Intens & Rebels is een blog over de avonturen van Gijs en Mandy. We houden er van om de wereld te verkennen. Of dit nu dicht bij huis is of wat verder weg. Hier vertel ik over onze belevenissen en ergernissen, maar ook over onze stommiteiten. Misschien vind je hier en daar nog wat handige tips! 

 

Het is niet zo dat ik de halve wereld gezien heb of de meest bijzondere reizen heb gemaakt. Nee, ik vind het leuk om te schrijven en leuk om te reizen, dus waarom niet combineren?


Nieuwste Artikelen:

Georgië

Alles lezen van Georgië?

Met Lado naar Kutaisi

Vandaag hebben we weer een flinke tour op de planning staan. Van Kazbegi gaan we terug naar Tbilisi en vanaf daar met de trein naar Kutaisi in het midden van het land. 

 

Bepakt en bezakt verlaten we het verblijf. We kunnen weer eens niemand vinden om de sleutel bij achter te laten, dus we laten hem weer in de deur zitten. In de hoofdstraat vragen we waar we een marshrutka kunnen vinden naar Tbilisi. Dat is blijkbaar naast Cafe 5047. Voor 10 lari mogen we mee met een rode bus, die is volgepropt met zitjes. Ik wist niet dat er zoveel Georgische mannetjes in 1 busje pasten. Het is meer dan oncomfortabel. Ik heb natuurlijk weer de beste plek, boven het achterwiel. Met mijn knieën in mijn nek vertrekken we met horten en stoten. Eens in de zoveel tijd worden we tegen het plafond gelanceerd. Gijs wordt langzaam bleker en stiller. Waarom vergeten we altijd om pilletjes tegen wagenziekte mee te nemen? Elke keer weer... 

Na 2.5 uur komen we aan bij Didube station. Het is weer vreselijk chaotisch en we rennen naar de taxi's. Bij de eerste aanbieder springen we naar binnen en laten ons naar het station brengen. Het duurt even voor de chauffeur weet wat we bedoelen, maar een aantal keren TjoekTjoek roepen doet wonderen. 

 

Het is niet ver naar het lelijke station, wat meer weg heeft van een winkelcentrum. We betalen de chauffeur en pakken de roltrappen naar boven. Daar vinden we inderdaad een wachtruimte, omringt door raampjes met baliemedewerkers. We trekken een nummertje en wachten ongeduldig af. 

 

 

Als ik op het bord kijk zie ik onze trein niet tussen de vertrekkende treinen staan. Ik snap er niets van en zoek nog eens de internetpagina van de Georgische spoorwegen op. Daar staat ie toch echt tussen. Ik begin een vermoeden te krijgen dat we toch niet met de trein naar Kutaisi zullen gaan. Als we twintig minuten later eindelijk aan de buurt zijn wordt dit gevoel bevestigd. Blijkbaar hebben ze hier het geniale systeem dat de treinen niet op de goede volgorde staan. 

 

Tbilisi - Kutaisi kan betekenen dat de trein van Tbilisi naar Kutaisi gaat, maar dit kan ook betekenen dat de trein van Kutaisi naar Tbilisi vertrekt. Ik ben officieel strontchagrijnig. We kunnen wachten tot de trein van half 4 die middag, maar dan zitten we een halve dag op het lelijke station. Woest sleur ik de rugtas weer mee naar buiten, met Gijs achter me aan. We pakken de taxi terug naar Didube station om een marshrutka te pakken naar Kutaisi. Ik verheug me nu al op de volgende paar uur opgevouwen in een busje. Ondertussen probeert de taxichauffeur ons vrolijk over te halen om met de taxi naar Kutaisi te gaan. Ik heb niet eens zin om hierop in te gaan. 

 

Ineens hoor ik Gijs vragen hoeveel hij daarvoor wil hebben. "One five zero" roept hij terwijl hij glunderend in de achteruitkijkspiegel kijkt. "Fuck Didube, you bring us to Kutaisi" antwoord Gijs. Ik ben zo opgelucht dat ik niet met die rottige busjes hoef!  De chauffeur is gelijk helemaal in zijn nopjes en belt volgens mij al zijn vrienden om te vertellen dat hij twee gekkies naar Kutaisi gaat rijden. 

