Boerenweiland

Eén van onze vrienden is met zijn ouders naar Texel. Met een stel anderen genieten we van het zonnetje in de achtertuin en wanneer iemand van ons (Max) een grap maakt, dat we ook naar Texel zouden moeten gaan om hem te laten schrikken. We kijken elkaar aan en besluiten het daadwerkelijk te doen (goeie ouwe tijd, zucht). In een half uur zijn onze tassen gepakt, tenten ingeladen en zijn we onderweg naar Den Helder. Het is even spannend, straks missen we de laatste boot! Gelukkig zijn we op tijd en gaan op weg. Voor mij is het de eerste keer dat ik naar een Waddeneiland ga…

 

In 20 minuten waren we al op het eiland, ik had geen idee dat dit zo snel ging, en we crossen naar de camping (Loodmansduin) waarvan we wisten dat zijn vaste kampeerplek was. Alles ging bizar soepel, ik word er bijna bang van. Eenmaal bij het terrein is er niemand bij de receptie. We besluiten gewoon door te lopen en we zien wel of we nog een plekje kunnen krijgen. De camping is gigantisch! Maar nog geen tien minuten rond lopen of de langste van ons roept `Hey ik zie Bommel!`. Dit is de naam van de hond van onze vriend. We denken dat hij een grapje maakt, maar we zijn gewoon direct uitgekomen bij de tent van zijn ouders. Maar is hij wel blij om ons te zien.

Hij begrijpt niet wat er aan de hand is, maar lacht het een beetje weg en begint over dat we een campingplek bij een boer in een weiland moeten regelen. Wat een figuur! Komen we met zes personen om hem te verassen, wil hij ons weg hebben en maar tussen de koeien te gaan kamperen! We laten ons niet weg jagen en zijn ouders stellen voor dat we gewoon ergens onze tent neergooien, niemand de dit zal merken. Het begint al te schemeren en we gaan op zoek naar een plekje.

  

Een paar velden verderop besluiten we maar gewoon onze spullen neer te gooien. Het word ineens wel heel snel donker, maar gelukkig staat het allemaal snel. We hebben de inhoud van onze koelkast meegenomen en hebben zat te eten en te drinken. We zitten met zijn allen in het veld, als onze vriend toch maar eens aan komt schuiven. Gelukkig, hij vind het toch best leuk. Tot  laat zitten we rond onze tentjes te kletsen en drinken wat biertjes, maar als ik (letterlijk) zittend in slaap val, word ik de tent in gestuurd. 

0 Berichten

Wild Kamperen

Het is een beetje awkward als we onze tenten uit rollen. We blijken in de vorige avond in het donker onze tenten wel erg dicht (lees bijna bovenop) die van onze buren te hebben gezet. Gelukkig doen ze hier niet moeilijk over, maar verzoeken wel of we ze een klein beetje op willen schuiven. Geen probleem, we gaan ze toch inpakken om terug naar het vaste land te gaan. Maar eerst genieten we nog even van het zonnetje die heerlijk schijnt.

 

 We sluipen langs de receptie, maar er komt niemand achter ons aan rennen om geld te innen. Ik voel me wel een beetje lullig, maar schuif dat snel op zij. We rijden naar Den Burg om wat eten te halen. We kopen de Jumbo leeg en ontbijten op een muurtje in het centrum. 

 

De dude waarvoor we naar het eiland zijn gekomen zien we niet meer terug, ondankbaar joch!

Let It Burn

We besluiten even naar het strand te gaan. Het water is nog te koud om te zwemmen, maar het is prachtig weer. We blijven er een uurtje of twee. Er is geen teken van onze vriend, waarvoor we naar Texel zijn gekomen. Wel een beetje jammer, maar we hebben het  alsnog naar onze zin. Ik smeer me dik in, met mijn witte poezelige huidje verbrand ik ontzettend snel. De jongens zijn eigenwijs, heel eigenwijs. Er waait een windje en het lijkt niet heel fel te schijnen. Wat hebben ze dat verkeerd ingeschat. Gijs blijkt zo erg verbrand, dat hij er blaren van op zijn enkels heeft! Eigen schuld, dikke blaar!

  

We gaan nog even naar het centrum en drinken een Texels biertje voor we de boot naar het vaste land pakken. Wat een lekker weekend en een leuke spontane actie!

