Mijn eerste vakantie...

Het is niet letterlijk mijn eerste vakantie, maar wel de eerste keer in tien jaar dat ik weer echt weg ben. Ik ben bloednerveus en niet alleen om die reden. Ik heb pas drie maanden een 'relatie' met Gijs, die me mee heeft gevraagd om in Praag met hem oud en nieuw te gaan vieren. Maar niet alleen met hem, we zullen met nog vijf anderen een huisje delen, waarvan ik er maar één ken… Ik was lichtelijk hysterisch.

 

Nicht Aktueel...

 

Rond een uur of tien ’s avonds stappen we in de overvolle kleine Skoda van een vriend/collega van Gijs. Ik zit achterin, opgepropt tussen de kussens en tassen. Het gekerm en gekrijs van Björk klinkt uit de luidsprekers. Helaas hebben we geen andere muziek meegenomen en na een minuut of twee  ben ik het al zat, maar klagen wil ik (nog) niet. 

 

Wanneer we bij de grens met Duitsland komen ligt Gijs al te slapen. Zij hoofd bungelt naar voren en hij merkt niets van de enge donkere en vooral ook steile wegen, die het soms doen lijken alsof we in een achtbaan zitten. Björk is inmiddels gelukkig uitgeschakeld, dat is in ieder geval een opluchting.

 

Ik klets een tijdje met de vriend van Gijs, die ik wel redelijk ken, maar nog niet goed. Bij Dresden besluit hij dat het tijd is voor een tukkie en de auto wordt op een vrachtwagen parkeerplaats stil gezet. Ik slaap slecht, ik hoor geluiden om ons heen, alsof er iemand de hele tijd rond de auto loopt. De ramen zijn zo beslagen door ons gehijg, dat ik niet kan zien of het daadwerkelijk zo is. Een rusteloos uurtje later gaat de wekker en rijden we weer verder.

 

Ik denk dat we nog geen kilometer hebben gereden of Gijs zijn hoofd hangt alweer naar beneden. Het lijkt wel een zo een wiebel hoofd voor op het dashboard of hoedenplak van de auto. Hij mist door dit gesnurk wel de zonsopkomst in de heuvels tussen Duitsland en Tsjechië. Bij een kantoortje bij de grens gaat Gijs een milieuvignet halen, dat nodig is om met de auto Praag in te komen. Gierend komt hij weer naar buiten. Hij heeft van zijn moeder wat Tsjechische Kronen meegekregen, heel lief natuurlijk, alleen zijn de biljetten al een aantal jaren geleden vervangen door munten. “Nicht aktueel” bleef de man achter de balie maar herhalen, terwijl Gijs hem de biljetten bleef toeschuiven.

 

Het volgende deel van de trip valt hij niet meer in slaap. Het Tsjechische landschap is saai, veel gras, met hier en daar een heuveltje die als een soort pukkel uit de grond omhoog is gekomen. In een buitenwijk van Praag staan we ineens stil in een rij auto’s. Het is niet duidelijk waarom, maar we komen geen meter meer vooruit. Andere auto’s keren om en één van hen seint met zijn koplampen en gebaart dat we hem kunnen volgen.

 

Braaf draaien we ook om en volgen de Tsjech. We scheuren door pauperwijken met slingerweggetjes en rare verkeersborden. Na een minuut of tien komen we voor de opstopping uit. De rij is er niet minder lang op geworden, maar het is een raadsel wat er er nu gaande is.

 

Niet veel later komen we aan bij het huisje dat we voor een week hebben gehuurd. We zijn veel te vroeg en proberen nog even in de auto te slapen. Dit is opnieuw geen succes. We besluiten te vragen of we er  misschien al in kunnen. Toevallig komt de eigenaar van het huisje net aangelopen, alleen geeft hij aan dat het nog niet klaar is. We moeten een paar uur overbruggen. Hij wijst ons de weg naar een bar/restaurant/bowlingbaan een paar straten verderop.

 

 Hier wordt de vakantie officieel ingeluid met een welverdiend Tsjechisch biertje. Na zdraví!

0 Berichten

De Villa

Ons huis voor de komende week ligt in het stadsdeel Radotin (Praag 16), een aantal stations van het centrum verwijderd. Zoals ik in het vorige artikel al vertelde, zullen we hier met in totaal zeven mensen verblijven, waarvan ik er vier nog helemaal niet ken. Is dit nou wel een slim idee?

 

Het appartement ligt op een boven etage van een grote villa. Wij hebben de derde verdieping en zolder afgehuurd Het huis is heerlijk en luxe, zoveel jaar later besef ik me dit des de meer. Er zijn twee tweepersoonsslaapkamers en nog drie bedden op de zolder. 

Waterballet...

Een grote woonkamer met keuken, waar we alleen de eerste avond in hebben gekookt en een barretje. De badkamer lijkt ook geweldig, maar dit blijkt toch wat tegen te vallen. Er moet gedoucht worden in het bad, onder een schuin dak. Het werd één groot waterballet.

 

Gelukkig is er genoeg ruimte, mocht ik de anderen willen ontvluchten. Maar dit is gelukkig niet nodig en het is hartstikke gezellig. Wat ik wel vervelend vond, was het delen van de badkamer. We waren vaak als laatste aan de beurt, wat er voor zorgde dat we pas laat op pad gingen en het werd een bende!

 

Daarnaast waren er maar twee sleutels van het appartement en splitsten wij steeds op in drie groepjes. We kwamen hierdoor een keer voor een dichte deur te staan wat best vervelend was. Ook met oud en nieuw konden we niet even terug naar het huis om wat warmers aan te trekken.

 

 

Het werd een gelukkig gezellige eerste avond, maar ik lag al vroeg op bed, met als excuus dat ik erg moe was, maar eigenlijk was ik na een half biertje al tipsy… Morgen weer een dag! 

0 Berichten

Absurd Mooi!

Op mijn eerste ochtend in Praag word ik nogal brak wakker. Toch wat teveel pivo (bier) naar binnen gegooid! Nadat ik me heb opgefrist valt het gelukkig allemaal wel weer mee en als iedereen klaar is met douchen, we zijn gelukkig nog maar met zijn vijven, pakken we de trein naar het centrum.

 

Het is maar een paar stations en een kleine twintig minuten rijden vanaf Radotin voor we bij het centraal station aankomen, Hlavni Nadrazi. Ik heb er even op moeten oefenen, maar ik krijg het nu redelijk vloeiend mijn mond uit (trots).

Mijn eerste indruk van Praag is dat het absurd mooi is. Zo staat het ook letterlijk in mijn reisdagboekje van die tijd. De hoge gebouwen in pastelkleuren, vol met ornamenten en decoraties maken indruk om me. Niet vergeten dat ik jaren lang eigenlijk niet verder kwam dan het pittoreske Almere!

Niet ver van het station ligt het Wenceslausplein, één van de grootste pleinen van Europa. Hier struikelen we over een herdenkingsplek van Vaclav Havel, een oud president die vlak voor onze komst is overleden. Hij was de laatste president van Tsjecho-Slowakije en de eerste van Tsjechië. Hij werd gezien als een man van het volk en was duidelijk geliefd. De zee van grafkaarsen is prachtig.

  Ik verbaas me over de schoonheid van de stad, de barokke huizen met hun versieringen, de indrukwekkende gotische torens en her en der een stukje jugendstil (niet helemaal mijn ding). Pas als het donker is komen we bij de drukke Karelsbrug. De lange brug is vol met toeristen die langs de kraampjes vol souvenirs, langs stalletjes met kunst en een bedelaars schuifelen. De bedelaars zijn hier echt meelijwekkend. Ze zitten op hun knieën, voorover gebogen, waarbij hun neus bijna de ijskoude grond raakt. Echt een sneu gezicht! De Karelsbrug is wel een mooi dingetje, met 30 pas gerenoveerde beelden van religieuze figuren en aan weerszijden twee grote wachttorens.

 

 

Het was een kort eerste rondje door het centrum, maar we hebben bericht ontvangen dat de laatste twee tijdelijke huisgenoten waren aangekomen. Snel gingen we weer terug naar Radotin. Het was tijd om het nachtleven van Praag te gaan aanschouwen. Als eerste belanden we in Chapeau Rouge, een tent in het centrum, die al vanaf 1919 zou bestaan. Chapeau Rouge bestaat uit meerdere verdiepingen.

 

Bij binnenkomst kom je in een gezellig café, waar je kunt kletsen en naar de vreemde spullen kijken die zijn uitgestald. Zo staan er ledematen van poppen op sterk water in de vensterbank. Een verdieping lager is een andere bar met podium en dansvloer. In het smalle bar gedeelte komen er blauwe uitstulpingen uit de rode muur, wat er nogal bizar uitziet. Je kunt nog een verdieping lager gaan, maar hier worden veel privé feesten gegeven en de ruimte is vaak afgesloten.

 

Het is behoorlijk druk en we staan in een rijtje aan de smalle bar, niet echt gezellig. We drinken een biertje en besluiten weer verder te trekken. We belanden bij de Yes Club, wat net geopend is. Voor een nieuwe club hebben ze de meest verrotte toiletten ooit. Naar mate de avond verder vorderde verdween er ook steeds meer. Er ontbraken al deuren en klinken, maar uiteindelijk was er ook een toiletbril verdwenen. Het was gezellig, alleen draaide ze de hele avond dubstep (horror).

 

Veel te laat en met te veel biertjes in onze mik gingen we weer in onze bedjes in de villa liggen. Hier zou ik morgen spijt van hebben…

0 Berichten

Honderd Torens

Zoals verwacht werd ik opnieuw wakker met een kater, ik vrees dat ik dit de rest van de week zal blijven volhouden. We komen weer wat traag op gang, maar uiteindelijk vertrekken ik, Gijs en Remy naar het centrum van de stad. Bij een kerstmarkt op het Wenceslausplein stoppen we bij een kraampje waar de twee jongens helemaal enthousiast van worden…

 

Het is een langoše kraam! We halen zo een typisch centraal europese lekkernij. Het is een soort platte oliebol met daaroverheen ketchup, kaas en heel veel knoflook olie. Het is heerlijk! Echt, als je een kraam tegen komt, haal er direct drie!

We zijn van plan om richting de kathedraal te gaan en komen al snel bij het oude plein. Hier staat de bekende astronomische klok, één van de grote trekpleisters van Praag. Ik moet toegeven, het is een mooi bouwwerkje. Het is er ook super druk, er staat altijd wel een kring toeristen om de toren te drammen. De klok geeft vijf verschillende tijden aan op zijn glanzende wijzerplaat. Er wordt verteld dat de maker van de klok door de stadhouders van Praag op een nogal lugubere wijze duidelijk werd gemaakt dat hij zo iets prachtigs nooit voor een andere stad mag maken, namelijk door zijn ogen uit te steken… 

 

We steken de Karelsbrug over en komen in het andere deel van de stad uit. We beklimmen wat trappen en sjokken wat weggetjes op richting de heuveltop. Allereerst kom je uit bij een poort waarop grote standbeelden staan van mannen die elkaar de hersens in slaan. Bij de poort staat een wachter in een indrukwekkend uniform en als je geluk hebt kun je de eeuwenoude traditie van het wisselen van de wacht meemaken. Helaas is deze traditie hartstikke nep en pas een aantal jaren geleden in het leven geroepen speciaal voor ons toeristen. Vlug doorlopen dus!

  

We komen uit bij de Sint Vitus Kathedraal en deze is zeker de moeite waard. Vooral wanneer het donker is en de spotlight gericht staan op het bouwsel. Niet alleen de kathedraal is mooi, maar ook het uitzicht vanaf de heuvel over de stad. Praag wordt ook wel de stad van honderd torens genoemd, maar dit is niet helemaal terecht. Het zijn er veel meer, er zijn zelfs over de vijfhonderd torens te tellen (ik heb dit niet nageteld!). 

Gaafste club ooit!

Nadat we ergens een hapje naar binnen hebben gewerkt, wil de helft van ons reisgezelschap die Praag vaker bezocht heeft (en twee die er zelfs gewoond hebben) ons de tofste club van Praag laten zien. Met de metro gaan we naar een andere wijk, Holešovice. Een paar meter van het metrostation vind je de bizarre Cross Club, echt te gaafste club ooit! Vanuit de verte zie je al de metalen bouwwerken die het terras vormen. Alles draait en geeft ligt. Bij de deur krijg je een black light stempel ( het duurde even voor ik door had dat de inkt niet op was, maar dat je het alleen onder de lamp kon zien) en direct kijk je al je ogen uit. Allereerst, welke kant ga je op?

 

Er is een kelder waar het vaak wat rustiger is en vaak een DJ draait. Hier kun je even rustig schuilen in één van de nissen of toch tussen drie andere los gaan op de muziek. Een verdieping hoger vind je een gave bar met allemaal zitjes, over twee lagen verspreid. Het is er wat drukker, maar meestal kun je wel een bankje veroveren. Naast de bar zit de “grote” zaal waar regelmatig optredens zijn. Wij belandde in een concert van La Pneumatique, wat best gaaf was. Ik ben nog steeds op zoek naar een cd’tje…

  

Ook overdag kun je terecht bij de Cross Club, in de zomer kun je op het terras hangen, of helemaal boven in een hapje doen in het restaurant. Er vinden ook allerlei maatschappelijke en culturele activiteiten plaats. De Cross Club staat absoluut op mijn nummer 1 van dingen die je kunt doen in Praag!!!

0 Berichten

Magisch Reon

Het is vast geen verrassing meer, maar ik wordt weer behoorlijk brak wakker. Het is oudjaarsdag en we komen maar langzaam op gang. De anderen zijn allemaal al hun eigen weg gegaan en ik ga met Gijs het centrum in. Hij wil me een museum laten zien. Hier ben ik al lichtelijk van in shock. Gijs en musea is niet een combinatie die ik heel snel verwacht. Onderweg komen we langs de slotjesbrug en de Lennon muur. 

 

Braaf volg ik Gijs de Petrin heuvel op, dat het gevoel heeft van een park. Af en toe ben ik wel een beetje bang dat ik naar beneden rol. Maar uiteindelijk komen we bij onze bestemming (met veel gezeur en geklaag). 

Het lijkt een klein huisje, waar je zo voorbij zou kunnen lopen, maar het is de gallerij van kunstenaar Reon Argonian. Deze Tsjechische kunstenaar creeert geweldige fantasieschilderijen. Aan de buitenkant had ik dit nooit verwacht. Voor een zacht prijsje mag je het huisje betreden. Je komt terecht in soort paarse, overweldigende trappenhal. Hier hangt het al vol met schilderijen. Er zit een soort miniwinkeltje in wat lijkt op een soort trapkast. Boven vind je de zolder, waar je stapels en stapels aan schilderijen kunt bekijken. Het is gek om te zien dat de werken zo tegen elkaar aan staan.

 Helemaal beneden vind je een ruimte waar je kunt relaxen en je een glaasje wijn krijgt. Ook hier staat het weer helemaal vol met prachtige creaties. Het was een beetje jammer dat ik al zo gaar was. Het is behoorlijk warm en doordat het propvol met bezienswaardigheden staat, kan dit nogal overweldigend zijn.

 

Je moet er van houden natuurlijk, het is zeker niet stijl die door iedereen gewaardeerd wordt, maar ik vond de magische schilderijen van Reon fantastisch. De werelden die hij creert de kleuren die hij gebruikt vind ik gewoon prachtig. Nadat ik met Gijs ben gaan samenwonen (een half jaar later) hebben we het toilet ook een Reon thema gegeven.

Hare Krishna

Nadat we uitgekeken waren begon het alweer te schemeren. Het was tijd om iets te gaan eten en Gijs wist wel een leuk restaurantje. We hebben even moeten zoeken, maar uiteindelijk kwamen we terecht bij een tent die gerund wordt door Hare Krishna, Govinda's.

 

Het was heel erg rustig, maar een lief meisje wees ons een plekje. Helaas sprak ze geen woord Engels. Het menu staat vast en verandert elke week. Bij binnenkomst kregen we een drankje, warme appelsap. Dit was even heel erg lekker, net vloeibare appeltaart, maar na drie slokken moest ik toch wel  moeite doen om het weg te krijgen.

