Intens & Rebels is een blog over de avonturen van Gijs en Mandy. We houden er van om de wereld te verkennen. Of dit nu dicht bij huis is of wat verder weg. Hier vertel ik over onze belevenissen en ergernissen, maar ook over onze stommiteiten. Misschien vind je hier en daar nog wat handige tips! 

 

Het is niet zo dat ik de halve wereld gezien heb of de meest bijzondere reizen heb gemaakt. Nee, ik vind het leuk om te schrijven en leuk om te reizen, dus waarom niet combineren?

uitgelicht:


Nieuwste Artikelen:


Zwarte Cross

Door een collega/vriend raakte ik geïnteresseerd in de Zwarte Cross, een festijn in het gebied van de tukkers in het oosten van het land. Hij ging er al jaren met veel plezier heen en beweerde zelfs dat het leuker zou zijn dan mijn Mighty Sounds Festival. Natuurlijk ben ik niet te beroerd om dat te testen en samen met mijn vaste groep festivalvriendjes gingen we op pad. 

 

Een deel van ons gaat met de auto en zijn zo lief om onze tent alvast mee te nemen, het grootste deel gaat met de trein. Het lijkt wel een wereldreis en we moeten honderd keer overstappen. We hebben speciaal voor dit avontuur een lading vouwfietsen gekocht en vanaf station Lichtervoorde-Groenlo klappen we deze bad-boys uit en fietsen naar de camping. Het is net een carnavalsoptocht en in mijn hoofd (en soms luidkeels daarbuiten) speelt een circusmuziekje af. Vooral wanneer de trappers er af vliegen en mijn zadel naar beneden stort voel ik me een echte clown... 

Als we op de camping aankomen (ik kan me echt niet herinneren welke dit was) staan onze tenten al op ons te wachten, super chill! Onze fietsen smijten we van ons af, we gaan de rest van de tijd mooi met de partykar die de campingeigenaar gebruikt om festivalgangers van en naar de Zwarte Cross te krijgen.

 

Dit weekend zal het echt pokkenweer gaan worden. Een aantal optredens wordt zelfs gecanceld, we hebben wat dat betreft echt het verkeerde jaar gekozen... 

 

Heel eerlijk gezegd denk ik niet dat ik het anders erg leuk had gevonden. Ik vond de mensen ongezellig en soms zelf hinderlijk. Gijs werd zelfs 'aangesproken' op zijn accent, want blijkbaar hebben mensen uit de randstad hier niets te zoeken. 

 

Het concept vind ik heel tof en ik heb tussen de horror-buien door ook nog wel van de motorcross enzo kunnen genieten. Maar de prijzen zijn echt belachelijk en voordat je met je biertje de rij weer uit bent kan je weer achteraan sluiten. Ik ben wel een beetje fan van tante Rikie, die wordt omschreven als de geestelijk leider van de Zwarte Cross. 

 

Op de laatste avond ben ik mijn portemonnee verloren, echt heel zuur want ik kon niet eens mijn OV-chipkaart meer opladen voor de terugreis. Gelukkig konden mijn vriendjes dit voorschieten, maar ik had er wel een klein beetje de pleuris over in. Wonder boven wonder kreeg ik de volgende dag een telefoontje van de politie van Lichtervoorde. Mijn portemonnee was terecht. Ik werd overhoord en moest alles noemen wat er in zat, maar binnen een week kreeg ik het ding toegestuurd, echt super! Zelfs de €50,- zat er nog in! Ik heb nog proberen te achterhalen wie hem had gevonden zodat ik een bloemetje of iets kon sturen, maar dat wilden ze niet zeggen. Ik denk dat het de arme taxi-chauffeur is die ons, met één straalbezopen persoon (ik was het niet), terug naar de camping heeft gebracht. 

 

Maar toch is er geen enkel festival leuker dan Mighty Sounds!!!!!

Previous: Ribeira Grande

0 Berichten

Ribeira Grande

Natuurlijk ben ik weer eens veel te vroeg wakker, maar Gijs ligt nog lekker te tukken. Zachtjes pak ik onze tassen in, het is tijd om Paul te verruilen voor Ribeira Grande. Ergens vind ik het jammer om Black Mamba achter ons te laten, maar ik ben die ladder  naar de kamer eigenlijk wel een beetje zat. Vooral nu ik toch wat last heb van spierpijn in mijn benen zie ik er tegen op om telkens dat onding te beklimmen. Het doet me een beetje denken aan mijn oude slaapkamer... daar had ik ook het fantastische idee om mijn bed op een zolder te zetten en dan elke avond een ladder op en af te gaan. 