2 Berichten

Texels Speciaalbier

Er zijn heel wat biertjes van de Texels Speciaalbier Brouwerij, zoals Skuumkoppe, Goudkoppe, Springtij en Noorderwiend. Je kunt deze biertjes ook ergens anders nuttigen dan op Texel, tegenwoordig hebben ze de Skuumkoppe zelfs bij de meeste Albert Heijn filialen. Maar toch smaakt zo een echt Texels biertje nergens lekkerder dan op Texel.

 

Je kunt ook de brouwerij op Texel bezoeken. Dit staat hoog op mijn Texelse Bucketlist. 

 

We hebben in 2019 in Lelystad een Texelse Bierproeverij bezocht in restaurant De Rede, wat ook echt een aanrader is. De expert vertelt je van alles over de verschillende biertjes en weet ontzettend veel, ook over andere biertjes. 

0 Berichten

Weekendje: Valkenburg

13 juni 2014.

 

Gijs heeft een weekendje weg geregeld. Ik heb geen idee waar heen maar na mijn werk sta ik klaar met mijn weekendtas vol spullen waarvan ik geen idee heb of ik het nodig zal hebben. Zelf op het treinkaartje heeft Gijs kundig onze bestemming weg gewerkt. 

 

Eerst pakken we de trein naar Utrecht. In mijn hoofd ben ik al druk aan het bedenken wat we in Utrecht kunnen gaan doen. Misschien is er een concertje? Of heeft hij weer eens iets op vakantieveiling gescoord? Maar nee, ik wordt over het station naar een ander perron geloodst. De trein met bestemming Maastricht vertrekt vanaf hier. Okay Maastricht werd het niet, vertelde hij snel. Nu snapte ik er niets meer van. Maastricht is altijd een grapje voor als we ergens niet heen willen gaan. "Kom we pakken gewoon per ongeluk de trein naar Maastricht..." Maar nu vertelde hij dat hij een weekendje naar Valkenburg had geregeld. Dat leek hem leuker dan Maastricht.Ik heb geen idee wat Valkenburg te bieden heeft dus ik laat me verrassen. 

De treinreis duurt lang, echt heel lang. Uiteindelijk komen we toch op het station van Maastricht terecht. Hier moeten we een andere trein pakken, een knal roze Veolia. Deze zijn echt een stuk fijner dan de gele rakkers van NS die bij ons rondrijden. Niet veel later staan we op het kleine stationnetje. Ik ben eigenlijk direct al onder de indruk van de sfeer in deze kleine stad. Ik kom zelfs het schattigste huisje OOIT tegen! (Ik heb echt een Google obsessie voor het huisje aan de Nieuweweg 17 op de laatste foto ontwikkeld). 

Bij het Hotel Schaepkens van St. Fijt checken we in. De vrouw achter de balie is echt een grappenmaker (niet sarcastisch) en ik voel me oprecht welkom. Snel gooien we onze spullen in de kamer en gaan naar het restaurant om voetbal te kijken. De meest bizarre wedstrijd van het WK (met de kopbal van Van Persie door zijn superman move). Op het terras hangt een gezellige sfeer. Als we nog iets willen eten vragen we aan iemand uit de bediening of er nog iets te bestellen is. De keuken is al dicht geeft hij aan, maar hij komt wel aan met een bordje hapjes. Top!

 

Hotel Schaepkens van St. Fijt bestaat al vanaf 1 maart 1885 en werd opgericht door de familie met dezelfde naam: Schaepkens van St. Fijt. In deze tijd was Valkenburg al een populaire bestemming. In 1977 is het oude gebouw afgebrand. Ik vond het een fijn hotel, met goede bedden, vriendelijk personeel en een fijn ontbijtbuffet. 

0 Berichten

Falconburgh Part II

15 juli 2014. 

 

We beginnen de dag goed met een uitgebreid ontbijt van het buffet bij ons Hotel Schaepkens van St. Fijt. Daarna wandelen we door het centrum, ik blijf bij mijn eerste indruk. Er hangt een fijne sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Overal zijn kleine details van de historie te zien. Soms ook wat groter. 

 

Ik heb in het hotel natuurlijk even op Google onderzocht wat er allemaal te doen is in Valkenburg. Ik wil graag kijken bij de Fluweelengrot en bij de kasteelruïne. De laatste is prominent aanwezig in het stadsbeeld, dus hier waren we waarschijnlijk sowieso wel terecht gekomen. Maar allereerst maken we een tussenstop om  een echte Limburgse vlaai te proeven!

