kut. Ergens langs de randen van een veld, ongeveer op twee derde van de route geef ik aan dat ik dit niet helemaal voor me zag toen ik dit fantastische idee aan Gijs pitchte een half jaar terug. Als ik de filmpjes en foto's van andere wandelaars bekeek was het prachtig groen en bebost, maar dat is dus alleen het beginstuk. Gijs geeft gelukkig aan dat hij het ook echt heel saai vindt en we besluiten om morgen lekker ons eigen plan te trekken. 

 

Natuurlijk moet ik nog wel verder vandaag en het laatste stuk is hels. Nadat ik heb uitgesproken dat ik een quiter ben gaat alles zeer doen, mijn voeten vallen er bijna af en de tas wil ik het liefst in de fik steken. Na nog een paar uur proberen niet te klagen, maar overlopen van de klachten komen we bij de laatste summit van de dag: de Shneeberg. Deze heeft een hoogte van 257 meter maar is minder steil dan de Wilhelminaberg, dus veel makkelijker te doen. Ik had niet eens door dat we zo hoog geklommen waren. Hier zitten best wat mooie bosrijke stukjes, maar ook stukken waar het berm-gevoel weer terug keert. 

 

 

Vaals is in ieder geval in zicht, wat een opluchting. Ons verblijf ligt zo een beetje op de route. Ondertussen doet alles zo een pijn dat ik echt niet weet of ik morgen mijn bed nog uitkom. Echt die mensen die beweren dat het een geweldige route is die kunnen mijn rug op! Maar liever niet nu, ik ben al stuk...

 

Bij Hotel Vallis bellen we aan en worden ontvangen door een enorm vriendelijke man, waar we gelijk blij van worden. De kamer is perfect, volgens Gijs staat het zijn top 3! De schoenen gaan uit en we tellen onze blaren. De toppen van mijn kleine teentjes zijn verandert in 1 grote glazige blaar, gatver. Verder valt de schade op zich wel mee, maar ik ben kapot. Als ik mijn nek draai schiet de kramp er in. Lang leve wandelen met rugtas. Maar wat ik voortaan liefkozend de hel van 2021 zal noemen is voorbij. Ik neem een douche en fris we wat op.

 

Uitgeteld gaan we beneden in het restaurant Troje, dat van dezelfde eigenaar is, zitten en schuiven we champignons uit de oven, vegetarische pitta en een pizza naar binnen, terwijl we doods voor ons uitkijken. Ik kijk uit naar mijn bed en niet veel later zal ik heerlijk in dromenland zijn. Hopelijk hebben ze daar niet te veel weilanden, blijkbaar ga ik daar niet zo goed op. 

Dutch Mountain Fail - Vaals en Gulpen -

Okay na het drama van gisteren ben ik verbaast dat ik toch redelijk fit ben. Mijn kuiten doen wat zeer en zijn stijf, maar ik kom zonder problemen mijn bed uit. Blijk ik toch weer een beetje en drama queen te zijn (no shit). Voor vanavond hebben we een ander hotel geboekt in Gulpen, dus helaas moeten we uitchecken, maar we kunnen onze bagage hier wel achterlaten zodat we rugzakvrij het dorp en de omgeving kunnen verkennen. 

 

Bij de Albert Heijn even verderop slaan we een ontbijtje in en besluit toch om de derde 'summit', de Vaalserberg van 322 meter hoog , te gaan beklimmen en naar het drielandenpunt te gaan. Door een slingerend straatje dat al redelijk steil loopt stappen we omhoog en als we bij de bosrand zijn uitgekomen stoppen we om ons ontbijtje naar binnen te werken. Hmmm chocoladebroodjes. Het stuk wat volgt is mooi, bebost en mossig.  Boven maken we een stop bij restaurant WilhelminaToren. Volgens Buitenradar zal er zo een fikse bui overtrekken, maar hier kunnen we droog op het terras zitten en genieten van het uitzicht en een cappuccino. Ik heb zo geen spijt van ons besluit om de hike te stoppen! 