 

We rijden toeterend en zwaaiend langs Didube plein. Ik geloof dat de chauffeur, die me aan Danny DeVito doet denken, begrijpt wat een opluchting dit is. 'My name is Lado' vertelt hij. 'If you want stop, just say it. I will bring you to nice places'. Ik begrijp niet waarom we dit zelf niet hebben bedacht. Het is natuurlijk een stuk duurder dan de busjes, maar oh zo comfortabel. 

Mtsketa

Lado maakt zijn belofte waar, we maken een hoop stops onderweg. De eerste is het klooster op de berg tegenover de oude hoofdstad Mtsketa. Hier zijn we al geweest nadat we de tour naar Chiatura hadden gedaan, maar Lado is zo enthousiast dat we ons gewoon van de domme houden en nog een rondje lopen. Het is toch anders in het daglicht. Je ziet nu duidelijk hoe de twee rivieren met verschillende kleuren bij elkaar komen en zich mengen, heel gaaf! Als we weer bij de auto zijn stelt Lado ons voor aan Giorgie. Ik geloof dat 9 van de 10 mannen hier Giorgie heet en dan vragen ze zich nog af waarom het land Georgië wordt genoemd door de rest van de wereld. Hij kletst wat met Gijs, maar negeert mij compleet. Dat is me al vaker opgevallen. Ondanks dat ik natuurlijk veel grappiger ben dan Gijs, willen de Georgische mannen niet met me praten. Ik sta er een beetje ongemakkelijk bij en wacht tot ze uitgesproken zijn over Amsterdam. 

Onze volgende stop is de oude hoofdstad Mtsketa. Lado zet ons af en eigenlijk wil hij zijn autosleutels aan ons meegeven. Alsof we hem niet vertrouwen. Is leuk, maar als hij er met onze bagage vandoor zou gaan heeft ie een stapel kleding, stinkende schoenen en vieze was. Hij verdient er meer aan door ons gewoon op de eindbestemming af te zetten, dus de sleutels laten we in zijn zak zitten.

 

We lopen een kort rondje door het stadje. Het is de moeite waard om te bezoeken, het is erg sfeervol. Maar ook druk bevolkt met toeristen. Gijs en ik lopen een rondje, bekijken vluchtig de Sidonia kerk van buiten en halen wat te eten. Ik had hier eigenlijk wel wat meer tijd willen hebben. 

Gori/ The birthplace of Stalin

We rijden verder over door de velden. Gijs vraagt naar de tentenkampen die we onderweg tegen komen. Lado vertelt zo goed als hij kan dat dit de vluchtelingenkampen zijn, vol mensen uit Zuid-Ossetië. Hij wil veel meer vertellen, maar zijn Engels is helaas niet goed genoeg. 

 

Bij Gori slaan we weer af. Ondertussen krijg ik het idee dat de stad eigenlijk Gori/Birthplace of Stalin moet heten, het wordt altijd in één adem met elkaar genoemd. 

 

Ik weet niet zo goed wat ik van deze plek moet vinden. In deze stad ligt het Stalin-museum, wat door particulieren wordt beheerd. Er zit geen overheidsgeld in en schijnt niet educatief te zijn, maar zou meer gaan om verheerlijking van deze man. Ik vind het een beetje gek en wil ook niet naar binnen. Als we rond het complex lopen zien we dat er zat andere mensen zijn die daar anders over denken. Ze klimmen een treinstel in dat op een grasveld staan en er zijn zelfs winkeltjes waar je op de foto kunt in een Stalin kostuum of een mok met zijn gezicht er op kunt aanschaffen. 

Gori was onze laatste echte stop, maar al rijdend is er ook zat te zien. We rijden door dorpjes die elk hun eigen specialiteit hebben. Ineens zie je rijen vol hangmatten voorbij komen, het volgende  moment alleen nog maar rieten stoelen en dan is het weer een landschap van wijnkruiken. Lado stopt bij één van de winkeltjes in het gebied waar ze gespecialiseerd zijn in brood. Het ruikt er heerlijk en hij laat ons een zoet brood proeven waar kaneel in zit. Gelukkig smaakt het brood net zo lekker als dat het ruikt. 

 

Ondertussen rijden we door ruige heuvels met veel kliffen en rotsen. We kijken aandachtig naar buiten. Dan valt het kwartje bij Lado. 'No mountain in Holland?' vraagt hij. 'No, just one!' vertel ik hem en hij moet hier om grinniken. 