Bij de Fluweelengrot, een van de vele grotten die de stad rijk is, kopen we een kaartje voor een rondleiding. Er staan al een hoop andere klaar voor de ingang van de grot. We worden niet veel later begroet door een vrolijke gids, die ons mee de grot in neemt. Deze mergelgrot is waarschijnlijk in de 11e of 12e eeuw ontstaan doordat 'blokbrekers' de mergel ontgonnen om zo een beetje heel Valkenburg, waaronder het kasteel, mee te bouwen. De mergel is vrij zacht. Hierdoor is het behoorlijk gevoelig voor vandalen, die het erg leuk vinden om overal hun naam, verwensingen of diepzinnige quotes in te kerven. Aan de ene kant vind ik deze vorm van graffiti gaaf om te zien, maar ik begrijp ook dat dit niet erg respectvol is. 

 

De Fluweelengrot is zo een vijf kilometer lang en loopt deels onder de kasteelruïne. In de loop der jaren heeft de grot verschillende doeleinden gehad, waaronder die van schuilkelder tijdens de tweede wereldoorlog. Hier zaten 400 mensen tijdens de bevrijding 6 dagen en 6 nachten ondergedoken voordat zij bevrijd werden. Ook hebben hier Amerikaanse soldaten gezeten die hun handtekeningen en silhouetten op de muren hebben achtergelaten. 

 

Nog eerder, in de 18e eeuw tijdens de 'Franse' tijd, werd hier een kapelletje gebouwd. De eigen kerk mocht door de Valkenburgers niet meer gebruikt worden. Eén pastoor zorgde dat zijn kudde hier toch elke zondag een potje prediken. 

 

Op één van de muren is een afbeelding te zien van een dinosaurus, die symbool staat voor de oorsprong van de grot. Tijdens het Krijt was dit gebied een zee, waarbij de oude fauna die overleed, hier tot stof verging en uiteindelijk de mergel hieruit ontstond. Ook de andere schilderingen, waarvan ik de verhalen ben vergeten, zijn heel gaaf om te zien. De kleuren zijn geweldig. 

In één van de gangen brengt onze gids (die overigens echt top is!) de groep tot stilstand. Hij begint te vertellen over twee jongetjes die uit een inrichting even verderop waren ontsnapt. Na weken zoeken werden de jongens dood gevonden, in de grotten in deze omgeving. Klaarblijk hadden ze een ingang gevonden, maar raakten de weg kwijt. Ze overleden van de honger. Ook verteld de gids over een andere groep mensen, die ook het domme idee hadden zelf de grotten te gaan verkennen. Deze werden ook alle vier dood gevonden, maar zij waren dood gegaan van angst. Ze waren zo bang dat hun hart het niet langer aan kon, en er mee stopte. 

 

De lichten gaan uit. Het is pik donker, ik weet niet of ik ooit in zo een donkere ruimte geweest ben. In het begin verbeeld je nog dat je iets ziet, maar al snel weet je zeker dat je echt geen hand voor ogen ziet. Het lijkt me vreselijk om zo rond te dwalen. Bang, moe, hongerig en dorstig. Bah wat een rot manier om te sterven...

Ruïne

Met een kaartje voor de Fluweelengrot, hebben we ook toegang tot de ruïne van Valkenburg. Dit is een zeldzame hoogteburcht, wat inhoudt dat het een burcht is op een natuurlijke hoogte. In Nederland hebben we natuurlijk niet heel erg veel hoogte, dus ik denk dat dit misschien een reden kan zijn van deze zeldzame aard. Er is niet heel veel over van de burcht die hier ooit stond. 

 

Er wordt geschat dat de eerste versie van de burcht, een grote wachttoren, hier vanaf het jaar 1050 al stond. Zeker is dat er vanaf 1122 een burcht stond. In 1672 werd de burcht opgeblazen door stadhouder Willem III, die het niet leuk vond dat de Franzen zich er in verschanst hadden. Hierna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. De stenen van een muur zijn gebruikt om de reparaties aan de stad te verrichten, nadat een brand half Valkenburg had platgelegd.  

 

Er zijn een aantal restauraties uitgevoerd om de resten te behouden. Er zijn nog wat resten van een ridderzaal, een kappeltje en een woongedeelte te 'herkennen'. Ook vind je er nog een oude trap en een put. Zoals ik al eerder zei, de stenen zijn uit de Fluweelengrot gehaald. Dit Mergel is vrij zacht en het kasteel is van boven tot onder beschadigd door mensen die er hun naam in kerven, teksten op schrijven en gewoon asociale vandalen. 