  

Vervolgens wordt het eten voorgeschoteld. Het is niet echt heel decoratief gepresenteerd. In een metalen bak met verschillende vakken zijn het voor- hoofd- en nagerecht opgediend. Doordat het serveerstertje niet kan uitleggen wat er op het bord ligt is het helemaal een verrassing. Heel eerlijk gezegd, ik was niet heel enthousiast. Het soepje was oké, het kwark prutje met een soort koek er in was best lekker, maar de rest moest ik echt wel met een beetje tegenzin naar binnen werken. Gijs blijft volhouden dat het de keren dat hij hier geweest was echt een stuk beter smaakte, dus ik zou het ook zeker aanraden. Het concept is gewoon leuk. Geen keuze, maar eten wat de Hare Krishna schaft. En misschien ook wel belangrijk, het is altijd vleesloos!

3...2...1...!

Het miezert een beetje en we gaan kijken bij een optreden op het Oude plein. Het is er gezellig en we halen wat biertjes. Vlak voor twaalf uur komen onze huisgenootjes en we gaan bij de Astronomische klok staan. Het plein staat vol met toeristen en lokale bevolking. Om klokslag twaalf uur gaat het helemaal los. We schrikken er zelfs een beetje van. Er ontstaan een lege plek, midden in de toeschouwers waar van alle kanten vuurwerk naar toe gegooid wordt. We blijven even kijken, maar het wordt steeds erger. Er ligt overal glas en ik bescherm mezelf door mijn capuchon op te zetten. We gaan maar snel weg.

 

Natuurlijk bel ik even mijn moeder, mijn kleine zusje en mijn beste vriendin Nanouk! De rest van de stad is net zo erg. Weinig siervuurwerk, maar veel knallende en rokende exemplaren. En werkelijk overal ligt glas. We lopen wat rond en drinken her en der een biertje. Uiteindelijk sluiten de we avond af bij de Yes Club, waar we de eerste keer ook naar toe zijn gegaan. Eigenlijk heb ik het hier al snel gehad, weer dubstep… Vlug terug naar Radotin en mijn bed in!

0 Berichten

Nieuwjaarsdag

De eerste dag van 2011 was vreemd, heel vreemd. Iets met een oude man, geplastificeerde foto´s van kinderen en een fles wodka. We waren op zoek gegaan naar drank, alles was op en wij nog niet klaar met het nieuwjaarsfeestje. De winkels waren gesloten, maar bij het station kwamen we een oude man tegen die me een beetje als een zwerver aandeed. Maar dit maakte niet uit, hij wist waar we drank konden halen. We belanden in een sport-bar, waarvan hij net vertelde dat er onguur volk kwam. We dronken een biertje met hem en hij vertelde over zijn kinderen. Vervolgens haalde hij twee geplastificeerde foto´s uit zijn jas. Het werd ongemakkelijk en we besloten snel ons biertje achterover te slaan, een fles wodka te halen en vlug weg te gaan uit de bar. Voordat de man ons achterna kon komen, vluchten we een pizzeria in. Er moest ook gegeten worden, dus haalden we een flinke stapel pizza´s (waar ik er onderweg al één had verorberd).

 

Dit was nog niet alles, na het eten was het tijd voor spelletjes. Ineens liep Gijs naar buiten om het vuurwerk dat hij bij de Albert had gekocht nog even af te gaan steken. Er klonk een snoeiharde knal waarvan we allemaal schrokken, maar niemand stond op. We staarden naar de deuropening, maar er was geen beweging. Er dwarrelde rook naar binnen. Ik sprong op en rende naar het balkon. Daar lag Gijs op de grond (met een bontmuts op), ik was echt even bang dat het helemaal mis was. Hij lag helemaal stil, maar gelukkig deed hij ineens zijn ogen open. Zijn gezicht was zwart van de rook en hij was behoorlijk doof. Hij dacht dat het vuurwerk niet zo heftig zou zijn, het kwam bij de supermarkt vandaan… maar dat was het dus wel. Hij had het los afgestoken in plaats van af te schieten met een buis die in het pakket zat. Ik snap ook achteraf echt niet waarom we het allemaal een goed idee vonden om die rommel te kopen. Op de plek waar het explosief was afgegaan zat een soort krater waar de betonnen tegels gebarsten waren. Ik denk echt dat hij een hoop geluk heeft gehad.

  

Zo zie je maar weer, je bent een rund als je met vuurwerk stunt. Maar ik was wel behoorlijk klaar met deze nieuwjaarsdag en ging weer onder de wol!

0 Berichten

Kutna Hora

Gelukkig heeft Gijs niets over gehouden van zijn vuurwerkstunt. We staan vandaag vroeg op, want we hebben voor de verandering eens een planning die dag. Terwijl onze huisgenoten nog liggen te slapen vertrekken wij naar Kutna Hora, een klein, voormalig mijnwerkersdorp een kleine anderhalf uur van Praag vandaan. 

Cappuccino

Op het Centraal Station drink ik mijn allereerste cappuccino OOIT en ik kan wel zeggen dat hiermee mijn echte koffie verslaving verder door is geëvalueerd!  We pakken de trein en Gijs valt al snel in slaap, wat ik inmiddels wel gewend ben. Het uitzicht is saai en ook ik moet mijn best doen om mijn ogen open te houden. Gelukkig blijf ik wakker en stappen we op het juiste station uit. We beginnen maar gewoon een kant op te lopen en blijken voor de verandering een goed richtingsgevoel te hebben. 

Luguber kerkje

Het lijkt een doodnormaal kerkje in een doodstil stadje, alleen een paar toeristen bij de ingang verraden dat er iets anders mee aan de hand is. Ook wij gaan het kerkje in en kopen een kaartje bij de ingang, het is een soort strippenkaart waarmee je drie kerken in de stad kunt bezichtigen. Echter is dit kerkje toch wel hetgeen waarvoor we de trip gemaakt hebben.

 

 

Het is het Ossuarium van Sedlec, waar een half blinde en misschien een beetje doorgeslagen monnik het interieur van de kerk heeft versierd met de botten van zijn dorpsgenoten en voorvaderen. Heel bizar, ik was wel even ontsteld toen ik zag dat het echte botten waren. Ik weet ook niet wat ik dan verwacht had. De kroonluchter in het midden van de ruimte bevat alle botten van het menselijk lichaam. Het familiewapen dat is nagebouwd (serieus) is dat van de Schwarzenberg familie die in de Bohemen erg invloedrijk was. Ik heb hier het alarm nog af laten gaan door mijn arm door een gaas hek te steken bij een stapel schedels ( ik wilde alleen een foto maken, echt waar!). 

Meer botten

Even verderop staat de kerk van Sedlec (voluit: Maria-Tenhemelopneming en Johannes de Doperkerk), het is wel wat minder bizar en een stuk braver dan de kerk die we hiervoor hebben bezocht, maar ik vond het best een mooi exemplaar. Je kunt vrij rondlopen en de beelden en relieken (met schedel) bekijken. Wanneer je een wenteltrap beklimt naar een boven etage kom je oog in oog te staan met een gekruisigde en bloedende Jezus, ook hallo.

 

We zijn hier wel redelijk snel uitgekeken, het is natuurlijk minder spectaculair dan het ossuarium, en we gaan op zoek naar de volgende op de lijst. Deze kathedraal (St. Barbara kathedraal) staat op de UNESCO werelderfgoedlijst. Ik weet nooit helemaal wat ik hiervan moet vinden, maar het betekent natuurlijk wel dat er iets te zien is. Echter weten we natuurlijk te verdwalen, hier zijn Gijs en ik heel erg goed in! We struinen wat rond, maar belanden ineens aan de rand van het dorp, bij een prachtig groen dal. We willen een biertje drinken en ineens zien we de kerk even verderop. Wat een uitzicht!

  

Het is echt een hele mooie kathedraal  en het doet me een beetje aan de ingang van de Efteling denken, maar zou ook zo in een fantasie-film voor kunnen komen. De kerk heeft aan de buitenkant gave waterspuwers hangen en het is zeker de moeite waard om een rondje om het gevaarte heen te lopen. De binnenkant is redelijk donker, met hele mooie glas in lood ramen. Zeker de moeite waard!

Dwalende duo

We willen terug lopen naar het station, om de trein naar Praag te pakken, maar we verdwalen opnieuw, het is ongelooflijk. Uiteindelijk vinden we het spoor en lopen daar maar langs in de hoop dat we het station tegen komen. Ik ben er van overtuigd dat mijn richtingsgevoel wel wat verbeterd is in de loop van de tijd (al verdwaal ik nog steeds). Gelukkig komen we inderdaad bij het station uit en niet veel later zitten we weer in de trein.

  

Bij Radotin gaan we nog een keer naar dezelfde pizzeria als de avond ervoor. De pizza lijkt ineens niet meer de lekkerste van de wereld, maar dat ga ik mooi niet toegeven. We maken het niet laat, het is onze laatste nacht en we moeten de volgende ochtend vroeg het huisje al uit. Wat een rotgevoel!

0 Berichten

Het einde in zicht

Op onze laatste ochtend word ik voor de verandering niet brak wakker, een beetje laat maar ik leer het nog wel eens. We pakken onze spullen in en maken het huisje een soort van schoon. Wanneer de eigenaar verschijnt om de sleutel te halen en onze borg terug te geven, vertellen wij heb van de badkamer. Het water stroomde zelfs de hal in! Dat kan niet goed zijn en het is een kwestie van tijd voor hij lekkage krijgt. De eigenaar haalt zijn schouders op, het boeit hem niet. We krijgen het grootste deel van de borg terug en gooien de spullen in de auto.

 

Twee van onze huisgenootjes zijn al vertrokken met een vroege vlucht terug naar Nederland. De volgende twee gaan direct door naar het vliegveld. Wij zijn natuurlijk met de auto en kunnen het er nog even van nemen. We gaan nog even het centrum in om de laatste souvenirs te halen en onze Tsjechische Kronen uit te geven.

 

Niet heel veel later besluiten we toch terug te gaan rijden. We zijn er wel een beetje klaar mee. De terugweg gaat voor het grootste gedeelte heel soepel. Alleen in de Duitse bergen slippen we haast de weg af door de sneeuwval. Mijn hart zat in mijn keel en ik was niet de enige. Gelijk begonnen we over het feit dat mijn moeder had aangedrongen op het feit dat we winterbanden onder de auto hadden moeten laten zetten. Omdat er geen sneeuw lag toen we vertrokken leek dit niet zo noodzakelijk. Achteraf best stom, maar dat hadden we natuurlijk gewoon moeten doen.

 

Voor ik het weet zijn we weer thuis, maar ik heb een fijne week om aan terug te denken!

0 Berichten

Boerenweiland

Eén van onze vrienden is met zijn ouders naar Texel. Met een stel anderen genieten we van het zonnetje in de achtertuin en wanneer iemand van ons (Max) een grap maakt, dat we ook naar Texel zouden moeten gaan om hem te laten schrikken. We kijken elkaar aan en besluiten het daadwerkelijk te doen (goeie ouwe tijd, zucht). In een half uur zijn onze tassen gepakt, tenten ingeladen en zijn we onderweg naar Den Helder. Het is even spannend, straks missen we de laatste boot! Gelukkig zijn we op tijd en gaan op weg. Voor mij is het de eerste keer dat ik naar een Waddeneiland ga…

In 20 minuten waren we al op het eiland, ik had geen idee dat dit zo snel ging, en we crossten naar de camping (Loodmansduin) waarvan we wisten dat zijn vaste kampeerplek was. Alles ging bizar soepel, ik word er bijna bang van. Eenmaal bij het terrein is er niemand bij de receptie. We besluiten gewoon door te lopen en we zien wel of we nog een plekje kunnen krijgen. De camping is gigantisch! Maar nog geen tien minuten rond lopen of de langste van ons roept `Hey ik zie Bommel!`. Dit is de naam van de hond van onze vriend. We denken dat hij een grapje maakt, maar we zijn gewoon direct uitgekomen bij de tent van zijn ouders. Maar is hij wel blij om ons te zien.

 

Hij begrijpt niet wat er aan de hand is, maar lacht het een beetje weg en begint over dat we een campingplek bij een boer in een weiland moeten regelen. Wat een figuur! Komen we met zes personen om hem te verassen, wil hij ons weg hebben en maar tussen de koeien te gaan kamperen! We laten ons niet weg jagen en zijn ouders stellen voor dat we gewoon ergens onze tent neergooien, niemand de dit zal merken. Het begint al te schemeren en we gaan op zoek naar een plekje.

  

Een paar velden verderop besluiten we maar gewoon onze spullen neer te gooien. Het word ineens wel heel snel donker, maar gelukkig staat het allemaal snel. We hebben de inhoud van onze koelkast meegenomen en hebben zat te eten en te drinken. We zitten met zijn allen in het veld, als onze vriend toch maar eens aan komt schuiven. Gelukkig, hij vind het toch best leuk. Tot  laat zitten we rond onze tentjes te kletsen en drinken wat biertjes, maar als ik (letterlijk) zittend in slaap val, word ik de tent in gestuurd. 

0 Berichten

Wild Kamperen

Het is een beetje awkward als we onze tenten uit rollen. We blijken in de vorige avond in het donker onze tenten wel erg dicht (lees bijna bovenop) die van onze buren te hebben gezet. Gelukkig doen ze hier niet moeilijk over, maar verzoeken wel of we ze een klein beetje op willen schuiven. Geen probleem, we gaan ze toch inpakken om terug naar het vaste land te gaan. Maar eerst genieten we nog even van het zonnetje die heerlijk schijnt.

 

 

We sluipen langs de receptie, maar er komt niemand achter ons aan rennen om geld te innen. Ik voel me wel een beetje lullig, maar schuif dat snel op zij. We rijden naar Den Burg om wat eten te halen. We kopen de Jumbo leeg en ontbijten op een muurtje in het centrum. 

Let It Burn

We besluiten even naar het strand te gaan. Het water is nog te koud om te zwemmen, maar het is prachtig weer. We blijven er een uurtje of twee. Er is geen teken van onze vriend, waarvoor we naar Texel zijn gekomen. Wel een beetje jammer, maar we hebben het  alsnog naar onze zin. Ik smeer me dik in, met mijn witte poezelige huidje verbrand ik ontzettend snel. De jongens zijn eigenwijs, heel eigenwijs. Er waait een windje en het lijkt niet heel fel te schijnen. Wat hebben ze dat verkeerd ingeschat. Gijs blijkt zo erg verbrand, dat hij er blaren van op zijn enkels heeft! Eigen schult, dikke blaar!

 

 

We gaan nog even naar het centrum en drinken een Texels biertje voor we de boot naar het vaste land pakken. Wat een lekker weekend en een leuke spontane actie!

2 Berichten

Texels Speciaalbier

Er zijn heel wat biertjes van de Texels Speciaalbier Brouwerij, zoals Skuumkoppe, Goudkoppe, Springtij en Noorderwiend. Je kunt deze biertjes ook ergens anders nuttigen dan op Texel, tegenwoordig hebben ze de Skuumkoppe zelfs bij de meeste Albert Heijn filialen. Maar toch smaakt zo een echt Texels biertje nergens lekkerder dan op Texel.

 

Je kunt ook de brouwerij op Texel bezoeken. 

0 Berichten

Gideon Festival

In het noorden van ons land, in Groningen, ligt het Gideon terrein. Het is een vrijplaats waar ieder jaar het Gideon Festival wordt gehouden. Het festival is ronduit geweldig. Verschillende muziekstijlen, van goa tot techno tot hip hop. Je kunt er rondstruinen en een toren van pallets beklimmen, of hangen in de piratenbar. Even knuffelen met de hangbuikzwijnen en ’s avonds jezelf opwarmen bij het kampvuur.

 

Helaas was dit festival voor het laatst in 2012, maar ik hoop nog steeds dat het weer in het leven geroepen wordt! 

1 Berichten

Willems Wondere Weiland

Het begon als een verjaardag van Willem, grootst gevierd, maar is uitgegroeid tot een fijn festival in een Amersfoorts weiland. Verschillende podia, activiteiten en eetkraampjes worden door ongeveer 3000 mensen bezocht. Diverse keren hebben we prachtig  weer gehad, maar de laatste keer had het toch wat hard geregend en was het weiland een blubber-bende geworden. Dit doet niets af aan de sfeer, maar trek wel je regenlaarzen of oude schoenen aan!

0 Berichten

In het gangpad

In het ziekenhuis heb ik afscheid genomen van mijn moeder, voor we op de trein naar Amsterdam stappen. Even snel een patatje weg werken en om 19:00 uur pakken we de trein richting Praag. We hebben een coupé voor onszelf, heel fijn! 

 

Pas bij Keulen komen er twee mannen bij ons zitten, één van hen spreekt geen Engels en geen Duits, voor de tweede ben ik een beetje bang. Hij lijkt op een dokter uit een horror film, wat een engerd. Zonder iets te zeggen gooien ze de gordijnen dicht en klikken het licht uit. Daar zitten we dan, in het donker. 