Kutaisi

Na uren in de auto met de vriendelijke Lado komen we aan in Kutaisi. Hier verandert ineens zijn humeur. Hij kan ons hotel niet vinden en hij raakt hier behoorlijk door gepikeerd. Ondertussen zie ik de straat al tien keer voorbij komen en probeer het hem te vertellen. Hij luistert niet en blijft het hotel bellen en ik vermoed dat hij nogal wat Georgische scheldwoorden in het gesprek gooit. Ik word er wat ongemakkelijk van. Gelukkig komen we na een half uur rondjes rijden toch aan bij het verblijf. We rekenen af met onze privé chauffeur, die snel terug naar Tbilisi scheurt. 

 

We gaan door een ijzeren poort en komen uit in een soort steeg. Er hangen wasjes buiten, staat afval en we kunnen de keuken van een restaurant inkijken. Boven een ijzeren trap zie ik een bord van ons verblijf 'Hostel City Center' hangen. 

De jongen die ons incheckt is erg vriendelijk en behulpzaam. Hij regelt direct dat we voor de volgende ochtend mee kunnen met een tour door de regio. Het hostel zelf is niet helemaal wat ik me erbij had voorgesteld. De kamer is gehorig, de badkamer niet bepaalt schoon en er zit een gat in onze muur waardoor we naar een opslag-hok kunnen kijken. Ik ben niet echt fan van peepholes en we zetten er gelijk iets voor. 

 

Het is al laat in de middag en we besluiten snel de stad een beetje te verkennen. Ook hier zijn we vrij snel klaar mee, het is er niet echt levendig. Vlak naast ons verblijf zit een gezellig restaurantje (Papavero) wat behoorlijk druk is. Daar gaan we wat eten en een biertje drinken. Ondertussen zien we hele roedels zwerfhonden voorbij komen die mensen lastig vallen en ook vooral elkaar. Het is een behoorlijke herrie. Later op de avond zie ik hoe een man één van de straathonden snoeihard slaat. Het gejank van het dier kan ik me nog steeds voor de geest halen, heel naar.

 

In Kutaisi stikt het van de zwerfhonden. Ze proberen er grip op te krijgen. De meeste worden wel getest op hondsdolheid en andere ziekten, deze dieren hebben een grote gele plastic oorbel. Dit houdt niet in dat ze vriendelijk zijn, de meeste honden zijn opdringerig en fokken elkaar ook op. Ik heb meer dan één aanvaring gehad (al vond ik het nog steeds niet nodig om tikken uit te delen). 

0 Berichten

Meer lezen over Georgië?


#14 Mansaf uit Jordanië

De vorige keer dat ik dit recept heb gemaakt, vonden Gijs en ik het beide erg saai. Omdat het gerecht op zich me wel aanspreekt heb ik het nog een poging gegeven, maar opnieuw vond ik het weinig smaak hebben. De kruidige rijst vond ik overigens wel lekker. Ik heb het recept van de site Barbara's Kookdagboek gebruikt, maar zoals altijd heb ik wat moeite met het volgen van het recept. Zo heb ik de aubergine niet gebruikt (ik had ze wel gekocht, maarrrrr ik heb ze laten verpieteren) en de yoghurt saus heb ik weg gelaten omdat ik nog geen fan ben van de veganistische yoghurtjes die ik geproefd heb. 

0 Berichten

6 jaar in As

Vandaag is het 6 jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Een vreemd jaar dat toch weer voorbij is gevlogen. Ik vind het wel weer tijd voor een update over de plekken waar mijn moedertje inmiddels ligt uitgestrooid. Mocht je op één van deze plekken komen, vergeet dan geen gedag te zeggen! Zie ook de andere locaties in het artikel 5 jaar in as. 

Luxemburg

Tolmin, Slovenië

Tbilisi, Georgië

Kazbegi/Stepantsminda, Georgië

Martvili Canyon, Georgië

Chaladi Gletsjer, Georgië

0 Berichten

Flitsbezoek Keulen

Het was een idee van Nanouk, of misschien was het deze keer een plan van Max, ik weet het niet meer. Maar in ieder geval werden Gijs en ik 's ochtends op Koningsdag, en toevallig ook Gijs zijn verjaardag, door hen opgepikt. 