Wilhelminatoren

Nog één van de attracties van Valkenburg is de raketvormige toren op een heuvel. Met een kabelbaantje kun je naar boven voor €2. Niet heel spectaculair, maar wel een leuk uitzicht. Onder je racen de kinderen op de rodelbaan. Eenmaal boven kun je een drankje doen bij het restaurant, of als je zin hebt in een avontuurtje, abseilen van de toren. Hoewel ik dit ook heb overwogen, wil ik eigenlijk abseilen van een meer bijzondere plek. Niet dat dit al bepaalt is, maar ik vond het er niet echt spannend uitzien. 

 

Deze toren is in 1906 geopend, met als doel meer toeristen naar het pittoreske Valkenburg te lokken. Het gebouw is natuurlijk ook weer opgetrokken uit de populaire mergelstenen. In 1944 werd het ernstig beschadigd door granaatexplosies  die de Tweede Wereldoorlog met zich mee bracht. Vanaf 1954 kan de toren met de kabelbaan worden bereikt. 

 

Al met al is het een leuk om de kabelbaan te pakken, al is het maar voor het uitzicht. We konden ons hotel vanaf dit punt goed in de gaten houden!

Ik ben het hangertje met de as van mijn moeder in het hotel vergeten. Even gaan we terug om deze te halen, en iets warmers aan te trekken. Als we op zoek zijn naar eten, komen we langs een stroompje met een waterrad. Ik strooi de as het liefst uit in het water of op een heuvel met uitzicht. Vlug gooi ik wat van de inhoud van het hangertje in het stroompje. 

 

Niet veel later zitten we bij een all-you-can-eat Mexicaan! Waarom zit dit niet in Almere? Geniaal! Ik ben al snel vrienden met de papegaai die achter ons zit. Ik vind het maar sneu, zo een mooi dier, opgesloten in een kooi in een druk restaurant. Als de ober langs komt is hij behoorlijk verbaasd als hij ziet dat ik mijn gevederde vriend over zijn koppie mag aaien. "Tegen mij krijst ie alleen maar!" en inderdaad, de vogel krijgt hem in het oog en begint te gillen. Het liefst had ik het beestje meegenomen...

0 Berichten

Dwalen in Valkenburg

16 juli 2014: Onze laatste dag in Valkenburg...

 

We gaan op zoek naar een aquariumgrot. We volgen de bordjes, maar komen de grot niet tegen. Als ik later op zoek ga op internet, kom ik erachter dat  het maar goed is dat we deze attractie niet gevonden hebben (het was ook al gesloten). De grot is niet lang geleden door de dierenbescherming leeg gehaald. Verwaarloosde reptielen en vissen werden in beslag genomen. De eigenaar van de aquariumgrot was drie weken voor de inval overleden en de dieren waren sindsdien niet meer gevoed. Ook daarvoor was er al sprake van verwaarlozing, vieze kooien en trieste dieren, als je de oude recensies leest.

 

Wel komen we tijdens onze zoektocht naar de aquariumgrot terecht bij een de Lourdesgrot. Een replica van het bedevaartsoord in Spanje. In 1926 werd hier de droom van één van de pastoors in de regio verwezenlijkt. Okay, persoonlijk vind ik het niet heel indrukwekkend, maar het is leuk om te zien. 

 

Nadat we terug zijn in de bewoonde wereld, gaan we nog even lunchen op een terrasje, voordat we de trein terug naar Almere pakken. 

0 Berichten

Met het OV naar Texel

Uit werk, met onze weekendtasjes bij ons, stappen we op de trein. Na één keer overstappen op Amsterdam Centraal, rijden we het stationnetje op Den Helder binnen. De hele rit ben ik nerveus. Het voelt als een hele wereldreis. Ook op het station ben ik nog half hysterisch. Maar eigenlijk gaat het heel soepel. We kopen een gecombineerd kaartje van €5 voor de bus en de boot (de Texelhopper) en laten ons bij de haven afzetten. 

 

Dit tripje viel me echt 100% mee. Ik had verwacht dat afreizen vanaf Almere naar één van onze waddeneilanden echt een helse tocht zou worden, maar op deze manier is het echt wel de moeite waard. 

Als we eenmaal op de boot staan, weet ik zeker dat het goed is. We halen een Texels biertje voor de overtocht van nauwelijks twintig minuten. We sturen een bericht naar Max en Nanouk, die al op de camping Loodmansduin zijn bij Joris, een kennis. Deze keer zullen we het legaal aanpakken... Joris wacht ons op met zijn auto en brengt ons slingerend naar de camping. Later horen we dat er al flink wat Juttertjes (artikel is in de maak) naar achteren waren geslagen. Als ik dat eerder had geweten was ik misschien liever met het OV of een taxi gegaan. 