 

Dan gaan we maar in het gangpad zitten, hangen een beetje uit het raam en drinken biertjes. Rond een uurtje of twaalf ben ik er wel een beetje klaar mee en ga ik proberen te slapen. De enge dokter zit naast me en schuift steeds dichterbij (of is dit mijn verbeelding?), op een gegeven moment valt hij langszaam om en dreigt op mijn schouder te vallen. Ik vraag Gijs om van plek te wisselen, zo kan ik echt niet slapen. Hij vind het geen probleem en gaat knus naast de horrordokter zitten. Het houdt niet op, nu heb ik het idee dat hij in het donker naar me zit te staren. Echt goed slapen doe ik dus niet...

0 Berichten

Terug in Praag

Even heb ik toch redelijk vast geslapen, maar bij Dresden, rond zeven uur, wordt ik weer wakker. Op het station strekken we even onze benen. De laatste twee uur kropen voorbij, ik staar een beetje uit het raam en voel de ogen van de horrordokter op me gericht. 

 

Ik ben blij dat we op Hlavní Nadrazí aankomen, het centraal station van Praag en ik vind het leuk om dat honderd keer achter elkaar uit te spreken. Als we uit stappen voelt het toch een als bekend terrein. Een half jaar geleden ben ik hier natuurlijk een aantal keer geweest. 

 

Het is nog te vroeg om in te checken en we halen een ontbijtje op het station. Het is prachtig weer en in het zonnetje zitten we te peuzelen. We bewonderen de zwervers die voorbij schuifelen, op weg naar hun dagelijkse bezigheden. 

Hostel Elf

Hostel Elf, waar we ons kamertje voor die nacht hebben geboekt, ligt vlak bij het station. Een grote stenen trap brengt je naar de tuin. De schotborden van deze trap zijn allemaal beschilderd met allerlei vlaggen en ook in de tuin vind je een hekje waarvan de planken door gasten zijn omgetoverd door nationalistische kunstwerken. De tuin ziet er heel gezellig uit, met grote picknicktafels en een barbecue, maar nu is er nog niemand. 

 

De receptie is zo overweldigend geel dat ik even niet door heb dat er iemand achter de receptie zit, maar we worden vriendelijk verwelkomd en zijn al snel ingecheckt. We hebben gekozen voor een klein beetje luxe, een kamer met een eigen badkamer. Vooral omdat we morgen doorgaan naar een festival, ik wil me nog een laatste keer kunnen opfrissen. De kamer is ruim en de bedden zijn goed. Mijn geliefde kanariegele (ugh) wanden zijn gedecoreerd met foto's van duikers in zware, ouderwetse pakken. Heel gaaf, maar wat ze hier doen is me niet helemaal duidelijk. 

Het Eiland in de Moldau

We rennen het centrum door en ik moet zeggen dat ik het een heel ander gezicht vind met mooi weer. Het ziet er nog mooier en kleurrijker uit, maar toch heeft de donkere winter ook wel wat. Wanneer we op een terrasje zitten, begint het ineens te regenen en werd het koud. Gelukkig duurt de bui niet lang en kunnen we snel door naar de lovelocks. Ik wilde zien of er al weer wat bij was gekomen, maar dit viel mee, volgens mij wordt het regelmatig leeg gehaald. 

 

Het was nog steeds best guur weer, terwijl we 's ochtends nog in het zonnetje hadden gezeten. We zijn maar even een hapje gaan eten bij Gotika. Niet bepaalt een aanrader, ze serveren het eten nog net niet in het blik waar het uit komt. Ik zou lekker doorlopen. 

 

Na de lunch lopen we door het park en willen uiteindelijk terug naar de andere kant van het water, maar als we over de brug lopen zien we dat er een trap naar beneden gaat en uit komt op een eilandje in de Moldau. Ik ben benieuwd wat er op het eiland is en we gaan naar beneden. 

 

Wat een rust op het eiland, er is bijna niemand en volgens mij helemaal geen toeristen. Langs het water, verscholen tussen de bomen zitten mensen een boekje te lezen en iemand zit te tekenen. Even verderop zien we een groot gebouw dat een terras lijkt te hebben, daar gaan we heen. 

 

Ook na een biertje blijft het guur en fris, toch maar even terug om iets warmers aan te trekken. Tijdens het avond eten werd ik niet lekker, misschien valt het blikvoer van Gotika niet goed? Ik ben zo misselijk dat ik besluit terug te gaan naar het hostel en op bed te gaan liggen. Een beetje jammer van onze eerste avond... We wilden eigenlijk naar Cross Club gaan. 

1 Berichten

Mighty People

Voordat we de trein naar Mighty Sounds in Tabór pakken, gaan we eerst terug naar Radotin, waar we onze eerste vakantie hebben doorgebracht. Ik moet even een pizza halen!

 

We eten de pizza op in een parkje (helaas is hij niet zo lekker als ik me kan herinneren) en gaan daarna op zoek naar de Adidas Outlet, natuurlijk verdwalen we eerst. De outlet is gigantisch, maar niet zo goedkoop als ik had gehoopt. Ik ga wel weg met een vest. 

 

 

Op naar Tábor

Op het centraal station kopen we kaartjes naar het dorp Tábor bij een niet al te vriendelijke baliemedewerkster. Ze vraagt ons een aantal dingen in het Tsjechisch, maar we weten niet wat ze bedoelt. Uiteindelijk haalt Gijs de kaartjes naar het festival uit zijn tas en print zij zuchtend de treinkaartjes uit. Een beetje vreemd. 

 

We zitten in een coupé met een oudere man, die druk aan het werk is op zijn laptop en een dik pak papier naast zich heeft liggen. Op een gegeven moment komt de conductrice langs en begint in het Tsjechisch tegen ons de brabbelen. We geven een paar keer aan haar niet te begrijpen, maar dit lijkt niet aan te komen. Gefrustreerd verlaat zij de coupé. 

 

Ineens begint de man tegenover ons in perfect Engels tegen ons te spreken. Hij verteld dat er voor het festival een extra station is opengesteld en dat we niet op het gewone station van Tábor moeten uitstappen, maar moeten blijven zitten. Hij stapt zelf wel uit en wenst ons nog veel plezier. 

 

De gefrustreerde conductrice verschijnt voor ons raampje. Ze brabbelt iets en vraagt of we Duits spreken. Gijs kan dit dit een klein beetje, maar wat zij spreekt is volgens mij geen Duits. We worden opnieuw niets wijzer. Ze begint te gebaren dat we uit moeten stappen. We pakken de tassen en springen de trein uit. Plotseling wordt duidelijk wat ze bedoelt. Alleen de voorste treinstellen rijden door naar het kleine stationnetje, we moeten gewoon verplaatsen... de voorste treinstellen zitten vol met mensen die overduidelijk ook naar het festival op weg zijn. 

We volgen de stroom mensen richting het festival, over een reusachtig parkeerterrein in de felle zon. We kunnen gelukkig vrij snel het campingterrein op. Wat een chaos is dat. Overal staan tenten, soms zelfs half over elkaar. We lopen een tijdje rond en vinden een plekje, waarvan we denken dat het netjes binnen de linten ligt. Als de tent staat komt er een schreeuwend meisje aangelopen. Ze krijst in het Tsjechisch en we geven haar tien keer aan dat ze Engels moet spreken, maar hier komt niets van terecht. Heel irritant. Wat ik er uit op kan maken is dat zij een stuk van het veld voor hun vrienden gereserveerd hebben en dat wij net onze tent daarbinnen hebben opgezet. De linten waren juist om ons er buiten te houden, terwijl wij dachten netjes binnen de linten te staan. Oeps... 

 

Ze heeft pech, we gaan niet verplaatsen. Het stuk dat ze gereserveerd hebben is ook belachelijk groot, zoveel vrienden heeft ze vast niet. Ze geeft het op en loopt terug naar haar tent, zo een twintig meter verderop. Even later schreeuwt ze ons nog iets, waarop ik in het Nederlands reageer. Volgens mij begrijpt ze niet dat we niet verstaan wat ze zegt, bloed irritant. We krijgen de rest van het weekend nog regelmatig boze blikken toegeworpen. 

Mighty Sounds

Het terrein is gigantisch! Echt ongelooflijk groot! Er zijn twee grote podia en een Monster Energy podium. Langs de randen van het terrein staan allemaal eetkraapjes en winkeltjes, zelfs een vrachtwagen waarvan de zijkant is opengeklapt en ze Vans verkopen. Keuze genoeg! 

 

We bekijken wat bandjes, dansen wat en proberen verschillende eetkraampjes uit. Wanneer het programma aan live bandjes rond een uur of twee is afgelopen, gaan we naar een tent waar ze de hele nacht elektronische muziek draaien. Hier vermaken we ons nog wel even.

0 Berichten

Legende

Die ochtend worden we al vroeg wakker en om ons heen zijn er al diverse feestjes gaande, of misschien nog steeds. We lopen naar de Kaufland en halen er ontbijt. De supermarkt is overspoelt door festivalgangers, je ziet er bijna geen lokale bevolking meer lopen. Het lijkt me vreselijk als eens per jaar je dorp wordt overgenomen door stinkende, luidruchtige en dronken mensen. 

 

Het is gelukkig mooi weer en op de stoep voor de supermarkt eten we het ontbijtje in de zon. Rond één uur is het festivalterrein pas open en we hangen nog een beetje rond bij de tent. 

We hangen rond op het festivalterrein en chillen in het gras met een biertje. Tegen de avond is er een optreden van een dude, die volgens Gijs een echte legende is, Roy Ellis (sorry Roy) . Hij steelt de show in zijn gouden glitterpak en al helemaal als hij met zijn oude lijf een spagaat maakt. 

 

 

0 Berichten

Storm

Alweer de laatste dag van het festival, helaas. Het weer is een stuk minder goed dan de afgelopen twee dagen en de toiletten zijn vreselijk! De uitwerpselen komen tot boven de rand van het toilet... 

 

De lucht klaart een beetje op als we het festivalterrein op kunnen en we kunnen toch even genieten van het zonnetje. Plotseling trekt het weer helemaal dicht en komen er donkere wolken aan. We besluiten toch even terug naar de tent te gaan en dat is maar goed ook. Het begint vreselijk hard te regenen. 

 

Het waait zo hard dat we bang zijn dat de tent het zal gaan begeven en pakken zelfs de spullen in voor alle zekerheid. We houden de tentdoek omhoog, zodat het niet instort. Na een uur wordt de storm minder en na nog een half uurtje stopt het met regenen. 

 

Die avond gaan we nog even naar een optreden van Sonic Boom Six, als afsluiter van het festival. Ik vind het echt jammer dat het alweer voorbij is, maar Gijs en ik spreken af volgend jaar weer te gaan!

0 Berichten

Bratislava

Het miezerde toen we onze spullen aan het pakken waren. Langzaam zagen we de camping steeds leger worden. Ik heb overal pijn van het slapen op het matje. De tent hebben we laten staan, hij is nat en Gijs ziet het niet zitten om nog met een beschimmelde tent te gaan slepen. Misschien kan een arme festivalganger er nog wat mee. 

 

Op het kleine perron wachten we op de trein, gelukkig duurt het niet lang. Bij de conducteur kopen we een kaartje naar Praag Centraal. Vanaf daar pakken we de trein naar onze volgende bestemming: Bratislava. 

 

Het uitzicht is niet erg boeiend, alleen maar maïs, zonnebloemen en weilanden. Vier uur later komen we aan op het lelijkste station ooit. Buiten werden we gelijk lastig gevallen door mannetjes die ons naar hun hotel mee willen nemen. Heel irritant. De pinautomaat op het station is kapot en we moeten opzoek naar een werkend exemplaar. 

 

We lopen met onze rugtassen op een straat in en vinden gelukkig al snel een automaat. Eigenlijk willen we de bus pakken, maar nu we toch onderweg zijn lopen we maar verder. Bratislava ziet er saai uit en zelfs een beetje pauper. Volgens mij gaan we de goede kant op, maar ik voel me toch een beetje verdwaalt. Bij de bushaltes checken we de kaart, we zitten goed. 

 

We lopen een tijd, het lijken wel uren. Ondertussen brand de zon behoorlijk, ik hoop maar dat we dichtbij zijn. We komen bij een soort centrum, het is er in ieder geval drukker. We vragen een taxichauffeur of hij weet waar Hostel Blues is. Hij wijst achter ons, in een zijstraat van de straat waar wij net uitkomen. Een gigantisch uithangbord vertelt ons dat we er zijn. 

Berlin

Tijdens het inchecken krijgen we een welverdiend Slowaaks biertje, heerlijk koud! We krijgen een sleutel en een afstandsbediening... Vreemd... De receptionist laat ons een aantal interessante plekken zien op de kaart van Bratislava. Onze tassen gooien we in de kamer, waarin ze een poging hebben gedaan een Berlijn thema te creeëren, dit is niet helemaal gelukt. 

 

Na drie dagen festival hebben we heerlijk gedoucht, ik voel me weer brandschoon en klaar voor een rondje in het centrum. Ik weet niet helemaal wat ik van Bratislava moet denken. Het is superschoon, alsof ze het elke dag met een hogedrukspuit reinigen en er zijn behoorlijk wat bejaarden. We gaan eten op een terras met dekentjes voor de kou. Ik eet een heerlijke gnocci, maar helaas valt Gijs zijn kaasburger tegen. Het leven van een vegetariër is zwaar. 

 

Bratislava is 's avonds behoorlijk dood. We drinken een biertje op een terras, maar besluiten terug te gaan naar het hostel, maar begrijpen wel direct waarom we de afstandsbediening hebben gekregen. De kans is groot dat je hier 's avonds voor de tv belandt. 

0 Berichten

Beelden, beelden en nog meer beelden

Ik heb zo verrot geslapen! Het bed is keihard, net een blok beton. Mijn schouder en heup doen nog meer zeer dan de nachten op het matje in de tent. 

 

We gaan op zoek naar de Donau, die schöne blaue Donau. Echter is deze niet echt blauw te noemen, meer groen/gelig, maar dat maakt niet uit, ik vind het alsnog tof om haar te zien. Aan de oever drinken we een cappuccino, maar ze hebben hier niets te eten. We gaan naar een supermarkt en slaan daar ontbijt in en drinken. 

 

Over de Donau loopt de grote UFO brug, wat eigenlijk een heel lelijk ding is. Boven in de UFO zit een restaurant, voor de grap kijken we wat een biertje hier kost, maar we rennen snel weg als we de prijzen zien. Laat maar.  

 

Bratislava Hrad

We beklimmen de heuvel waar het kasteel van Bratislava op staat, deze torent overal bovenuit. Onderweg komen we wat mooie graffiti kunstwerkjes tegen. Het uitzicht is mooi, aan de ene kant zie je het historische centrum en aan de overkant zie je een hoop commiblocks en in de verte een industrieterrein. 

 

Het kasteel zelf is niet veel aan, het is, net als de rest van Bratislava, brandschoon en hierdoor mist het een beetje sfeer. 

 

In de stad kom je veel toffe standbeelden tegen. Een aantal zijn er neergezet om Bratislava karakter te geven, zoals de paparazzi en het werkmannetje. Tijdens ons bezoek was er net een openluchttentoonstelling gaande en stonden er nog meer beelden door de stad als normaal gesproken.

Die avond zijn we naar een aanrader van Hostel Blues gegaan, The Slovak Pub. Aan de buitenkant lijkt het een heel klein barretje, waar ook nog eens drie verschillende tentjes in lijken te zitten. Eenmaal binnen moeten we een trap op en komen we in een gigantische lange ruimte terecht, heel komisch. Het is er heel gezellig en voor het eerst hebben we bediening die niet snobistisch overkomt. De sfeer is goed en uiteindelijk zat het er behoorlijk vol. Uiteindelijk verdwalen we laat die avond op zoek naar de Donau. Slingerend besluiten we dat het misschien toch geen goed idee is en gaan toch maar terug naar het hostel. 

0 Berichten

Buda & Pest

Ik ben zo blij dat we dit bed achter ons kunnen laten, ik ben gebroken. Toch besluiten we te gaan lopen naar het station, wat een bikkels zijn we. Het gaat een stuk soepeler dan de heenweg. 

 

Nadat we de kaartjes hebben gekocht naar Budapest moeten we nog anderhalf uur wachten. We gaan zitten bij een restaurantje boven het station en observeren het leven van de zwervers/alcoholisten die op het busplein rondhangen, zeer educatief. 