 

De regenbui is inderdaad best heftig. Het uitzicht verdwijnt en maakt plaats voor een grijze waas. Ik zou zeker niet geamuseerd zijn als ik deze plensbui op mijn kop had gehad tijdens het lopen. Nadat de wolken zijn vertrokken besluiten ook wij verder te gaan. We halen twee muntjes voor de Wilhelminatoren en een kruikje Drielanden-bitter. We bestijgen de toren nu het nog rustig is en op 34 meter hoogte lopen we over de glazen platen van de skywalk. Ik blijf er de kriebels van krijgen. We zien in de verte de Wilhelminaberg met de witte stalen constructie van Snowworld. Ook zien we mijn geliefde weilanden uitgestrekt voor ons liggen. Voordat ik last krijg van mijn nieuwe trauma's gaan we maar weer snel terug naar beneden. 

Via een drassig bospad lopen we richting het drielandenpunt, dat een paar honderd meter hiervandaan ligt. Maar eerst gaan we nog een biertje drinken bij café De Bokkenrijder. Nu we geen schema meer hebben wil ik daar optimaal gebruik van maken. 

 

Bij het drielandepunt is het druk, vooral veel rennende en krijsende kinderen. Ik ben hier nog nooit geweest en omdat iedereen in mijn omgeving hier vroeger als kind altijd heen is geweest vond ik dat het op mijn bucketlist moest komen. Heel fijn dat er weer eens iets kon worden afgestreept! Ik vind het leuk om ook dit soort kleine dingetjes op de lijst der lijsten te zetten en niet alleen de bungeejumpen bij de Niagara watervallen-achtige acties. Nadat we de steen bekeken hebben en natuurlijk even gehopt zijn naar Duitsland en België kan ik met een gerust hart verder.

 

Hier staat nog een toren, maar ik heb inmiddels wel genoeg van het uitzicht gezien en besluiten we deze kans te laten schieten. We lopen terug naar beneden en gaan naar het hotel om onze bagage te halen. De rugzak is nog best pijnlijk op mijn schouders, maar gelukkig is de bushalte niet veel verder. Daar stappen we op de bus naar een dorp verderop; Gulpen! 

Van Vaals naar Gulpen is maar een korte rit en voor we het weten staan we alweer op het busstation. Ik ben even gedesoriënteerd en heb mijn telefoon nodig om me de weg te wijzen, maar dan ineens staan we al voor Brasserie De Kroon, waar we een kamer hebben geboekt. Het is spitsuur bij het verblijf en de dame achter de bar geeft ons haastig de sleutel en laat ons de ingang zien. Helemaal bovenin het gebouw, zonder lift, mogen wij onze tassen neergooien. De trappetjes voelen krakkemikkig en zijn steil. Mijn arme kuiten gaan er niet helemaal mee akkoord, maar de kamer is prima. Alleen de wc... dat ding maakt een ongelooflijke herrie, ik schrik me elke keer de pleuris. Maar echt zo hard dat ik bijna tegen het plafond zit. 

 

Waar ik hier het meest naar heb uitgekeken is de Gulpener Bierbrouwerij. Daar tegenover zit namelijk een proeflokaal, ik hou zo van de sfeer bij dit soort locaties. Het Gulpener Proeflokaal is ook weer erg gezellig. In de tuin vinden we een plekje en ik denk dat ik hier blijf wonen. We bestellen een pils zodat we met een drankje rustig de uitgebreide kaart kunnen doornemen. We gaan voor het proeverijtje, met drie proefglaasjes en bijpassende kaasjes uit de omgeving. Het proeflokaal heeft een 25 miles-concept, wat ik wel heel vet vind. Dit houdt in dat er alleen lokale producten van binnen een straal van 40 kilometer (25 miles) gebruikt worden. 