 

Een uurtje later is ook Gijs klaar om het bed uit te komen. Beneden krijgen we weer een giga ontbijt, met tosti, kokosbrood, fruit en de yoghurt die ik niet weg krijg. 

 

We moeten nog afrekenen, wat ideaal is, alle dinertjes, biertjes en taxi-ritjes zijn bij elkaar opgeteld en kunnen we in één klap afrekenen met de creditcard. Eenmaal buiten wachten we op een busje, die regelmatig langsrijden. Nog geen vijf minuten later kunnen we meerijden. De tassen worden op het dak gegooid, zonder vast te binden. Ik kijk af en toe angstig achterom om te kijken of ze niet van een klif afrollen de zee in. 

 

Aan de rand van de stad worden we afgezet, met tas en al. Ons volgende verblijf Luatur moet hier vlak bij liggen. Door mijn schuld (altijd hetzelfde) lopen we eerst verkeerd, maar als we de weg gaan vragen blijken we er recht voor te staan. Het verblijf staat niet echt duidelijk aangegeven. We checken in bij een meisje dat nauwelijks Engels spreekt. We mogen kiezen uit twee kamers. Ik ga voor degene die het dichts bij de uitgang ligt. 

We besluiten onze nieuwe omgeving te gaan verkennen. We drinken een biertje bij 3D, een simpel restaurant dat naast ons verblijf ligt. Aan de overkant van de straat ligt een markt, waar we nieuwsgierig naar binnen gluren, maar deze heeft maar weinig sfeer. 

 

We lopen verder, maar de stad kan me niet boeien. Bij een half verlaten restaurant Natur eten we een bordje patat.  We proberen nog gezelligheid te vinden, maar we worden behoorlijk teleurgesteld. We halen wat veel te dure biertjes en gaan chillen op ons dakterras tot de restaurantjes om een uur of 5 open gaan. 

 

Op tripadvisor hebben we zo waar een restaurant met vegan opties ontdekt. Het is sinds een half jaar geopend en wordt gerund door een Frans koppel. 

Stipt om 5 uur staan we voor de deur  van Boca Fina. We drinken wat biertjes en eten een broodje met hummus. We hoopten op een dinerkaart, maar we krijgen alleen een borrelkaart. Ik ben een beetje in de war, maar het brood vult op zich goed. 

 

We gaan maar weer terug naar het verblijf. Ik heb een beetje spijt dat we niet in Paul zijn gebleven. We kijken wat tv, maar ook daar is niets aan. 

 

Die nacht slaap ik zo ontzettend slecht. Onze kamer is aan de straatkant en blijkbaar is het midden in de nacht zo gezellig voor onze deur dat er uren achter elkaar kneiterhard geschreeuwd moet worden. Als je hier verblijft, kies dan geen kamer aan de straatkant!

0 Berichten

Ljubljana take 2!

5 tot 12 augustus 2018

Deze zomer hebben we een aantal vrienden besloten om het niet alleen bij Mighty Sounds Festival te laten, maar ook naar Slovenië te gaan voor Punk Rock Holiday. Dit festival stond al een tijdje op mijn radar, maar het kwam er niet van...tot nu!

 

 Wil je de eerdere posts over Ljubljana lezen klik dan hier en hier... 

 

Wil je meer lezen over Punk Rock Holiday klik dan hier... 

 

Veel te vroeg vertrekken we vanuit huis met een taxi-busje dat we van tevoren hebben geregeld. We leren het nog wel eens! Met zijn zessen rijden we nog in het donker naar Schiphol voor een belachelijk vroege vlucht naar Ljubljana. 

 

Na een korte vlucht staan we al weer aan de grond. Het is mijn tweede keer in Ljubljana en ik heb er zin in. Nadat we even staan bakkeleien op het vliegveld besluiten we weer te kiezen voor een taxibusje  dat ons allemaal naar het hostel brengt. 