 

Deze treinreis duurt echt lang, vooral met het saaie Slowaakse uitzicht. Op het moment dat we de grens met Hongarije over gaan is het gelijk een stuk boeiender. Weilanden maken plaats voor bossen, bergen en de Donau. Op de bergen zie je af en toe een kasteeltje verschijnen, super gaaf! 

Op het station van Budapest gaat het even een beetje verkeerd. We hebben geen idee hoe we bij het volgende hostel, Backpack Guesthouse moesten komen, of hoeveel Florinten we moeten pinnen en wat deze waard zijn in Euro's. Niet echt goed voorbereid... Door de verwarring gaan we ook nog eens lopen kibbelen. We besluiten dat we wel wat verkoeling kunnen gebruiken en gaan een restaurant,  Baross Terem, binnen. Dit is gigantisch en leeg, behalve vijf man aan personeel is er niemand. We drinken een biertje en Gijs wil gebruik maken van het toilet. Een ober loopt met hem mee naar een deur helemaal achter in de ruimte. Gijs daalt een trap af en verdwijnt uit het zicht. Ik krijg er een ongemakkelijk gevoel van. De ober komt terug lopen naar mijn tafel. "You'll never see him again" zegt hij grinnikend, dat breekt wel even het ijs. 

 

De kaart

We bestudeerde de kaart die we bij een enorm chagrijnige en totaal niet behulpzame medewerker van het toeristen info punt hadden gekregen. Echt ongelooflijk, die man was niet te genieten. Nadat we bij het restaurantje waren geweest konden we gelukkig weer aardig tegen elkaar doen en besloten maar gewoon een taxi te nemen. De straat van het hostel is gewoon  niet terug te vinden op de kaart. 

 

We hebben al snel een aantal taxi chauffeurs gevonden en we vragen hen waar ons hostel ligt. Na een discussie in het Hongaars, blijkt het aan de overkant van de Donau in het Buda gedeelte van de stad. Onze kaart is gewoon te klein, de straat die we zochten valt er net buiten. 

 

Omdat we geen idee hebben hoeveel Florinten waard zijn, hebben we geen idee wat we moeten betalen voor het ritje. Ik heb het gevoel vet belazerd te worden (dit blijkt achteraf helemaal niet zo te zijn). Het is een rit van ongeveer een half uur, maar we staat regelmatig stil door het verkeer.

Budapest is fantastisch mooi, ik heb de hele rit met mijn mond open gezeten. Toch weer heel anders dan de vorige plaatsen die we bezocht hebben. 

 

Het hostel Backpack Guesthouse (tegenwoordig heet het Shantee House!) ligt in een gewone woonwijk, met een soort hippie Feng Shui kiezelstenen voortuin. We halen onze tassen uit de auto en gaan naar binnen. De man die ons komt begroeten is te typisch voor woorden, halflang haar, batik shirt aan, korte broek en sandalen, deze man komt rechtstreeks uit een stonerfilm. 

 

De man gaat op zoek naar onze reservering in de computer, maar is wel erg lang bezig. "There's a problem" zegt hij opeens, en ik schrik me rot, dat meen je niet..."We have room for fifty people, but tonight we have ninety" verteld hij. Ondertussen zie ik achter hem, in de keuken, iemand op een houten bankje slapen. Onze slaapplekken in de dorm zijn weg gegeven. Even ben ik verontwaardigd, maar gelukkig geeft hij aan dat hij een tweepersoonskamer voor ons heeft, die eigenlijk beter is dan de dorm. Waarom begint hij daar niet gewoon mee? Ik zat al een beetje op te hikken tegen het slapen in de dorm, maar de prijzen van dit hostel liggen redelijk hoog, maar we kennen het van BNN op reis of één van die programma's en het lijkt ons een toffe plek. 

 

We worden naar onze kamer gebracht, deze ligt aan de tuin heel relaxt. Het is een prima kamer, gewoon een bed (dat ook nog een beetje zacht is) en een kast. Geen badkamer, deze ligt verderop in de hal. De achtertuin is heel gaaf, met hangmatjes, een grote tent om in te slapen en je kunt er zelfs je eigen tentje op zetten. De volgende ochtend konden we goed zien hoe druk het eigenlijk was, overal lagen mensen de slapen, ook de tuin lag vol. 

Wandeling

Natuurlijk besluiten we heel eigenwijs lopend op zoek te gaan naar eten. Ik dacht dat ik vanuit de taxi restaurantjes in de buurt had gezien, maar dit denk ik wel vaker. Uiteindelijk lopen we terug naar het centrum, aan de andere kant van de Donau en eten bij een schattig mediterraans tentje. 

 

Eigenlijk willen we terug naar het hostel, maar wanneer we de grote witte brug naar de overkant oversteken zien we een waterval in de Gellértberg, met een bruggetje dat er voorlangs loopt. Daar wil ik wel even kijken. Halverwege blijkt dat we nog verder omhoog kunnen klimmen en ik ben wel benieuwd naar het uitzicht, dus na het bruggetje, waar gasten staan te zuipen dus zo tof was het niet, lopen we verder omhoog. 

 

We komen bij een halve cirkel van zuilen, met in het midden een groot beeld van een man die een kruis in zijn hand heeft dat hij uitsteekt naar de stad. Op dit punt heb je al een mooi uitzicht over de stad. 

Hoe donkerder het wordt , hoe mooier de stad. De verlichting laat de gebouwen goud kleuren, echt gaaf! We lopen nog verder omhoog. Op een gegeven moment komen we een stel jongens tegen die als bezetenen aan het graven zijn. Even verderop gaan we zitten en kijken even wat ze aan het doen zijn. Het is bizar, ongestoord gaan ze verder en kijken voor niemand op. 

 

Een laatste lange trap op klauteren en we komen uit bij het Citadel, een soort fort boven op de berg. Er zijn veel toeristen met camera's met gigantische lenzen. Er is een parade van mensen in traditioneel Turkse kleding, die met veel muziek en dans voorbij geschoven komen. Het uitzicht is heel mooi, het is inmiddels helemaal donker. 

 

We lopen rond bij het citadel en komen uit bij een soort plein. Hier staat een gigantisch beeld van een vrouw met een veer die ze hoog boven haar hoofd in de lucht houdt. Het is een soort vrijheidsbeeld en is best tof om te zien. 

 

Nadat we alles wel zo een beetje gezien hebben besluiten we terug te lopen naar het hostel, dit was natuurlijk weer even zoeken, maar inmiddels ben ik dit wel van ons gewend. Het bed blijkt toch niet zo zacht te zijn als ik die middag dacht, maar het is altijd beter dan het betonnen bed uit Bratislava. 

0 Berichten

Margit Sziget

Niet geweldig geslapen, maar beter dan in Bratislava. Overal in de tuin van het hostel liggen mensen te slapen en midden in de nacht waren er ook mensen onze kamer in komen lopen (er is geen slot op de deur...). We besluiten om weer te gaan lopen naar het centrum, soms begrijp ik ons echt niet. 

 

We verdwalen op de één of andere manier en komen uit op een industrieterrein. Het is bloedheet, maar gelukkig zien we op een gegeven moment de Donau en volgen deze naar Pest. 

 

Aan de overkant van de brug lopen we tegen een groot, gekleurd marktgebouw aan en gaan naar binnen. Overal zijn kraampjes, op de beneden verdieping is dit vooral eten, maar de boven verdieping staat vol toeristentroep. 

We struinen langs de Donau en komen langs het schoenenmonument. Op deze plek zijn tientallen Joden door de Nazi's de Donau in geschoten. Het is een bizar idee. 

 

Achter ons ligt het parlementsgebouw, dit is echt bizar mooi! Het kan zo als decor dienen in een fantasie film. Het staat vol met beelden en er is een mysterieus zwart torentje te vinden tussen al het stralende wit. 

Via een mooie gouden brug kun je op één van de eilanden in de Donau komen, Margit Sziget. Het is een soort stadspark waar mensen heen komen om te ontspannen. Kinderen spelen in de fontein, stelletjes zijn aan het picknicken en er crossen mensen in rare wagentjes rond. 

 

We gaan op een terrasje zitten, maar worden maar niet geholpen. Iedereen om ons heen krijgt een kaart en er staat constant bediening om hen te helpen, maar wij worden buitengesloten. Gijs gaat maar naar binnen om het te halen, wat een raar gedoe weer. Snel drinken we het biertje op en gaan weg. 

 

Op het eiland liggen een aantal ruïnes tussen al het groen. Ik heb best honger gekregen en we gaan nog maar eens proberen of we ergens geholpen worden. Bij een hoge toren gaan we zitten, maar opnieuw is de bediening gewoon kut. Ze staan er met zijn drieën, maar het enige dat we krijgen is een biertje en een paar boze blikken. Ik weet niet wat we hier verkeerd doen, maar dit is wel het begin van onze vloek... Gijs en ik kunnen niet normaal op een terrasje zitten, we krijgen één drankje en daarna zien we niemand meer. Vaak moeten we zelfs op zoek naar iemand om te mogen betalen... Hinderlijk. 

 

Het eiland is veel groter dan het lijkt vanaf de brug. Wanneer we terug naar het vaste land willen komen we nog een hele hoop thermische baden tegen, waar Budapest bekend om staat. Eenmaal terug in Pest is het eindelijk tijd om te eten. We gaan naar de Eatalian (haha leuk grapje) en het eten is er super goed! 

Zandstorm

Aan de oever van de Donau gaan we zitten op een mini terrasje, dat uit drie tafeltjes bestaat. Opeens wordt het helemaal donker achter Gijs. Ik zeg hem dat hij even achter zich moet kijken, het lijkt net alsof er een hoosbui aankomt. Net wanneer hij zijn hoofd omdraait worden we gezandstraald. Het is een zandstorm! Het is bizar. Een minuut lang worden we door de korrels geraakt, maar ineens gaat het toch over in keiharde regen en onweer. We helpen de ober om zijn terras snel naar binnen te halen en wachten in de hoop dat het zo voorbij is. 

 

Dit duurt te lang en na een half uur besluiten we maar gewoon te lopen. Binnen een paar seconden zijn we helemaal doorweekt en komen een buurtcafé tegen. Hier maken we een tussenstop, het zit vol met lokale bewoners. Een ouwe vent komt een praatje maken en verteld ons over hoe smerig Hongaars bier is. Gijs vraagt hem of er ergens een restaurantje is waar we typisch Hongaars kunnen eten. Nou dat weet hij wel en we pakken de kaart erbij. Hij vergist zich een keer of honderd en voor we het weten staat onze hele kaart vol krabbels en weten we nog niet waar het restaurantje is. 

 

Ik heb het Gijs heel moeilijk gemaakt om ons terug te brengen naar het hostel, maar uiteindelijk is het ons gelukt. Wel doorweekt, dat wel. 

0 Berichten

Lavender

Dit was de laatste nacht in Backpack Guesthouse. Gelukkig blijven we nog wel even in Budapest, maar we hebben de volgende nachten in een ander hostel geboekt, dat een stuk goedkoper is. 

 

Ongelooflijk maar waar, we besluiten weer te gaan lopen met onze rugtassen. Lavender Circus ligt aan de andere kant van de Donau, wat best een stuk lopen is. Toch kost het deze keer helemaal geen moeite. 

 

We vinden het hostel gewoon in één keer! Ik ben trots op ons. Wanneer we aanbellen wordt er niet open gedaan en ik begin me zorgen te maken. We proberen het nog een paar keer, maar willen eigenlijk weg gaan en later terug  komen. Plots gaat de deur open. 

 

We komen in een lange hal terecht, met aan de rechterkant een binnentuintje. Aan het einde ligt een lange trap. We moeten drie hoog (ik haat trappen). Op de tweede verdieping worden we begroet door Andrea, een kleine Italiaanse man en één van de managers van het hostel. 

 

Lavender Circus heeft een hele goede sfeer, we worden er gelijk blij van. De muurschilderingen, de duizenden briefjes met bedankjes en de eettafel en stoelen die aan de muur zijn gemaakt, fantastisch. Bij de receptie hangt het vol met buitenlands geld. 

 

Bij onze kamer hangt een oude jute PTT postzak. We hebben een verhoogd bed, zodat er ook een ruimte is om te zitten. Ik wordt echt blij van dit hostel. We krijgen een korte rondleiding van Andrea. Tegenover onze kamer is een badkamer, waar zelfs een bad in zit. Ook hier zijn weer schilderingen te vinden, al zijn deze nog niet helemaal af. Bij het toilet hebben ze er voor gezorgd dat je geen inkijk hebt, door een aquarium in het raam te bouwen. Als je op het toilet gaat zitten, hoor je de muziek die ook in de gemeenschappelijke ruimte gedraaid wordt, echt heel leuk bedacht!

 

Andrea pakte een kaart en liet ons rustig allerlei plekken zien. Niet zoals bij andere hostels, snel een aantal krullen en achteraf weet je niet meer wat er gezegd is, nee, hier zitten we een half uur terwijl hij alles vertelt over de stad en de bezienswaardigheden. 

 

Castro Bistro

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan. Struinen door de straten vol toeristenwinkeltjes en we hebben wat souvenirs ingeslagen. Wanneer we een drankje doen op een terrasje komt er een (eng) vrouwtje naar ons toe. Ze vraagt geld, maar we hebben niet veel meer in onze portemonnee dus we weigeren. Ze loopt zo krom dat ze bijna een hoek van 45 graden vormt en waggelt op haar klompvoeten weg. Ze kijkt nog één keer om en ik krijg er gewoon kippenvel van, ze geeft ons duidelijk het boze oog, bah. 

 

Die avond gaan we eten bij Castro Bistro, een vegetarisch restaurantje dat door Andrea is aangeraden. De uiensoep hier is echt geniaal! Na het eten gaan we eindelijk bij de kerts kijken. In de oude Joodse Ghetto, dat door de tweede wereldoorlog vrijwel leeg is komen te staan, kun je een hoop van deze pop up cafétjes vinden. De meeste zitten in de lege tuinen (kert is tuin in het Hongaars). 

0 Berichten

Zandkasteel

Vandaag gaan we naar het paleis, aan de Buda kant van Budapest. Vanaf de heuvel heb je weer een mooi uitzicht over de stad. Het paleis zelf vind ik niet heel erg boeiend om eerlijk te zijn. Er staat wel een gaaf beeld op een binnenplaats van een jachttafereeltje, maar verder ben ik er snel door heen gerend. 

 

Onderweg naar het Vissersbastion, even verderop, besluiten we bij een restaurantje te gaan zitten. De ober reageert heel vreemd als ik alleen een bijgerecht kies, hij vraagt wel drie keer of ik nog iets wil. Nee eikel anders bestel ik dat toch... Wat een snobs werken hier zeg bah! Als we het geld in het boekje voor de rekening hebben gestopt, besluiten we keihard weg te rennen, alsof we niet betaalt hebben. Ik hoop dat ze er in getrapt zijn! Wat een lolbroeken zijn we toch...

We komen bij de Matthiaskerk, met een prachtig gekleurd dak. Voor de kerk komen we een kunstenaar tegen, die komische spotprentjes aan het tekenen is waar je bij staat. Enorm enthousiast laat hij ons al zijn werken zien en lacht zichzelf rot om zijn eigen grappen. We slaan er een paar in voor het thuisfront. 

 

Het vissersbastion is net een zandkasteel, heel gaaf. Een deel is afgezet en dient als restaurant. Daar moet je betalen om de torentjes op te mogen, maar verderop mag je wel gewoon gratis naar binnen. Een beetje nutteloos dus. 

Aan de andere kant van de heuvel gaan we naar beneden. Hier ligt de hospitaal grot, waar ik wel een kijkje wil nemen. Echter is de eerstvolgende toer pas over anderhalf uur en is het ook best prijzig. We gaan hier nog wel even over nadenken. We lopen een willekeurige kant op en komen een andere grot tegen, de labyrint grot. Hier gaan we wel naar binnen. 

 

We lopen een eind en komen bij een kassa, dit is een stuk betaalbaarder dan de hospitaal grot. In de grot is een soort gallerij met een hoop stenen zuilen die uit de Turkse periode stammen. Het is leuk om te zien, maar het zijn er wel heel erg veel. Gijs heeft ondertussen al iets nieuws bedacht. Me om elke hoek laten schrikken, niet grappig. 