 

Maar goed, eenmaal op de camping stond onze tent al op! Bedankt vriendjes! Heerlijk. Snel strijken we neer bij de tent van de ouders van Joris en het blijft nog lang onrustig in Den Hoorn... Hier zouden Gijs en Joris morgen een klein beetje spijt van hebben. We zijn namelijk niet naar Texel gekomen om te relaxen, maar de jongens gaan morgen skydiven!!!

0 Berichten

Skydiven op Texel

De nacht was koud en nat, maar ik wordt redelijk uitgerust wakker. Voor de verandering ben ik niet degene met de ergste kater. Gijs ziet bijna groen. Of zou dat van de zenuwen komen? 

 

Na een uitgebreid ontbijt, met ibuprofen en broodjes waar (alleen) ik lang op moest wachten maken we  ons klaar om naar het Paracentrum Texel in De Cockdorp te gaan. 

 

Onderweg zijn de ventjes die over een paar uur gaan springen verdacht stil. Onderweg zien we al wat mensen aan parashutes in de lucht hangen. Ik wordt er zelfs al nerveus van, ik kan me niet voorstellen hoe Gijs en Joris zich voelen. 

 

Bij het Paracentrum wisselt Gijs zijn bon in, die hij voor zijn verjaardag van al zijn vriendjes en vriendinnetjes heeft gekregen. We zijn echt ruim op tijd en struinen even door het winkeltje. 

Als hun namen worden omgeroepen wandelen de jongens naar de instructeurs. Ze krijgen charmante rode overals aan en doen wat rek en strek oefeningen. Ze oefenen in welke positie ze hun lichaam moeten houden tijdens de sprong en krijgen veiligheidsinstructies. Op de achtergrond zie je hoe de parachutes kundig worden ingepakt in de grote loods. 

 

We nemen emotioneel afscheid (Doei hè!) en ze lopen naar het kleine vliegtuigje dat in het grasveld verderop geparkeerd staat. Joris moet zo een beetje in het voertuigje gehesen worden. We zien ze opstijgen en uit het zicht verdwijnen. Gelukkig kan ik me goed vermaken met alle (lichtelijk hilarische) waarschuwingsborden die op het terrein staan. 

Over naar Gijs:

In het kleine vliegtuigje zit je met zijn allen naast elkaar. Ik zat met Joris vooraan. Het was al behoorlijk spannend. De instructeur probeert je af te leiden door van alles over zijn horloge te vertellen waarop je de hoogte en dergelijken kan zien. Ook verteld hij over het eiland, maar dat krijg je maar half mee. 

 

Eenmaal op de juiste hoogte mocht Joris als eerste, die zat naast de deur. Dat was best vaag, ineens was hij gewoon weg. Dan denk je wel even 'Oh shit, waar ben ik aan begonnen'. Dan moet je opzij kijken en over de reling gaan zitten. Op dat moment hang jij eigenlijk al buiten het vliegtuig met de instructeur achter je. Bij ons was er iemand bij die zou gaan filmen, die hing aan de zijkant van het vliegtuig. Dan moet je dapper doen voor de camera! De camera dude springt als eerst. Vervolgens werd ik er achter aan gegooid. 

 

Het was net een droom. Het voelde zo vrij, je vliegt echt door de lucht. Op een gegeven moment gaat de parachute open. De instructeur roept 'Niet schrikken' en gooit een deel van het harnas los. Hierdoor schiet je een stuk naar beneden. Dat is dus wel schrikken! Maar je hangt wel een stuk comfortabeler. 

 

Ik ben al eens gaan parasailen, dus ik pakte snel de teugels af om te parachute te controleren. Als je heel hard aan de ene teugel trekt en je laat de ander iets los, dan ga je keihard rondjes draaien. Dat is wel gaaf. De instructeur pakte de teugels weer af, toen ik te dicht in de buurt van de andere parachutes kwam. 

 

Bij het landen was ik bang dat ik een faceplant zou maken. Dit was bij het parasailen wel gebeurt. Deze keer ging het een stuk soepeler. Ik landde op mijn voeten, viel bijna om, maar bleef staan. Oh Yeah! 

 

Het leek heel lang te duren voordat we na het opstijgen van het vliegtuigje eindelijk de stipjes in de lucht zagen verschijnen. De hele ochtend was het bewolkt en we waren bang dat ze niet echt goed uitzicht hadden, maar op het moment dat vliegtuig de lucht in ging, trok het helemaal open. En wat een uitzicht! Ik heb het skydiven gelijk ook op mijn bucketlist gezet!

0 Berichten