Een deel van ons verblijft in Hostel Celica Art, dat in het supertoffe Metelkova ligt. Metelkova is een gekraakt terrein in het centrum van Ljubljana. Het zit vol met kunst, van streetart tot sculpturen. Ik zou me hier uren kunnen vermaken met foto's maken. 

 

Hostel Celica Art zelf is ook awesome. Het is een oude gevangenis die is omgetoverd tot een hip hostel. Elke oude cel is een kamer geworden die door een kunstenaar onder handen is genomen. Ik sta te trappelen van enthousiasme als ik de kamer van mij en Gijs zie... 

 

Onze cel is nummer 116 en is ontworpen door Irena Brunec. Het moet een oog voorstellen (uhm hier kwam ik pas na ons verblijf achter), met de vorm op de grond en een ontzettend toffe ronde hoogslaper die de iris voorstelt. De muren zijn lichtblauw met een wolken patroon waar je vrouwelijke vormen in kunt ontdekken! Ik ben fan! 

 

Het personeel is vriendelijk en het ontbijt is prima. En het is ook wel prettig dat er een bar bij het hostel zit waar je nog even een drankje kunt doen (die in die emmer met hele  lange rietjes!) voordat je je cel inrolt. Mocht ik nog eens in Ljubljana terecht komen, dan zou ik zeker weer in dit hostel willen verblijven, ook is het wat prijziger dan waar ik normaal voor kies. 

 

 

 

Snel na het inchecken besluiten we dat het tijd is om het centrum te verkennen. Het is ongeveer een kwartier lopen van het hostel naar het centrum. Hier proberen we zes meningen te combineren tot een besluit, maar dit is nogal een opgave. We drinken wel wat biertjes, maar het is al snel tijd om op te splitsen, anders draaien we elkaars nek om. Ik geef het ontzettend vroege opstaan de schuld. 

 

Gijs en ik zijn al eens in Ljubljana geweest en ik heb niet de behoefte om bijvoorbeeld weer bij het kasteel te gaan kijken. Ik wil lekker door het centrum waggelen, de sfeer proeven en natuurlijk biertjes doen. Gooi en nog een pizza tussendoor en zo kom ik de dag wel door. 

 

Helaas ben ik niet echt in een goed humeur, ik heb nog steeds last van mijn hersenschudding en ben al vroeg gesloopt. Daarnaast is één van mijn katten al drie dagen niet thuis gekomen en voelde het ontzettend kut om weg te gaan terwijl ik niet wist waar hij uithing. Normaal gesproken komt hij gewoon braaf elke dag thuis. Hij is niet zo een avonturier. Ondertussen krijg ik via Facebook steeds berichtjes dat hij ergens is gezien (of gebitch dat ik hem niet naar buiten had moeten laten, mensen moeten ook echt overal een mening over geven). Gelukkig krijg ik de volgende dag een appje dat meneer weer op is komen dagen. Ik moet een beetje huilen van blijdschap. 

Ondertussen ben ik kapot en ga mijn ronde hoogslaper in. De rest van de groep gaat nog even los in Metelkova, maar ook zij maken het niet super laat, we hebben nog een festival in het vooruitzicht. 

 

Metelkova was vroeger het militaire hoofdkwartier van Slovenië, toen het nog onderdeel van Joegoslavië was. Nadat de onafhankelijkheid werd verklaart in 1991 werd het gekraakt en gebruikt voor artistieke doeleinden en een jeugdcentrum. 

 

Je kunt er tegenwoordig van alles vinden, van concertjes, tot tentoonstellingen, maar je kunt er ook gewoon een biertje drinken.

 

Meer zien van Metelkova? Klik dan hier voor de fotogallerij...

Na het festival verblijven we een nacht in Kranj een stad die dichter bij het vliegveld ligt dan Ljubljana zelf. Het verblijf heet Cukrarna Guest Accommodation en is een opgeknapt huis uit de 17e eeuw. Het inchecken duurde ontzettend lang (en ik wilde zo ontzettend graag een 'echte' douche nemen),  maar verder was het een prima verblijf.

 

Echter is er in dit deel van de stad maar weinig vega eten en dit werd wel een issue. Er was geen moer open, het enige waar we iets zonder vlees konden halen was een toko waar ze pizza punten verkopen en een supermarkt. We hebben ook nog even een biertje proberen te doen bij een bar, maar hier duurde het zo lang voordat we geholpen werden dat we maar weer weg zijn gegaan...