 

Aan het einde van de grotten komen we in een soort cel terecht. Er staat dat Vlad de Spietser (Dracula) hier gevangen heeft gezeten. Later heb ik dit uitgezocht en hij heeft hier volgens de verhalen inderdaad in de 15e eeuw, als gevangene van koning Matthias opgesloten gezeten. Ik ben benieuwd hoeveel kakkerlakken hij hier gespietst heeft. Wel leuk om daar zo tegen aan te lopen.

 

De grot is 1000 meter lang en wordt al duizenden jaren gebruikt. Er zijn werktuigen gevonden van de homo erectus, één van onze voorouders. Tijdens oorlogen werd het een schuilkelder en in betere tijden een opslagruimte. 

Die ochtend heeft Andrea ons uitgenodigd om in Lavender Circus te gaan eten. Hij zou een typisch Hongaars gerecht maken. Die middag gingen we dan ook vroeg terug om hem te helpen koken. Er zouden nog wat andere gasten uit het hostel blijven eten. Ik heb volgens mij wel een miljoen aardappels geschild. 

 

Andrea gaat paprika krumplí maken. Hij maakt een vlees versie en een vegetarische versie. Langzaam komen de andere gasten binnen druppelen. Een stelletje uit Finland, drie schoolmeisjes uit Frankrijk en twee setjes vervelende, arrogante kwabbels uit Australië. Die sluiten zichzelf helemaal buiten en praten alleen maar over zichzelf. 

 

Er wordt een fles Palinka tevoorschijn getoverd, die Andrea inkoopt op een boerderij. Voor iedereen wordt een glaasje ingeschonken zodat we kunnen proosten, maarrrrr de super sociale Australiërs hebben hun glaasje al weg getikt. Bijzonder.... 

 

Het eten is heerlijk en het is hartstikke gezellig. De Franse meisjes praten wel erg veel, maar het is wel interessant om over hun kostschool en rijke ouders te horen. Hoe verschillend van ons leven... Na het eten kletsen we nog met Andrea en een vriend van hem die langs is gekomen en een tijd in Nederland heeft gewoon. Het was de bedoeling om nog weg te gaan, maar hier komt niets meer van terecht, het is veel te gezellig. 

0 Berichten

Voetjes in de Donau

Onze laatste volle dag in Budapest, helaas. We hebben alles al gezien wat we wilden zien en struinen maar een beetje rond. Bij de supermarkt halen we een biertje en gaan relaxen aan de oever van de Donau, heerlijk!

 

We eten een ontzettend smerige aardappel prut bij een restaurantje, het zit vol zure mayonaise en rauwe ui. Ik wordt er gewoon naar van en heb er de rest van de dag last van gehad. 

 

Later die avond redden we het eindelijk eens tot de kerts. We gaan als eerst naar Szimpla, de meest bekende. En ik begrijp wel waarom, het is echt een toffe tent. De tuin is gezellig en zit vol mensen, één van de zitjes is een open gezaagde auto. In de lucht zit David de Kabouter op een schommel en op de muur wordt een clip afgespeeld. 

 

De volgende kert is wat minder, het is rustig en ik krijg bier met een citroen er in. Dit klinkt lekker verfrissend, maar het is zo smerig dat de vieze aardappelprut weer naar boven komt. Op weg naar huis kots ik een portiek onder (sorry) en ik heb niet eens zo veel gedronken. Toch was het een leuke laatste avond. Ik hou van Budapest en wil hier graag nog eens terug komen. 

0 Berichten

Hysterie

Het is tijd om te vertrekken. We pakken onze tassen en checken uit, maar laten onze tassen nog wel achter bij de receptie. We gaan naar het station om kaartjes te kopen, dan kunnen we die middag rustig aan doen. 

 

Het is erg druk bij de balie voor internationale ritten en we moeten een uur wachten voor we aan de beurt zijn. Ik irriteer me kapot aan een arrogante Belg, die maar aan het zeuren en drammen is en continu vraagt of hij even voor mag. Uhm nee dude... wachten is ook niet onze hobby...

 

Uiteindelijk lopen we weg met een boekwerk aan tickets voor €240. De duurste aankoop tot nu toe. Volgende keer bestellen we mooi weer van te voren, dit slaat nergens op. We hoeven pas om vijf uur de trein te hebben. 

 

We gaan nog even het centrum in, doen wat boodschappen, eten een hapje en kopen een t-shirt als souvenir bij Tisza, een hippe winkel uit het communistische tijdperk. We halen onze tassen op bij Lavender Circus en gaan terug naar het station. 

 

Als eerst pakken we de trein naar München en stappen over op Wenen, waar we anderhalf uur moeten wachten. De volgende trein gaat naar Keulen, maar wij moeten weer overstappen op Frankfurt. Onderweg vallen we in slaap. Rond een uur of vier schrik ik wakker en zie dat we op Frankfurt station zijn. Hysterisch maak ik Gijs wakker en pak mijn tas. Gijs zegt dat we pas op Frankfurt vliegveld uit hoeven stappen. Sjongejonge. 

 

Dan maar even onze benen strekken en koffie halen, blijkbaar hebben we hier een soort pauze. Pas om zes uur rijden we verder naar het vliegveld en moeten daar weer twee uur wachten. Het laatste stuk gaat ineens heel erg snel en voor ik het weet staan we op Amsterdam Centraal. We zitten in het zonnetje en wachten op de trein. 

 

Eenmaal thuis in Stedenwijk gooien we onze tassen neer, nemen even snel een douche en gaan snel naar het ziekenhuis om mijn moeder te bezoeken. 

0 Berichten

Drie kleine biggetjes

Na het werk pak ik snel mijn spullen bij elkaar en gooi ze bij Nanouk in de auto. Het wachten is op Gijs, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. De rest van onze groep vrienden wacht op ons. Met drie auto's gaan we op weg naar de hoofdstad van onze oosterburen, Berlijn... 

 

Rond een uur of twee komen we bij het hostel aan, Three Little Pigs. Eén voor één komen de andere auto's ook aan. Bij het inchecken moeten we een enorm formulier invullen en dat midden in de nacht. Ik wordt er een beetje cranky van. 

 

Het hostel heeft voor ons een kamer voor elf personen klaar gemaakt. Eigenlijk wilden ze het niet doen, omdat de kamers maar voor acht mensen geschikt zouden zijn, maar ze hadden ons gewaarschuwd dat het krap zou zijn. Nou wat een onzin was dat, de kamer is een balzaal en er is echt zat ruimte. We drinken even een drankje om te vieren dat we er zijn, maar gaan dan al snel onze bedjes in. 

Dit hostel ligt in de wijk Mitte, vlakbij Potsdammer Platz, aan de Stresemannstrasse 66. Het hostel ligt centraal en veel bezienswaardigheden liggen op loopafstand, maar een paar honderd meter van het hostel vandaan ligt ook een metrostation.

Het gebouw stamt uit 1907 en was een soort hostel voor reizigers en werklui. Tussen 1916 en 1918 tijdens de eerste wereldoorlog was het een militair ziekenhuis. Vanaf 1924 kwamen de eerste nonnen. Tijdens de tweede wereldoorlog nam de gestapo het gebouw in, omdat er activiteiten plaats zouden vinden die tegen de staat gericht waren. Na de oorlog, vanaf 1950 kwamen de nonnen weer terug. Vanaf 2006 is het een hostel geworden. Er zijn nog veel aanwijzingen naar het verleden van het gebouw, zoals het bidbankje bij een Mariabeeld bij de ingang van het hostel.

 

 

Er is een 24 uurs receptie, parkeergelegenheid, gratis wifi en een wasserette. Voor €6 kun je ’s ochtends genieten van een all-you-can-eat ontbijtbuffet. Ze hebben van alles en nog wat, van yoghurt tot brood met ei en cornflakes. 

0 Berichten

Betonnen Bos

De volgende ochtend, nadat de hele horde gedoucht heeft, gaan we lopen door de stad. We zitten vlakbij Potsdammer Platz en willen het Holocaust monument bekijken. Met zo een grote groep is dit toch met een onderneming, maar we komen er toch terecht. Ik ben hier al eens eerder geweest, maar toch is het een deprimerend bouwsel en je voelt ook wel echt dat het wanhoop moet uitstralen. 

 

Vervolgens zijn we doorgelopen naar de Brandenburger Tor, die is afgezet voor het oud en nieuw feest de volgende avond. Dan gaan we maar een braadworst eten. 

 

Fanatiek lopen we verder, richting de televisietoren. Eigenlijk zou ik wel weer naar boven willen, het uitzicht was echt gaaf. Maar het was hartstikke druk en dan zouden we twee uur in de rij moeten staan. Dat gaat me toch wat te ver. We duiken de kerstmarkt op en drinken wat biertjes en eten meer braadworst (en kartoffelsalade). 

 

Ineens zijn we twee van de groep kwijt, die we later rondjes zien schaatsen tussen de kinderen op de schaatsbaan. Met de rest gaan we het Beierse reuzenrad in, wat een lol... 

 

 

RAW

 

Wanneer we uit gespeelt zijn op de kerstmarkt, begeven we ons weer richting het hostel. Bij Checkpoint Charlie in de buurt gaan we een pizza eten. Later die avond gaat de ene helft naar Berghhain (een club) en ik ga met de rest naar RAW-Gelände, een oude werkplaats voor treinen. Nu pakken we de metro en dit kan natuurlijk niet gewoon goed gaan. 

 

Halverwege de weg naar RAW komen we tot stilstand. Een knuppel heeft aan de noodrem getrokken. Uit het niets begint een dude te rappen, echt heel vaag... Na een minuut of tien gaan we gelukkig weer rijden. 

 

RAW is echt een toffe plek, alleen is het wel erg druk. Er zijn verschillende tenten waar je naar binnen kunt, kroegjes en kleine clubjes. We hebben overal wel even gekeken. Natuurlijk moet Gijs weer iemand tegen komen die hij kent... in Berlijn... hoe krijgt hij het voor elkaar. Veel te laat pakken we de taxi terug naar het hostel. 

0 Berichten

Mauerpark

Behoorlijk lang uitgeslapen, maar vandaag heb ik weer een missie. Ik wil naar het Mauerpark, dit schijnt een gezellige plek te zijn met een rommelmarkt, kunst en eten. Ik heb een geweldig route uitgestippeld waardoor we vier verschillende metro's moeten pakken (dit kon ook rechtstreeks...). Uiteindelijk zijn we hier door zo laat bij het park dat het al begint te schemeren. 

 

We lopen een rondje over de rommelmarkt en kopen een schilderijtje van de Berlijnse muur dat  uit drie delen  bestaat. Verderop in het park zijn een aantal restaurantjes. Hier hebben we even rond gelopen en zijn maar even gaan zitten. 

 

Na het eten bij een Indiaas restaurant zijn we terug naar het hostel gegaan. Dit gaat een stuk soepeler dan de heenweg. Iedereen is verrot en we liggen extreem vroeg te snurken. We worden natuurlijk ook een dagje ouder. 

 

Het Mauerpark is volgens mij echt een gezellige plek, maar ik denk sowieso dat je hier beter in de zomer kunt komen, ik heb gelezen dat het dan nog leuker is. 

0 Berichten

Streetart

Met de hele groep haasten we ons naar de televisietoren. Vandaag willen we de graffiti/streetart toer gaan volgen, een gratis toer die je langs allerlei plekken brengt waar de artiesten zich hebben uitgeleefd. 

 

Ik weet niet goed wat ik hiervan moet verwachten, ik vind een wandeltoer altijd een beetje saai klinken. Uiteindelijk is het juist heel tof! We worden door de gids meegenomen naar plekken waarvan ik zelf niet snel zou  bedenken ze te bezoeken. Zie hieronder een overzicht:

 

 

Astronaut

Een gigantisch werk van Victor Ash, Astronaut/Cosmonaut. Het is gemaakt voor een festival in 2007 en is 22 bij 14 meter. 

 

Graffiti Courtyard

Aan de Rosenthalerstrasse is een steegje, waar ik zelf normaal gesproken zo voorbij zou lopen. Hier vind je een hofje dat vol staat met kunstwerken. Ook zit hier Haus-Schwarzenberg, dat in het teken van kunst en cultuur staat. Zij bieden kleine winkeliers een ruimte en een atelier voor artiesten. Het monsterkabinett is hier gevestigd, zij maken gave mechanische wezens. 

Osman Kalin

Osman Kalin is een Turkse immigrant die besloot een guerilla tuin aan te leggen op een stuk niemandsland, ten tijde van de Berlijnse muur. Eerst verbouwde hij hier groente en fruit, maar uiteindelijk heeft hij er een huisje gebouwd. Twee keer is het huisje afgebrand en beide keren weer opgebouwd. Herr Kalin verblijft hier inmiddels niet meer. 

Fuck off Media Spree

Media Spree is één van de grootste project ontwikkelaars van Berlijn. Zij willen de oevers van de rivier de Spree bebouwen, maar hier zijn de inwoners van de stad het absoluut niet mee eens. Zij vinden dat de oevers van iedereen moeten zijn en niet vol gegooid moet worden met kantoorpanden. Zij willen hier parken en vinden dat de oevers een cultureel doel moet hebben. Ook de kraakpanden verdwijnen tegen de zin van de buurtbewoners in. Er zijn dan ook regelmatig demonstraties. 

 

Om de project ontwikkelaars van Media Spree nog wat duidelijker te maken, is er op de zijkant van een gebouw gigantisch "Fuck Off Media Spree" gekalkt. Dat zal ze leren!

Yaam

Yaam is een cultureel en sociaal centrum dat al sinds 1994 bestaat (niet op dezelfde locatie). Je vind er een volleybal strand, een barretje en er vinden allerlei workshops plaats. Er worden feesten en concerten gehouden, er is een markt en je kunt er doen aan "Urban Gardening". Ze vragen regelmatig de hulp van vrijwilligers voor het helpen opbouwen en onderhouden van het centrum. Helaas is er niets spannends op het moment dat wij er zijn, maar het is ook hartstikke koud. Wanneer ik in de zomer naar Berlijn ga, dan zou ik zeker terug naar Yaam gaan. 

Oud & Nieuw

Die avond gaan we naar het oud en nieuw feest bij de Brandenburger Tor, maar nog voor we daar zijn ben ik (samen met Gijs) de rest al kwijt. Ik ben even gaan plassen en ineens is iedereen weg. Gijs en ik hangen wat rond, proberen de rest te bereiken, maar kunnen niemand meer vinden. Dan gaan we maar aan de champagne. 

 

Als we tussen de miljoenen bezoekers lopen, zie ik toch ineens een aantal van onze vrienden staan! Bizar dat we hen toch gevonden hebben. Zij zijn de laatste paar van de groep ook kwijt. Niets aan te doen en we maken er toch een feestje van. Het wordt uiteindelijk best een rare jaarwisseling, voor mij de eerste keer sinds mijn moeder is overleden, dat was wel weer een klein drama waard, maar over het algemeen is het een leuke avond geweest. Echt vuurwerk heb ik niet gezien, wel een glimps van het optreden van Scooter!

1 Berichten

De Muur

Iedereen is brak van het oud en nieuw feestje en blijft in bed liggen. Nanouk en ik willen toch nog wat van de stad zien en besluiten naar East Side Gallery te gaan, een lang stuk van de muur tussen oost en west dat nog overeind staat en vol staat met kunstwerken. 

 

Het gaat om een stuk van 1316 meter waar vanaf 1989 schilderingen op zijn gemaakt. Hiermee is het de langste openlucht galerie ter wereld. 

 

Als wij terug komen is de rest al weer aan het herstellen. Met een aantal sluiten we ons weekje in Berlijn af in een Thais restaurantje. Eigenlijk zijn we allemaal nog best gesloopt. 

 

 

0 Berichten

WinterConspiracy

Op vrijdag nadat ik uit mijn werk kom pak ik snel mijn tas, neem een douche en gooi een bakkie koffie achterover. Gijs en ik lopen naar Almere Centraal en pakken de trein richting Schiphol. Gelukkig hebben we alleen handbagage en hebben we van te voren al ingecheckt, nu hoeven we niet in de lange rijen te staan. 

 

Eenmaal in de lounge van de terminal blijkt dat we een uur vertraging hebben. Het is best slecht weer en het sneeuwt behoorlijk. We doden te tijd door over de rollende wandelpaden heen en weer te gaan, ik kan "mind your step" niet meer horen, en biertjes te drinken van de bonnen die we krijgen van de vliegtuigmaatschappij. 