 

Dit weekendje was al een tijdje de bedoeling, alleen gooide ik roet in het eten, door op mijn kop te vallen en een fikse hersenschudding op te lopen. Wat een horror! Na weken amper iets voor elkaar te krijgen, was het toch weer tijd om wat te gaan ondernemen. Vrij last minute (twee dagen van  tevoren) besloten we toch om mee te gaan. 

 

In een uur of drie, met een korte koffie- en plaspauze meegeteld, staan we met onze weekend tasjes in de gezellige Duitse stad. Nanouk heeft kamers geregeld in hostel Wohngemeinschaft, het hostel waar we bij ons vorige bezoek al eens een drankje gedaan hebben. Nanouk zit al dagen te duimen, in de hoop dat zij mag slapen in de kamer met een ruimte thema. 

 

Helaas moeten we nog even wachten voordat wij kunnen inchecken. Het is nog vroeg en vanaf 14.00 kunnen we pas weer terecht. We laten onze bagage achter bij de receptie, pikken een kaart en gaan de stad alvast in.  

Belgische Kwartier

Het hostel ligt in het hippe Belgische Kwartier (Belgisches Viertel) wat steeds populairder wordt. De straten verwijzen allemaal naar Belgische provincies en steden. Al heb ik ook de Maastrichter Strasse voorbij zien komen... De wijk zit vol met streetart en (te dure) hipster winkels, heerlijk!

Paparazzi

 De vorige keer dat ik in Keulen was heb ik eigenlijk geen foto's gemaakt. Mijn camera was leeg en ook mijn telefoon kapte er na één foto mee. Deze keer kwam ik beter voorbereid. Ik heb gezorgd dat alles 110% was opgeladen en heb een stuk of 500 kiekjes geschoten. Eigenlijk was dit ook het enig dat ik heb voorbereid, ik heb niet eens het hostel opgezocht op Google. 

 

Toen we eenmaal in het centrum waren, was eerst de Dom aan de beurt voor een photoshoot. Deze Dom van Sint Peter en Maria is een gothische kathedraal. Tijdens ons vorige bezoek in 2013 stond deze al in de steigers en de grote opknapbeurt is nog niet afgelopen. Het is echt een fantastisch mooi gebouw. De bouw hiervan is begonnen op 15 augustus 1248 maar heeft eeuwen stil gelegen. De Dom staat op de UNESCO werelderfgoedlijst. Je kunt de kathedraal van binnen bekijken. Een los kaartje voor een volwassene is €4, maar als je ook de toren wilt beklimmen (gaat op mijn bucketlist voor een volgende bezoek) betaal je €8, maar dan mag je ook een kijkje nemen in de schatkamer. Ik heb de Dom alleen van de buitenkant bekeken. 

 

Het was heerlijk weer, maar toch gek op met Koningsdag in Duitsland te zitten, in plaats van schuifelend door de mensenmassa naar de troep van onze landgenoten te kijken. Een verademing!

Slotjesbrug

In Keulen leeft mijn obsessie voor de Love Locks weer op, de spoorbrug Hohenzollern over de Rijn hangt helemaal vol. Het zijn zo ontzettend veel, het is gewoon bizar. De eerste slotjes zijn opgehangen in 2008 en bij de laatste officiele telling in 2011 hingen er al 40.000 slotjes. Nu wordt het aantal alleen nog geschat, maar het zal neerkomen op zo een 340.000 slotjes! Fantastisch! Er hangen de meest vreemde exemplaren tussen en alleen hiervoor is het al leuk om een kijkje te nemen. Zoals verwacht, ging ik weer door het dolle. Maar ik heb halverwege ook nog even gezwaaid naar de plek waar ik de as van mijn moeder in de Rijn heb uitgestrooid. 

Die Wohngemeinschaft

Het hostel ligt in het hippe Belgische Kwartier (Belgisches Viertel) wat steeds populairder wordt. De straten verwijzen allemaal naar Belgische provincies en steden. Al heb ik ook de Maastrichter Strasse voorbij zien komen... De wijk zit vol met streetart en dure hipster winkels, maar het is er wel gezellig.

 

Die Wohngemeinschaft is een leuke tent, ook om alleen een drankje te doen. In het weekend is het er stervensdruk, je mag blij zijn als je een plekje weet te bemachtigen. 

 

Nadat we hadden ingecheckt wilden we weer in het kleine, crappy liftje stappen toen we werden tegen gehouden door een bijzonder figuur met de naam Ron-John (geen grap) met een hoge goochellaarshoed op (ook geen grap). Als een sneltrein ratelde hij door en vroeg waar we vandaan kwamen, waar we heen gingen en ga zo maar door. We zouden hem nog wel tegen komen, voorspelde hij, en hij had gelijk!