 

Het proeverijtje bestaat uit (als ik het allemaal goed heb onthouden) een UR-weizen met geitenkaas uit Eysden. Hier gebeurt iets wonderlijks. Ik HAAT geitenkaas, intens, ik ga er van over mijn nek, het is walgelijk. Toch besluit ik om dit kaasje te proberen, het ziet er anders uit dan de kaasjes die ik gewend ben. Ik lust dit! En dat niet alleen, ik verorber bijna het hele kaasje! 

 

Vervolgens gaan we verder naar een Sterk Rogge Tripel met een rood schimmelige kaas. Nu ik dit noteer twijfel ik aan het biertje, aangezien deze een andere kleur lijkt te hebben dan op de site van Gulpener. Het meisje dat ons bediende had er niet erg veel zin in, ik heb nog nooit zo een trage serveerster meegemaakt. Maar gelukkig komen andere regelmatig vragen of alles nog naar wens is en geven ons iets meer uitleg over wat er op ons bordje ligt en maken het daarmee dubbel goed. Dit kaasje is ook heerlijk en ik ben helemaal in mijn nopjes. Het laatste is een IJsbock met IJsbockkaas. Het kaasje is top, maar het biertje vind ik iets minder lekker. 

 

Nat het proeverijtje ga ik over op de Korenwolf, wat ik al ken en een heel lekker biertje vind. We verorberen ook nog een schaaltje met paddestoelen van Zwamburg in bierbeslag. Ik zit hier zo vol van dat ik geen eten meer kan zien, maar Gijs gaat er helemaal voor en bestelt de vegaburger. Deze is reuzemachtig maar wel lekker. We blijven uiteindelijk veel te lang hangen en doen nog 1 laatste biertje bij ons hotel, voor we ons bedje inkruipen. Die nacht gaat het heftig onweren en we schrikken constant wakker van het geflitst en gedonder, dus echt een goede nachtrust krijgen we helaas niet. 

0 Berichten

Dutch Mountain Fail - Gulpen -

Ondanks het gedonder boven ons hoofd hebben we redelijk geslapen en zitten we 's ochtends vroeg aan het ontbijt bij Brasserie De Kroon. Door een foutje in het boeken had ik een nacht overgeslagen, waardoor we een extra nacht in Gulpen hebben waar ik nog geen hotel voor had geboekt. Gelukkig kwamen we daar op tijd achter en heb ik een nacht in een ander hotel kunnen boeken, De Kroon zat helaas al helemaal vol. We checken uit, laten dit verblijf achter ons en lopen 500 meter naar hotel Gulpen. Hier dumpen we onze tassen zodat we vrij kunnen rond dartelen. 

 

We besluiten de Gulperberg van 157 meter op te struinen. Daar zou een Mariabeeld staan. Online lees ik dat je deze unit in de wijde omgeving zou moeten zien, maar ik heb haar nog niet voorbij zien komen. Eenmaal boven blijkt het niet zo een gigantische vrouw als ik had verwacht en nu snap ik dat ik haar over het hoofd heb gezien. Sorry Maria! Het is al flink warm en we willen graag bij het restaurant Gulperberg hier op de heuvel wat drinken, maar dat ding gaat pas om 12 uur open, dus uitgedroogd gaan we verder. 

 

Als we even op een bankje zitten in de schaduw en genieten van het uitzicht komt de ene na de andere wielrenner voorbij. Ik weet niet waarom die mensen altijd zo moeten krijsen, maar het is wel een beetje hinderlijk. Opeens gooit één van de mannetjes zijn fiets in de berm en trekt een sprintje. Een paar seconden later hoor ik hem braken, altijd fijn. De bikkel stapt een paar minuten later weer op zijn fietsje en racete weg, ik weet niet of hij nu zo graag weer verder wilde of dat hij zich een beetje schaamde. 