 

We maken zelfs nieuwe vrienden met een stel dat een weekendje Praag heeft gewonnen met een prijsvraag. Weet ik eindelijk zeker dat je met die dingen toch echt iets kunt winnen. Uiteindelijk hebben we drie uur vertraging, maar stijgen we rond 22.15 uur toch echt eindelijk op! Dit is best balen, want we gaan vanavond naar een feestje en ik had gehoopt dat ik me nog even rustig in het hostel klaar zou kunnen maken, maar dit zit er niet in...

 

Tijdens de vlucht heeft Gijs enorm last van zijn oren, echt vreselijk. Het voor mij voor het eerst in een jaar of tien dat ik ga vliegen en ik ben toch wel wat nerveus. Na het opstijgen val ik gelukkig in slaap en heb eigenlijk de hele vlucht geslapen, heerlijk! Op het vliegveld van Praag kunnen we gelijk doorlopen, heel fijn dat we niet hoeven te wachten op bagage. Buiten komen we behoorlijk freaky standbeelden tegen van dieren schedels met capes om... wel gaaf!

Kolbenova

We pakken een shuttle busje naar het centraal station en lopen vanaf daar naar Hostel Elf. Snel checken we in en vragen aan de man achter de receptie hoe we bij het metrostation van Kolbenova kunnen komen. Het is inmiddels al bijna twee uur, dus met het openbaar vervoer wordt het lastig, dan maar een taxi. Gelukkig kost dat hier geen drol. 

 

Bij het metrostation worden we er uit gelaten en kunnen de muziek volgen naar de oude fabriekshal waar het teknofeest Winter Conspiracy gehouden wordt. Bij een caravan kopen we een kaartje en mogen de grote rubberen flappen door om de hal in te gaan. Het ziet er echt heel gaaf uit! Het is best druk en heel belangrijk, het is warm! In de grote "zaal" draaien we wat hardere tekno, daarachter slaapverwekkende tekno, waar de mensen de speakers aan het aaien zijn, heel apart, en even verderop is een klein zaaltje waar drum & bass aan stond, maar geen publiek. 

 

Bier is hier 30 kronen, wat iets meer als één euro is, heel fijn! We dansen wat en lopen wat rond. We bekijken alle gesloopte Tsjechen die tegen de muur in slaap zijn gevallen. Op een gegeven moment komt er een vervelende jongen bij ons staan, die naar me toe leunt en vlak voor mijn gezicht "i'm nice" blijft zeggen, echt wel honderd keer, super irritant. Hij blijft ons achtervolgen en we vluchten naar buiten. Het is al acht uur en we besluiten terug naar het hostel te gaan. 

0 Berichten

Bibberen

Rond twee uur in de middag zijn we klaar om Praag in te gaan, Gijs heeft hoofdpijn en het is best koud. Praag in de sneeuw is wel echt fantastisch mooi! 

 

Allereerst gaan we een "lunch" eten bij The Loving Hut, een veganistisch restaurant. Gijs heeft een heerlijke burger en ik heb weer eens de verkeerde keuze gemaakt, een saai tofu pangang achtig gerecht. Ik denk dat dit echt aan mijn keuze ligt en niet aan het restaurant. 

 

We lopen over de Karelsbrug, maar het is zo koud dat we snel weer ergens naar binnen gaan voor een cappuccino. Een kort rondje door de stad gemaakt, maar Gijs voelt zich toch echt niet lekker en we besluiten terug naar Hostel Elf te gaan, waar hij even kan gaan liggen. 

 

Later die avond gaan we naar Cross Club en het is nog net zo gaaf als ik in mijn hoofd heb. Helaas is de band die speelt in de grote zaal niet zo tof, maar beneden kunnen we toch nog even dansen. De prijswinnaars die we de vorige dag tegen waren gekomen zouden naar Cross Club komen, maar onderweg zijn zij verdwaald... en besloten uiteindelijk maar terug te gaan. Hun hotel lag best ver buiten het centrum zelf. Wij blijven nog even wat drinken, maar maken het ook niet al te laat. 

0 Berichten

Sneeuwstorm

We struinen een beetje door het centrum, gaan her en daar wat drinken en lopen uiteindelijk naar boven bij de kathedraal om een foto van besneeuwd Praag te maken. De rest van de middag duiken we een cafe in en drinken daar wat biertjes. 

 

Aan het einde van de middag pakken we het pendelbusje terug naar het vliegveld. Daar komen we de prijswinnaars weer tegen! Ze hebben gelukkig een leuk weekend gehad in Praag. 

 

Op de borden verschijnt dat we kunnen gaan boarden, maar de rij is enorm, dus we besluiten bij één van de restaurantjes te gaan zitten. De rij beweegt geen millimeter. Om ons heen horen we mensen zeggen dat er vertraging is, maar op de borden staat niets nieuws. 

 

Plotseling verschijnt er op de borden dat er een aantal vluchten helemaal gecanceld zijn en dat de treinen vanaf Schiphol niet meer rijden. Dit is wel wat zorgelijker. Uiteindelijk hebben we drie uur vertraging. We zitten naast een jonge vent die verteld over zijn vriendin in Praag en dat hij probeert twee keer per maand het vliegtuig te pakken. Het is ook net een grote bus. Hij verteld dat hij naar Enschede moet, maar dat gaat echt niet lukken als er geen treinen meer rijden. 

 

We hopen nog dat het meevalt als we op Schiphol aankomen, maar inderdaad rijden er maar weinig treinen en al helemaal niet naar Enschede. Er rijdt nog een laatste naar Almere en we zijn net op tijd. De jongen uit het vliegtuig nemen we mee, hij mag bij ons de nacht doorbrengen. De prijswinnaars bieden ook nog aan om ons naar huis te brengen, maar zij moeten de hele andere kant op en de trein rijdt gewoon. Dat is echt niet nodig. 

 

Het sneeuwt echt keihard als we van het station naar huis lopen. Het is inmiddels half drie en ik ga gelijk naar bed. Ik kan nog anderhalf uur slapen voordat ik weer aan het werk moet in de bakkerij....

0 Berichten

Winter BBQ

Een aanrader voor een thuisfeestje....de winterbbq. Het is natuurlijk simpel, wacht tot het sneeuwt, grijp je bbq, roep je vrienden/familie, gooi wat fakkels en vuurkorven in de tuin en tatatadaaaaaaa! 

0 Berichten

Praag 4

Voor de vierde keer in twee jaar belandt ik in Praag, het voelt nu eigenlijk best normaal. We slapen ook weer in Hostel Elf. Wat deze keer wel anders maakt is dat ik de as van mijn moeder in een hanger om mijn nek heb hangen. 

 

Na het eten gaan we naar de lovelocks, hier ga ik elke keer heen. Maar nu is het een beetje een beladen moment, ik ga hier voor het eerst de as van mijn moeder uitstrooien. Ik draai het glazen hangertje los en tik een beetje van het as uit het kokertje in het water. Dit gaat natuurlijk mis en volgens mij komt er meer op mijzelf terecht dan dat in het water valt. Gelukkig kan ik hier wel om lachen, typisch. 

0 Berichten

As op Mighty Sounds

De as van mijn moeder heb ik ook op Mighty Sounds uitgestrooid. Ik vind het toch een tof idee dat wanneer ik daar ben, dat er ook een beetje van haar rond zwerft. 

0 Berichten

Indonesië Info

Land:

 Indonesië bestaat uit ruim 14.572 eilanden en is daarmee de grootste eilandenstaat van de wereld. Zelf ben ik op Java, Bali en Lombok geweest. Nog 14.569 eilanden te gaan dus!

 

Visum:

 Voor Indonesië heb je een visum nodig, maar dit hoef je niet voor af te regelen. In het vliegtuig kun je het formulier invullen en bij aankomst op het vliegveld lever je dit in. 

 

Geld:

 

Indonesische Roepia (IDR)

Op de meeste plekken kun je makkelijk pinnen of met creditcard betalen. Alleen op de Gili's hadden wij een probleem. Op Gili Air konden we niet pinnen, onze kaarten werkten niet bij de automaat, terwijl andere automaten van het dezelfde bank eerder wel gewoon geld gaven. We hebben het maar net gered met het geld dat we bij ons hadden.  

Vaccinaties

 

DTP (Difterie, Tetanus, Polio). Als je deze als kind al eens gehad hebt, dan ben je met één prik gelijk tien jaar veilig. Anders worden er drie prikken aangeraden.

 

Hepatitus A (geelzucht), met de eerste prik ben je een jaar veilig, maar als je na (minimaal) een half jaar de tweede prik haalt, dan ben je in ieder geval dertig jaar klaar. Vermoedelijk zelfs levenslang, maar dit is nog niet onderzocht. 

 

Wij hebben er voor gekozen om ook een vaccinatie tegen buiktyfus te halen, maar dit hebben we via reisprik.nl gedaan, omdat de vaccinaties niet meer te krijgen waren via de GGD. Dit heeft te maken met het hoogseizoen. Deze prik zorgt ervoor dat de komende drie jaar het risico op buiktyfus aanzienlijk lager wordt. 

 

Malariatabletten worden ook aangeraden als je bepaalde gebieden van Indonesië bezoekt. Voor Bali is het niet nodig, maar wanneer je Lombok bezoekt (hier horen de Gili eilanden ook bij) dan zijn ze wel aan te raden. Lees meer in Lariam VS Malarone.

 

https://www.reisprik.nl/

http://www.ggdreisvaccinaties.nl/

 

Reizen:

In Indonesië kun je gemakkelijk van de ene plek naar de andere komen (waar ik geweest ben). Wel wordt men gewaarschuwd om op te passen met boottochten. Het komt voor dat boten te vol zijn en zinken. Let hier goed op. 

0 Berichten

Brussel Airport

Haastig hebben we de laatste spullen bij elkaar gepakt. Gijs vraagt een keer of vijftien of ik echt de paspoorten en tickets bij me heb. Elke keer moet ik dat dan controleren, zodat ik het echt zeker weet. 

 

Om zeven uur staan Max en Nanouk voor de deur. We gooien de backpacks in de achterbak en gaan! Op naar Brussel!

 

De rit gaat echt snel en net na het donker komen we aan bij Hotel Brussel Airport. Hier zal de auto van Max blijven staan, ze gaan hem zelfs voor hem wassen! Bij de receptie krijgen we te horen dat we een upgrade hebben gekregen, heel fijn. De kamer is echt mooi, maar wel een beetje awkward. Er zit een glazen want tussen de badkamer en slaapkamer, wel met een strook matglas, maar toch zit ik hier niet zo relaxt op het toilet...

 

Het eten is ook prima en met grote pullen bier luiden we de vakantie in!

 

0 Berichten

Etihad

Na het ontbijtbuffet zijn we met de pendelbus naar het vliegveld gereden. Ineens wordt ik super nerveus, met zweethanden en alles er op en er aan. We laten onze rugtassen sealen en gaan naar de incheckbalie. 

 

Ik moet zeggen dat ik Brussel enorm verwarrend vind, niets staat echt goed aangegeven. Bij de balie zijn we in ieder geval van onze bagage af. Nadat we de tickets hebben gekregen, kom ik erachter dat we onze transfer tickets niet hebben gekregen voor de vlucht van Abu Dhabi naar Jakarta. Eerst een uur wachten bij de info balie en vervolgens weer naar het meisje bij de incheckbalie. Een beetje irritant. Gelukkig ben ik nu wel van de stress af. 

 

Het is hier ook enorm druk, of het lijkt zo doordat alles wat kleiner is. Ook bij de security is het weer lang wachten, die vervelende mensen die niet goed lezen en bijvoorbeeld hun riem nog om hebben of hun telefoon nog in hun broekzak, heel hinderlijk! 

Movie Marathon

Het vliegtuig was heel relaxt, met lcd schermen in de stoelen voor je en genoeg beenruimte (voor de verandering). Je kunt uit een hele waslijst aan films en series kiezen, of een potje tegen elkaar dammen. Als het tijd is voor de lunch, krijgt Gijs als eerst zijn veggie maaltijd, dat is wel een voordeel van vooraf doorgeven wat je wilt eten, je krijgt altijd als eerste en het lijkt net even lekkerder, al moet ik zeggen dat ik het eten van Etihad toch best goed te doen vind. 

 

Een aantal films, een broodje en wat spelletjes op de Nintendo later gaan we landen op Abu Dhabi. Ik vind het wel tof dat je kunt mee kijken op het scherm hoe de wielen de grond raken. 

Abu Dhabi

Wanneer we het vliegtuig verlaten via de trap, schrik ik van de hitte. Het is alsof er een föhn hete lucht op me blaast en dat terwijl de zon al onder is. Ik begin uit elke porie te zweten. 

 

We hebben behoorlijk lang de tijd op Abu Dhabi en we besluiten van het vliegveld af te gaan. We halen een visum bij een chagrijnig mannetje en mogen de stad in. Bij een pinautomaat kunnen we op de één of andere manier niet pinnen, geen van ons terwijl we bankpassen van verschillende banken hebben en we hebben gezorgd dat we overal ter wereld zouden moeten kunnen pinnen. Gelukkig hebben Max en Nanouk er wel aan gedacht om "losse" Euro's mee te nemen en konden we dit inwisselen voor Dirhams. 

 

Buiten lopen we naar de bushalte, het is wel bizar om de hoeveelheid mannen met arafat sjaals en vrouwen met burqa's te zien. Nanouk en ik moeten voorin de bus plaatsnemen, terwijl onze mannen achterin gaan zitten. Dit voelt ongemakkelijk. Op de één of andere manier had ik hier niet aan gedacht. Ook wanneer we aan de chauffeur vragen hoe ver het centrum weg is, worden we afgesnauwd en pas later bedenken we dat dit misschien niet op prijs wordt gesteld. Oeps...

Na een dik half uur was er nog geen centrum te ontdekken en de chauffeur durfde we niet meer te vragen. We zijn maar uitgestapt in een straat waarvan het lijkt alsof er wel iets te vinden is. Dat blijkt niet het geval en we besluiten maar gewoon naar de Subway te gaan. Hier wordt een vrouw halverwege haar maaltijd door haar man weg geroepen. Ze mag niet eens haar broodje opeten. 

 

Ik wordt een beetje naar van deze stad. Ik vind het lelijk, het is bloed en bloed heet, ik voel me ongemakkelijk bij het verschil dat hier is tussen man en vrouw. Het lijkt wel of ik een beetje last heb van een cultuurshock, ik had hier niet op gerekend bij een tussenstop, maar ik wil eigenlijk alleen nog maar terug naar het vliegveld! Gelukkig ben ik niet de enige...

The Terminal

De rit terug lijkt wel twee keer zo lang als de heenweg, maar uiteindelijk strijken we neer bij een broodzaak die comfortabele stoelen heeft. Althans dat denken we. Wanneer we er een paar uur op zitten wordt dat wel minder. We spelen kaartspelletjes en proberen wat te slapen. 

 

Hoe warm het buiten is, zo koud is het binnen. Er is niet te ontkomen aan de airco, ik krijg er gewoon een loopneus van. Ondertussen moet ik wel een beetje denken aan die film 'The Terminal' met Tom Hanks waar in hij vast zit op het vliegveld omdat zijn land niet meer bestaat. 

0 Berichten

Geur van Kretek

Na een gebroken nacht op de stoelen bij het bakkertje kunnen we eindelijk naar de gate. Hier komen we erachter dat we hier heel comfortabel hadden kunnen slapen op ligstoelen en zelfs dekentjes hadden kunnen hebben. Helaas... 

 

Als we kunnen gaan boarden begrijp ik wel waarom het vliegveld wordt opgeknapt, de gate is veel te klein om het grote aantal passagiers te verwerken en we staan enorm lang in de rij. 

 

Ik kan mijn draai niet vinden, ik kijk wat films, maar kan niet slapen. Het duurt me allemaal maar lang. Als het donker is vliegen we boven Jakarta. Ik zie honderden verlichtte bootjes in het water. Het is prachtig. 

Jakarta

Om kwart voor elf landen we op het vliegveld van Jakarta. Als we uit het vliegtuig komen en de gate in lopen, ruik ik de kruidige geur van kretek sigaretten. Snel halen we het visum, wat heel snel gaat omdat we de formulieren al in het vliegtuig hebben ingevuld. 

 

Na ongeveer twintig minuten hebben we onze rugtassen kunnen bemachtigen, toch ben ik altijd bang dat mijn bagage zoek raakt en het is altijd een opluchting als ik ze op de bagageband aan zie komen rollen. Als we buiten komen is het warm en vochtig, maar heel goed uit te houden na Abu Dhabi. We worden direct overspoelt door schreeuwende taxichauffeurs. Die lopen we voorbij en gaan op zoek naar een pinautomaat. Die hebben we snel gevonden en we komen even op adem met dikke pakken Roepia's in onze portemonnee , voor we daadwerkelijk een taxi nemen. 