 

Wij konden de kamers gaan verkennen. Helaas werd het geen ruimte kamer voor Nanouk, maar een witte kamer met bomen. Gijs en ik opende de oranje Emilia kamer, die met alle prullaria behoorlijk op je af komt. Elke kamer heeft een verhaal, die je op de website of naast de deur van je kamer kunt lezen. 

 

Omdat ik toch wel behoorlijk gaar ben, besluiten we die avond ook niet weg te gaan, maar in het hostel wat te drinken. We komen de vreemde Ron-John weer tegen, waar we wat mee kletsen. Max verorbert een aantal bakken nacho's, van de kraam die buiten het hostel staat. Ik voel me niet goed, maar ik had graag willen proeven, wat ruikt het lekker! Rond een uur of tien vertrek ik naar de kamer, maar Gijs en Nanouk gaan nog even op avontuur in de wijk. Ze belanden in de tuin van een kerk, waar allemaal jongeren zitten te drinken. Ze chillen wat met hun nieuwe vriend, Rolf de Kat en rollen uiteindelijk pas een paar uur later terug naar het hostel. 

 

0 Berichten

BrainShake

Ik vind mezelf ook heel zielig
Ik vind mezelf ook heel zielig

 

Het is stil geweest de afgelopen maanden en ik zou willen dat ik daar een toffe reden voor had. Bijvoorbeeld omdat ik in een afgelegen gebied zat zonder internet,  op een verre reis was waar ik het zo druk had dat ik absoluut geen tijd aan dit blogje kon besteden. Helaas, de reden achter mijn afwezigheid is iets minder interessant. Ik ben uitgegleden bij een concertje en een behoorlijke hersenschudding opgelopen. Het positieve hieraan is wel dat ik bevestigd heb gekregen dat ik echt hersens heb. Inmiddels gaat het stukken beter en ik merk nog steeds dat er vooruitgang in zit. Ik ben nog steeds snel moe en heb vaak hoofdpijn, dus we blijven het lekker rustig aan doen. 

0 Berichten

#13. Koshari uit Egypte

Na het Vietnamese fiasco was ik even klaar met het uitproberen van nieuwe recepten. Toch gaan we vol frisse moed weer verder met onze nummer 13: Egypte. Ik heb eerst van alles over Mezze uitgezocht, omdat dit me wel erg lekker lijkt. Maar ik zag gelijk al op tegen de hoeveelheid werk die hier weer bij komt kijken. Duizend kleine hapjes... 

 

Uiteindelijk heb ik deze plannen weer geschrapt en heb ik een ander gerecht uitgezocht, Koshari. Een combinatie van rijst, pasta en linzen, met een pittige tomatensaus. 

 

De Gijs score: 8.5

 

 

Ingrediënten: 

 

Voor de saus

1 grote ui

2 geperste knoflooktenen

1 blik tomatenpuree

2 theelepels paprikapoeder

1/4 theelepel kaneel 

1/4 theelepel nootmuskaat 

1/4 theelepel komijnzaad 

1/4 theelepel kardemom

1/4 theelepel chilivlokken

Zout en peper

 

Voor de Koshari: 

1 kop rijs (naar keuze)

1 kop bruine linzen 

1 kop macaroni 

2 koppen groentebouillon

2 grof gehakte knoflooktenen 

2 laurierblaadjes

Zout

Spoel de linzen af en kook 20 minuten in water met de laurierbladeren en grove stukken knoflook. Snijd de grote uit in snippers en bak een minuut of 7 in een grote koekenpan. Doe de knoflook hierbij en bak tot de ui bruin wordt. Doe vervolgens de tomatenpuree en kruiden hier bij en laat 20 minuten op een laag vuur pruttelen. 

 

Doe de rijst met twee kopjes bouillon in een pan en kook dit in ongeveer 15 minuten gaar. Kook de macaroni volgens de verpakking. 

 

Als de linzen 20 minuten gekookt hebben haal je de knoflook en laurierbladeren ertussenuit. Meng dit met de macaroni en rijst. Vervolgens schep je de saus over het mengsel. Je hebt niet veel saus nodig!  Serveer eventueel met wat gebakken uitjes :) 

0 Berichten