 

We bakkeleien even over wat we met deze extra dag gaan doen en bekijken verschillende wandelroutes. We besluiten om via het plaatsje Partij naar Mechelen te lopen langs het riviertje de Geul. Het beginstuk bij Partij is wat vervelend, omdat ze daar bezig zijn met de wegen, waardoor het een blubberfestijn is, maar al snel loop je in de natuur. Het bruine water is niet echt aantrekkelijk, we hoopten dat we ergens pootje konden baden, maar dat zit er niet in. Het is hier wel heerlijk rustig, we komen amper andere mensen tegen. 

Niet lang daarna komen we een probleem tegen. Gigantische problemen, namelijk... ja serieus... koeien. Die dieren zien er zo lief en vriendelijk uit, tot je op een paar meter afstand bent. Dan blijken ze ineens reusachtig en niet die kleine schattige koetjes die je altijd vanuit de trein in het weiland ziet staan. Okay misschien ben ik wel echt een stadsmens. Met gevaar voor eigen leven passeren we de monsters, die ons aanstaren met hun woeste blik. Snel lopen we verder. 

 

Niet veel later komen we de volgende uitdaging tegen. Een van de toegangspoortjes is onbereikbaar door een grote plas blubber. Het heeft de laatste dagen veel geregend en er zijn zelfs hele straten vol water komen te staan. Mijn WhatsApp stroomde vol berichten met de vraag of wij ook al weg gespoeld waren, maar ondertussen scheen bij ons gewoon de zon. We klimmen na wat wikken en wegen over een hekje met prikkeldraad, waar ik natuurlijk achter blijf hangen in een charmante positie, maar de schade valt mee.  

 

We komen aan bij Mechelen en gaan zitten op het terrasje van Brasserie Charlemagne. Het is tijd voor een biertje! Mechelen ziet er uit als een schattig dorpje, vooral de hoeve is mooi (Hotel Hoeve de Plei). We vervolgen onze route langs meer weilanden (jeej...) en terug naar de Gulperberg. 

Vanaf de Gulperberg besluiten we toch om ook even naar Wittem te lopen. Daar staat een 'Chateau' en een klooster dat er vanaf een afstandje wel heel interessant uitziet. We lopen uiteraard via een weiland naar de autoweg en in de zinderende hitte langs deze weg naar het dorp. Ik hop even Klooster Wittem in om een fotootje te maken en Gijs blijft demonstratief buiten staan. Het wordt een heus pelgrimsoord genoemd, maar heel bijzonder vind ik het niet, dat zal vast aan mij liggen. 

 

Het lijkt mij wel tof om bij Chateau Wittem wat te gaan drinken en misschien wat te eten, maar als we daar aankomen lijkt het hermetisch afgesloten. Er staat wel dat je de intercom kunt gebruiken om je aan te melden, maar ik heb intercom-vrees, dus draaien we weer om. Bij café Oud Wittem mogen we wel zonder gedoe plaatsnemen en daar maken we gebruik van door een uitgebreide lunch te bestellen. Ik heb daarna geen zin om nog terug langs de saaie autoweg te lopen en we pakken de bus terug. In vijf minuten staan we weer op het busstation van Gulpen. We checken even in bij het hotel, zodat zij van onze bagage zijn verlost. 

Op de kamer onderzoek ik de mogelijkheden van vegetarisch of zelfs vegan eten in de buurt, maar na een menukaart of 10 te hebben bekeken kom ik alleen maar uit bij de snackbar. Daar heb ik niet zo een zin in, met tegenzin (dat is een leugen) gaan we weer naar het Gulpener Proeflokaal. Wat een straf! Tussen de slingerende hopplanten nemen we plaats aan één van de tafels in de tuin. We bestellen het Brouwersdiner, een driegangen menu die je ook vegetarisch kunt krijgen. Heel fijn! Daar krijg je natuurlijk ook bijpassende biertjes bij. 

 

Vooraf een salade, vervolgens de vegaburger en het toetje is echt goddelijk, mout-brownie met koffie-ijs. Echt fantastisch! De lucht betrekt en we besluiten nog een biertje in het hotel te drinken (en nog 1 en nog 1 en nog 1) voordat we in de bui terecht komen. Het was een goeie dag!

0 Berichten