Take's Mansion

Het is jammer dat het al donker is, zo kun je niet echt een indruk krijgen van de stad, maar alsnog keek ik mijn ogen uit. Palmbomen versierd met lichtjes, auto's met laadbakken vol mensen op de snelweg en hoge wolkenkrabbers. Vanaf een afstand herken ik ons hotel al, Take's Mansion...

 

Voor de deur worden we geholpen door een jongen die onze bagage naar binnen hijst. We rekenen af met de taxichauffeur en volgen hem naar de receptie, waar we snel kunnen inchecken. We worstelen wel met de miljoenen Roepia's, maar toch hebben we al snel de keycards en kunnen onze kamer gaan bewonderen, maar nemen ook een kijkje op het dakterras waar een zwembad is, heerlijk!

 

Na een uitgebreide douche, gaan we op bed liggen en kijken wat televisie, maar ik val al snel in slaap. Dat ik niet erg, zo kom ik hopelijk snel van de jetlag af. 

0 Berichten

Sloppenwijk

We zijn dwars door de wekker heen geslapen en pas om half twaalf wakker. Ik voel me hartstikke goed, niets te merken van een jetlag. 

 

Lopend gaan we naar het Monumen Nasional, ook wel bekend als Monas. Dit ligt vlak bij het hotel en we zijn er dan ook zo. Het is prachtig weer. Ik moet wel even wennen aan het verkeer, niet normaal druk en zo ontzettend veel scootertjes. Ik probeer te observeren hoe de lokale bevolking dit doet. Eigenlijk komt het neer op gewoon oversteken en rustig wuiven met je handen, maar het werkt mooi wel!

 

In het groene parkje zien we de 'fallus en de vulva' al boven de palmbomen uit komen. Het is het symbool voor de onafhankelijkheid van Soekarno. Het is best druk en als we een rondje gelopen hebben om alle (enigszins verwaarloosde) beeldhouwwerken te bekijken en nog steeds is de rij niets verschoven. Dan gaan we maar niet naar boven. Wel duiken we de kelder in, waar ze een soort kijkdozen hebben gemaakt met belangrijke gebeurtenissen uit de Indonesische geschiedenis. Met een schuldgevoel bekijken we de scenes waarbij de Nederlanders zo een belangrijke rol gespeeld hebben. 

 

Kota

We besluiten te gaan lopen naar Kota, een wijk waar nog wat overblijfselen van de Nederlandse overheersing te zien zijn. We komen door het drukke China Town, waar we wat biertjes halen voor in het hotel. Natuurlijk is het weer een stuk verder lopen dan we van te voren hadden bedacht en uiteindelijk pakken we dan toch een taxi. Gelukkig maar want het blijkt echt nog een heel eind te zijn. 

 

Vanuit de taxi zien we een marktje, dat er in eerste instantie gezellig uit ziet, maar als ik wat beter kijk zie ik pistolen en geweren liggen en een platgereden rat op nog geen meter afstand van een eetkraampje. Ook kun je hier een tattoo laten zetten...

 

We worden uit de taxi gezet op een plein en zien gelijk het Batavia Café liggen. Hier gaan we naar binnen en drinken een biertje, eindelijk! Je moet hier zeker de mannen wc even checken. Volgens Gijs is het behoorlijk ongemakkelijk. Een lange glazen wand met daarvoor een soort afvoerput. Je staat dus tegen je eigen spiegelbeeld te plassen. Bij de vrouwen wc is het niet veel beter, de deuren zijn van melkglas en je kunt iemand zo zien zitten. 

Na ons eerste Bintang biertje zijn we op zoek gegaan naar de oude Hollandse brug, de enige die nog bewaard is gebleven. De Hoenderpasarbrug is makkelijk te vinden, maar is wel wat verwaarloosd. Op het moment dat wij er zijn is hij ook afgesloten en kunnen we niet oversteken. Door vervuiling van het water is het ook eigenlijk meer een berg afval waar de brug overheen loopt. Water is bijna niet te zien en je ziet de ratten heen en weer rennen. Niet helemaal wat ik verwacht had.

 

Het volgende slimme idee dient zich aan. Laten we gaan lopen naar de haven, om hier vis te gaan eten. Ik weet niet meer wie, maar één van ons had gelezen dat er goede visrestaurantjes zouden zitten. In onze beleving zijn we dicht bij dus (zucht) we gaan lopen.  

Hoe verder we komen, hoe meer armoede we zien en ook hoe viezer de boel wordt. Bij één van de steegjes lopen de kakkerlakken over mijn voeten. Als we hier naar binnen gaan worden we door de bewoners echt aangestaard en het voelt niet helemaal oké. Een jongen spreekt ons aan. Volgens mij is hij echt heel jong, maar zit op een brommer en heeft al veel tattoo's. Met een sigaret in zijn mond probeert hij ons wijs te maken dat we een extreem donker en verlaten steegje in moeten. Denk het toch van niet, we gaan weer terug naar de grote weg.

 

Niet lang daarna komen we bij een hoge brug en hier is de sfeer echt grimmig. Onder de brug staan allemaal huisjes van afval en het is er druk. Vuurtjes branden en er spelen kinderen vlak langs de razende vrachtwagens. Nu was ik er echt wel een beetje klaar mee en ik was niet de enige. We proberen een taxi aan te houden, maar ze stoppen niet voor ons. Als een groep mannen aan de overkant van de straat naar ons zie wijzen en richting ons zie komen, krijg ik het benauwd. Op dat moment stopt er een taxi die ons, met de deuren op slot, terug naar het hotel rijdt. Of het nu mijn verbeelding is geweest weet ik niet, maar ik ben blij dat ik er niet achter ben gekomen. 

 

In het hotel stap ik even onder de douche, mijn voeten en benen zitten onder de modder en andere gore troep. Daarna nemen we een duik in het zwembad en drinken een biertje. Vanaf het dak strooi ik een beetje as van mijn moeder uit, het uitzicht op de wolkenkrabbers is wel heel gaaf om te zien.

0 Berichten

Trein naar Yogyakarta

Om kwart over zes gaat de wekker, we gaan Jakarta al weer verlaten. Ik probeer te ontbijten, maar echt veel krijg ik niet weg. We checken uit en wachten op de taxi die ons naar Gambir Stasiun zal brengen. 

 

Gelukkig hebben we de dag er voor al tickets gehaald. Dat was best een gedoe. Er moest een heel formulier ingevuld worden waarbij we hulp kregen van kinderen, omdat we er niet uit kwamen. Ik denk dat we er in totaal toch ruim een uur zoet mee zijn geweest. 

 

De trein komt al snel, nu nog op zoek naar onze plekken. Een ontzettend opdringerige (andere) toerist wijst ons er op dat we op zijn plek zitten. Zojuist zijn we hier door de conducteur neer gezet, dus wij gaan niet verplaatsen. Ondanks dat er nog een stuk of dertig lege plaatsen in dezelfde coupé zijn, wil hij zo graag dat wij verplaatsen, dat hij ons gaat snitchen bij de conducteur. Hij heeft wel gelijk, maar het blijft een eikel. 

Bedelaartje

Al snel vertrekken we dan echt en zien de ene sloppenwijk in de andere overgaan. Pas na anderhalf uur beginnen de rijstvelden. Het is leuk om de mensen op het land aan het werk te zien. Dat vind ik zo fijn van het reizen met de trein, je ziet echt iets van het land. 

 

Bij een stationnetje willen we eigenlijk even onze benen strekken, maar we worden tegen gehouden door een andere man uit de trein. Er lopen twee jongens rond die aan het bedelen zijn. Het jongste jochie is echt heel zielig, maar de man waarschuwt omdat zijn grotere vriend net om de hoek staat, als je even niet oplet dan ben je mooi je tas of camera kwijt. Hou je spullen dus goed bij je! Toch heb ik wel medelijden met de jongens, ze zien er echt niet uit. 

Acht uur later...

Het lijkt misschien lang, maar ik heb geen probleem met de rit van acht uur gehad. Een beetje genieten van het uitzicht, een boekje lezen of een tukkie doen, je voelt je nu niet opgejaagd. Wanneer we op het station van Yogyakarta staat, moet ik toch echt plassen. Ik heb dit zo lang mogelijk uitgesteld, omdat er in de trein alleen een hurk toilet was. Nou dikke pech, op het station moet ik ook hurken. Met tegenzin ga ik het proberen, soepel is anders, maar het valt mee heel erg mee. Het wegspoelen vind ik erger! Uit een smoezelige emmer water drijft een bakje, dit moet ik vullen met water en in het gat in de grond gooien. Het voelt heel onhygiënisch. 

 

Wanneer we het station uitlopen worden we gelijk aangesproken door 'Harry', een mannetje met een touring bureau. Ik wil eigenlijk doorlopen, maar de rest besluit dat we met hem meegaan. Hij brengt ons naar een taxi en geeft aan nog wel langs te komen om een tour te bespreken. Wanneer we na een kort ritje uitstappen bij onze guesthouse Wisma Ary's staat hij ons al op te wachten. We mogen nog net inchecken en onze spullen in de kamer dumpen, maar dan gaan we met hem om de tafel zitten. Morgen hebben we een rustdag, maar de dag daarna zullen we worden opgehaalt door één van zijn chauffeurs, nou is dat mooi gelijk geregeld. 

 

Wisma Ary's is een super fijne guesthouse, de mensen zijn vriendelijk en er staat altijd een kan warm water buiten je kamer voor koffie of thee. De tuin is prachtig, je waant je in een botanische tuin. We hebben hier een geweldig grote vlinder gespot, waar Max en Gijs een stuk of tweehonderd foto's van hebben gemaakt. De kamer is geinig, niets bijzonders, maar de badkamer is een geval apart. De wanden zijn bewerkt met een soort purschuim of iets dergelijks en in allemaal gekleurde vlakken geschilderd. De douche zit in een soort zee anemoon, gevaarlijk, maar wel leuk gedaan. 

Super Sambal

Harry wijst ons op een straat met restaurantjes even verderop. De meeste zien er behoorlijk verlaten uit, maar dan valt ons oog op Super Sambal. We gaan zitten aan een tafeltje en krijgen een menukaart voor onze neuzen. We kunnen van de gerechten op de kaart niets maken, maar een andere gast schiet ons te hulp. Hij wijst een aantal gerechten aan die geschikt zijn voor onze westerse magen.

 

0 Berichten

Beestjes, batik en een becak

Vandaag gaan we weer aan de wandel. Allereerst willen we naar het Kraton, het paleis van de keizer. Echter komen we er daar achter dat het gesloten is, vanwege de viering van een besnijdenis... 

 

We komen wel nog een Harry tegen, hij verteld dat we naar het batik center moeten. Dit staat sowieso op het programma en hij brengt ons naar een becak, een fiets met daarachter een karretje voor (in principe) twee personen. Ik vind het eigenlijk helemaal niets, maar goed ik ga in het karretje zitten, samen met Gijs. Het dunne mannetje trapt zo hard als hij kan, maar hij heeft moeite om vooruit te komen. We willen uitstappen om hem te helpen, maar dan mag absoluut niet. 

Scam?

Bij het batik center worden we door de becak chauffeur bijna naar binnen gereden. Gelukkig zijn we niet de enige die hier heen zijn gekomen. Er lopen een stuk of tien mensen rond. Allereerst gaan we kijken hoe de werken gemaakt worden. Een vrouwtje zit achterin op de grond met een lap stof. Met een verwarmd potje wax en een soort pennetje is ze bezig om het doek te waxen en te kleuren. Hoe meer kleuren er gebruikt zijn, hoe meer werk er in zit. 

 

Op de plekken waar een bepaalde kleur niet moet komen, wordt wax gesmeerd. Vervolgens wordt het doek geverfd en begint het proces opnieuw met de volgende kleur. 

 

Het hele pand staat vol met doeken, die allemaal gesorteerd op prijs. Van een man, die ik er van verdenk de eigenaar te zijn, krijgen we een rondleiding. Ik heb al wel het één en ander gelezen over dat deze centrumpjes oplichters zouden zijn, maar eigenlijk kan dit me niet veel schelen. We vinden drie hele mooie werken en als je dit omrekend naar euro's, stelt die prijs echt niets voor. 

Vogeltjesmarkt

We stoppen even voor een lunch in een groot marktgebouw. Gijs eet hier de lekkerste Gado Gado ooit en ik moet zeggen, ik eet ook best goed. Tot dat er een kakkerlak over de tafel rent...

 

Van de vogeltjesmarkt heb ik van te voren al een slecht gevoel, dit wordt vast geen pretje. Toch wil ik het zien, het blijft een deel van de cultuur. Mijn voorgevoel was terecht, het was pure horror. De parkietjes hebben het op zich nog goed, maar zij zijn niet de enige dieren die hier te koop zijn. Kleine uiltjes en vleermuizen die in het volle zonlicht aan het verpieteren zijn, schildpadden die opgestapeld liggen en gekleurde keukentjes. Ik kreeg hier echt maagpijn van.

Sosrowijayan

Die avond pakken we een taxi naar Sosrowijayan, een gezellige en populaire wijk. Hier vind je de Malioboro straat, waar je een hoop backpackers tegen komt. Hier zijn gezellige restaurantjes en lijkt er altijd een markt te zijn, vooral met toeristen rommel. We gaan het eerste restaurantje in dat we tegen komen. Het eten is oké, maar niet super. Tijdens het eten komt er een bandje binnen, dat de hele straat af gaat. Dat maakt het wel weer tof. 

0 Berichten

Borobudur en Prambanan

Om drie uur  staan we al naast ons bed. Snel opfrissen en aankleden. Beneden wachten we op de taxi die Harry de touring man voor ons geregeld heeft. 

 

Precies om vier uur komt de vrolijke chauffeur voorgereden, maar wij kunnen de tuin niet uit. Het hek zit op slot en er is nog niemand wakker. Als we bij de receptie naar binnen kijken liggen er een stuk of tien mensen op matjes op de grond te slapen, best vreemd. 

 

Ondertussen is er een ladder ontdekt, die het precies over de punten van het tuinhek redt. Kunnen we toch nog met de taxi mee. De man stelt zich voor als Edy en is echt een grappige vent. 

Hit and run markt

Door het gedoe met het hek zijn we al laat en we moeten ook nog eens pinnen, waardoor we nog later zijn. Onderweg verteld Edy van alles over wat er zich buiten afspeelt. Zo komen we over een marktje. Deze start elke dag om drie uur, maar de verkopers zorgen dat ze om vijf uur weg zijn, want dat wordt de politie wakker. Hij maakt geen grapje, dit gaat iedere dag zo. 

 

Edy rijdt zo hard, dat we op en neer vliegen in de auto. Ik wordt er naar van, het is te vroeg hiervoor. "I need to drive fast, because we are late!"roept hij af en toe over zijn schouder. De auto wordt geparkeerd bij een aantal busjes en taxi's. "Just go up there" zegt Edy en wijst naar een smal zandpad dat de berg op loopt. "And hurry!" gooit hij er nog even achteraan. 

 

We lopen zo snel mogelijk het pad op, dat redelijk stijl omhoog gaat. Af en toe zijn er traptreden uit de aarde gehouwen, maar eigenlijk maakt dit de weg alleen maar moeilijker. Het is ook nog pikdonker. Als we eindelijk boven komen, zien we dat we zeker niet de enige zijn. Een stuk of vijftig toeristen, misschien meer, staan ook al klaar. Het is niet storend, er is plek voor iedereen. 

 

Langzaam komt de zon op, achter de Merapi vulkaan. Het is echt heel gaaf, zulke fantastische kleuren. De mist drijft tussen de heuvels in het dal en opeens zie ik de stoepa's van de Borobudur liggen. Echt de moeite waard!

Stoepa's

Op de weg naar beneden blijkt dat we eigenlijk best gevaarlijk bezig waren, door in het donker naar boven te rennen. Het pad is echt heel smal en als één van ons gestruikeld was, dan waren we direct van de steile berg naar beneden gerold.

 

Na een ontbijtje is het tijd om de Borobudur te verkennen. We worden gelijk gestalkt door een aantal verkopers, super irritant, maar we weten ze af te schudden. We krijgen een sarong om, deze staat Gijs wel erg goed. We lopen over het terrein en lopen wat te geinen. Ineens doemt de tempel dan voor je op, wat een gigantisch ding!

 

We lopen rond en bekijken de prachtige reliëf werken op de wanden. Naar mijn idee lopen we echt uren rond voor we de top bereiken. Hier staan de stoepa's met buddha's eronder. Het is echt mooi. Nanouk moet regelmatig met mensen op de foto, ze zijn fan van haar licht blonde haar. 

 

Als we terug lopen richting de auto, komen de verkopers die we eerder afgeschud hebben ons weer lastig vallen. Toch koop ik een klein stoepatje van de opdringerige man. Deze neem ik mee voor bij de urn van mijn moeder.

Edy the Chicken Killer

Onze chauffeur Edy is echt een grappenmaker, maar wel heel tof. Hij stopt op interessante punten en verteld van alles over de omgeving. Hij heeft een soort gastenboek in zijn auto, waarin ze hem "The Chicken Killer" noemen. Hij lacht en verteld dat hij per ongeluk een kip dood heeft gereden met een paar toeristen in zijn auto. Het was wel sneu voor de eigenaren van de kip, maar hij heeft hen een vergoeding gegeven.

 

Opeens stopt hij langs de kant van de weg, sprint de auto uit en rent naar een verkoopkarretje. Hij komt terug met wat hij 'snake fruit' noemt. Het ziet er gaaf uit, een vrucht met donkerrode schubben, waar iedereen zijn vingers aan open haalt. We peuzelen het ding op, maar het is erg bitter. In het midden zit een pit, die wat op een kastanje lijkt. Als we het stuk fruit al bijna op hebben, zegt hij pas dat we absoluut niet in de pit moeten bijten, dan kunnen we naar het ziekenhuis.... 

 

Bij een uitzichtpunt stapt Edy de auto uit en voert een hele goocheltruc uit op zijn motorkap. Hilarisch. Bij een stoplicht zegt hij dat hij nog een truucje kan. Hij wijst naar een politiepost op de hoek van de straat. Hij wacht tot het licht op rood staat en rijdt door het rode licht. Lachend wijst hij weer naar de politie post. "They take a nap at this time" giert hij en inderdaad, als we naar binnen kijken ligt de agent op een bankje te pitten. 

Prambanan

Bij de hindoe tempel Prambanan is de schade van de recente aardbeving nog goed zichtbaar. Het terrein ligt bezaait met stukken van de tempel, echt zonde. Ze zijn bezig met het herstellen van de bouwwerken en een aantal gebouwen staan in de steigers. Om de grootste van het stel te betreden moeten we een flatteuze blauwe helm op. 

Meer batik

Nadat we even langs het vliegveld zijn gereden en tickets naar Bali hebben gekocht en de tickets van Lombok terug naar Jakarta, rijden we met Edy naar het atelier van zijn 'neef'. Hier zijn weer veel batik werken te vinden. We krijgen thee en kijken wat rond. Ik voel me heel lullig als ik niets koop, maar we hebben gisteren al genoeg ingeslagen. Gelukkig besluiten Max en Nanouk om nog wel het één en ander te halen. 

 

We worden afgezet bij Wisma Ary's Guesthouse en geven Edy een dikke fooi, ik denk dat hij wel één van de leukste chauffeurs ooit is. We relaxen even bij onze kamer, maar een paar uur later duiken we weer een taxi in. We gaan weer naar Malioboro straat. Net als gisteren gaan we het eerste restaurant in dat we zien als we de chauffeur stopt. Het Legian Garden Restaurant zit op een boven verdieping en is helemaal open. We werpen vlug een blik de keuken in, maar dit ziet er prima uit. 

 

Nog geen vijf minuten nadat we zijn gaan zitten huppelt er een dikke rat over een muurtje langs de rand van het restaurant. Aangezien de hele boel open is, kan die natuurlijk overal vandaan komen. Hier hebben we wel echt super lekker gegeten!

0 Berichten

Op naar Bali!

Door het keiharde gebed van een moskee even verderop zijn we al vroeg wakker. Het lijkt alsof de hele stad om ons heen mee schreeuwt, best freaky. We moeten toch opstaan, we moeten een vliegtuig halen. 

 

Bij de ingang van het vliegveld is direct een controle, je kunt niet zomaar naar binnen lopen zoals bij Schiphol. Het gaat allemaal heel erg soepel, de controle gaat snel, het inchecken is ook zo gedaan en we kunnen ook al snel gaan boarden. 

 

Deze vlucht vliegen we met Garuda toch wel even wat minder comfortabel dan Etihad, maar het is ook maar een kort stukje. Al snel liggen de andere te slapen. Ik kijk een beetje naar buiten en zie vulkanen voorbij komen. Even later verspringt de klok, omdat we naar een andere tijdzone gaan. 

 

Wanneer we bezig zijn met landen, ben ik toch een beetje bang. Aan beide kanten van het vliegtuig zie ik alleen maar water. Pas op het allerlaatste moment verschijnt de landingsbaan. Deze ligt op een minuscule landtong. Gelukkig staan we niet veel later gewoon veilig op de luchthaven van Den Pasar. 

Op naar Ubud!

Buiten het vliegveld worden we gelijk achtervolgt door een taxichauffeur, hij loopt zelfs mee naar de toiletten en als we gaan pinnen... Toch komt hij niet heel opdringerig over en we besluiten zijn doorzettingsvermogen te belonen. Hij mag ons naar Ubud brengen. 

 

Al snel ligt de rest opnieuw te slapen, lekker gezellig. Maar hierdoor missen ze wel de toffe dorpen waar we doorheen rijden. De taxichauffeur verteld dat elk dorp hier zijn eigen specialiteit heeft. We rijden door het houtsnijwerk dorp, het bakstenendorp en het beeldhouwdorp. Heel komisch. 

 

In Ubud worden we afgezet bij onze volgende guesthouse, Tu Eka ´ s Homestay. We lopen naar binnen en het ziet er super mooi uit, in een klein, voormalig tempelcomplex. Voordat we bij de receptie aankomen worden we geroepen door een man die in een steeg loopt buiten het complex. Hij vraagt waar we heen gaan en het blijkt dat we niet goed zitten. Hij is van Tu Eka´s Homestay en we volgen hem de steeg door.

 

We komen uit bij een heel ander soort terrein, wel met één mooi gebouw dat inderdaad doet denken aan een tempel, maar de rest is aftands. Max en Nanouk worden naar het mooie huisje gebracht en van binnen ben ik al jaloers. Gijs en ik gaan een trappenhuis in, komen langs een nagelstudio (heel apart) en worden in een verrot hok geleid. Ik moet er bijna van huilen...

 

Overal zit schimmel, achter het bed is het er gewoon zwart van, de meubels in de kamer zijn ingestort, het raam kan niet dicht en de badkamer is pure horror. De bovenste laag van het geperste hout zit los, van het vocht en zit vol schimmel. Ik kan hier echt niet slapen... Dit is niet gezond. 

 

Met een baksteen in mijn maag loop ik naar het verblijf van Max en Nanouk, dat er van buiten mooi uit ziet, maar van binnen ook net zo smerig is. Ook zit het helemaal vol met rupsen, echt duizenden. Max is al op zijn I-Pad op zoek naar een ander verblijf. Gelukkig! 

Op naar Uma Kutuh!

Max heeft een ander verblijf gevonden, maar dit willen we echt eerst checken voor we verder actie ondernemen. Het is een half uurtje lopen, maar dan komen we aan bij Uma Kutuh. Bij een klein supermarktje melden we ons. Ze hebben nog kamers en we vragen of we ze eerst mogen zien. Dit is geen probleem. 

 

We lopen door de tuin, die er al prachtig uitziet, heel verzorgd en overal staan kleine offertjes met bloemetjes en bolletjes rijst. De kamers zijn super, het is er schoon en ruim. We zeggen tegen de eigenaar, die ik maar meneer Uma noem, dat we de kamers graag willen. 

 

We leggen de situatie uit en hij besluit met ons mee te gaan. Met de auto gaan we naar het verblijf van Tu Eka. Ik vind het wel vervelend om aan te gaan geven dat we weg gaan en met een schuldgevoel zit ik achter in de auto. Gelukkig hebben we Nanouk bij ons, die kan dat wel. 

 

We pakken onze tassen, maar kunnen eerst de man niet vinden. Uiteindelijk geven we aan dat we een ander verblijf hebben gevonden, maar dat we wel willen betalen voor één nacht. Hier gaat hij met wat gebrom toch mee akkoord. Uiteindelijk laat hij ons voor twee nachten betalen, de oplichter. Nu voel ik me al wat minder schuldig. 

Op naar Taman Curry!

Het blijft me wel een beetje dwars zitten, hoe we zijn weg gegaan, maar goed het was echt vreselijk smerig. Als we onze tassen hebben gedumpt, is het tijd om wat te gaan eten. We lopen naar de hoofdweg en zien Taman Curry liggen. We hebben geen zin om verder te zoeken en besluiten direct te gaan zitten. Het duurt lang voordat we ons eten krijgen, maar het is hartstikke lekker. We zitten aan de weg en kunnen alles en iedereen bekijken die voorbij komt. Ik hou van 'mensen kijken'. Hele families op één scooter rijden voorbij, wagens vol kippen en vrouwen met kilo's aan spullen op hun hoofd. 

We dwalen wat door Ubud en gaan wat winkeltjes in. De stoep is echt gevaarlijk, het zijn losse tegels die boven een soort afvoerstrook liggen, maar veel zijn kapot, ontbreken of wiebelen. Max is wel tien keer bijna onderuit gegaan. Echt om je heen kijken is lastig, je moet echt opletten waar je loopt. 

Het verhaal over Tu Eka's Homestay heeft nog een staartje gekregen, lees hierover meer in Eka of TU Eka?...

0 Berichten

Een spin, kopi en tempels

Ik ben zo blij dat we naar Uma Kutuh zijn vertrokken, echt een geweldig verblijf. Ik heb goed  geslapen, ondanks de ruzie die ik met de klamboe had. Als we voor onze kamer gaan zitten om wakker te worden, komt meneer Uma gelijk aan met een heerlijk ontbijtje, geniaal. 

 

Om half negen staan we klaar om met hem op tour te gaan. De vorige dag hebben we gevraagd of hij ons wat plekken wil laten zien, geen probleem! Hij rijdt ook een stuk relaxter dan Edy the Chicken Killer.

 

 De eerste stop is... een sarong winkel... We maken een vrouwtje heel blij door vier stuks bij haar te halen. "First money is lucky money" zegt ze lachend. Dit zullen we nog wel vaker horen in Azië. Met onze sarongs om gaan we in de auto zitten. Meneer Uma komt niet meer bij, we zijn al bij de eerste tempel, we moeten gewoon verder lopen. De sukkeltjes. 

 

 

Goa Gajah

Allereerst komen we uit bij een vijver met fonteinen. Het wat sneu, de vissen moeten hier op hun zij zwemmen omdat ze anders niet helemaal onder water komen. Arme diertjes. 

 

Even verderop in de 'olifantengrot'. Deze is zo genoemd door de mannen die hem hebben 'herontdekt'. Zij dachten dat het een olifantenhoofd was, dat is uitgehouwen uit de rotsen. Maar eigenlijk is het een monsterhoofd, dat met zijn handen de grot open houdt. 

 

Binnen is het pik donker en met onze mobieltjes proberen we onze weg te vinden. Echt heel boeiend is het niet. Er staan wat gezichtloze beelden met sarongs aan, met daarvoor een aantal offertjes. Misschien missen we wel wat... maar we kunnen niets anders vinden. 

Jungle

Als we uit de grot komen zien we een groepje mensen die een tourguide een pad op volgt, het bos in. We gaan achter ze aan en belanden in een prachtige tuin. We lopen wat rond en Gijs en ik raken Max en Nanouk kwijt. Na wat dwalen komen we bij een pad dat naar de 'jungle' leidt. Een mannetje staat met een inschrijfboek en vraagt een donatie. Nou prima, ik wil wel weten wat verderop nog te zien is. We zien dat Max en Nanouk hun namen ook in het boek staan, die komen we straks vast nog wel tegen. 

 

Het is een beetje een gek weggetje, het is smal en gaat soms dwars door de beplanting heen. Toch lopen we door... tot ik een gigantische (vind ik althans) wagenwielspin zie hangen. Ik durf niet verder en sta vijf minuten te jammeren, terwijl Gijs gewoon verder loopt. Ik wil eigenlijk terug gaan, maar dat kan ik echt niet maken. Er komt een guide voorbij, met een groepje mensen die me keihard uitlachen. "No poison" zegt hij en probeert me gerust te stellen. "No but its's still big!"... 

 

Uiteindelijk ren ik gillend onder het monster door en glij bijna de heuvel af naar beneden. Niet heel slim, maar ik vind mezelf behoorlijk dapper. We lopen door, maar ik ben niet zo relaxt als hiervoor, ik hoor overal dieren in de jungle. We spotten Max en Nanouk, die al op de terug weg zijn. We kunnen nog een klein stukje verder. 

 

We komen bij een smal en krakkemikkig trappetje die langs de heuvelwand naar beneden gaat. Glibberend op mijn slippers ga ik naar beneden. Uiteindelijk komen we bij een riviertje, echt een hele mooie plek! Ik heb de as van mijn moeder natuurlijk bij me en deze wordt gedumpt in het water. 

De terugweg gaat een stuk soepeler. Ik ben keihard, zonder te kijken, voorbij de spin gerend. Dit kost me opnieuw bijna mijn leven, ik glijd weer uit op de bemoste stenen. 

Gunung Kawi

De volgende stop is de rotstempel, Gunung Kawi. Deze tempels zouden zijn uitgekrabd door een reus... Heel gaaf, maar wat haat ik al die trappen hier, intens... Het idee dat mensen (of een reus) dit allemaal uit de rotsen hebben uitgehouwen is wel bizar, wat een werk. Overal staan offertjes en altaartjes. Het water dat langs de tempels stroomt is heilig en mag niet aangeraakt worden. 

 

We gaan nog even aan de overkant kijken, waar nog vijf van die tempels te vinden zijn. Hier komen we uit bij een watervalletje. Gijs en ik nemen een avontuurlijke route terug, over de rotswanden, langs een rijstveldje. Bij een opdringerig verkopertje, langs de trappen, kopen we een haarklem, die ik binnen een dag al heb weten te slopen.

Pura Tirta

De laatste tempel van de dag, Pura Tirta Empul, een watertempel. Het is wel tof om te zien dat alle tempels die we tot nu toe hebben bezichtigd allemaal zo ander zijn. Bij deze tempel zijn er baden met een hoop kranen, waar mensen elke kraan afgaan, zichzelf wassen en dat helemaal rein weer naar buiten gaan. Eigenlijk had ik ook het water wel in willen gaan, maar het was erg druk en ik voelde me niet helemaal oké. Helaas... 

 

Op de weg naar buiten, nadat we weer flink wat rond gelopen hebben, komen we vrouwtjes tegen met banaantjes. Ze proberen ze aan ons te verkopen, maar we weigeren beleefd. Eén oud vrouwtje pelt een banaatje en geeft hem aan me. Ik wil het nog steeds niet aannemen. "Now it's open, taste it" zegt ze opdringerig. Sjonge dan neem ik wel een hap. "You try it, you buy it" roept ze zelfvoldaan. Serieus, wat een naaistreek. We komen een tasje vol met die kut banaantjes en worden in de auto uitgelachen door meneer Uma, Max en Nanouk (die konden door ons gestuntel snel doorlopen). Heel irritant, maar wees gewaarschuwd voor de bananenmaffia!

Koffie, koffie, koffie...

We stoppen bij een plantage van koffie en kruiden, Satria A Growisata. Ze hebben hier echter veel meer. Wanneer we door de tuin lopen geeft meneer Uma ons een uitgebreid verslag van wat er allemaal groeit. We zien ananassen, papaya, peppertjes, (kut) banaantjes, durian, ginseng en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vind het echt leuk om te zien. We komen bij een aantal kooien met dieren er in die ik nooit eerder heb gezien, of van het gehoord. Het zijn de Luwaks, een soort katvosjes, zij eten 's nachts koffiebonen, poepen deze uit omdat ze de boontjes niet kunnen verteren en deze worden door de boer weer opgeraapt en geroosterd tot koffiebonen. Kopi (koffie) Luwak is één van de duurste soorten koffie ter wereld. Ik weet niet zo goed of ik de diertjes nu zielig moet vinden of niet. Achteraf heb ik wel een hoop nare verhalen gelezen... 

 

Meneer Uma brengt ons naar een hutje, waar een klein, oud vrouwtje bezig is met het roosteren van de bonen. Ze heeft volgens mij een oogje op Gijs en zit de hele tijd met haar tandeloze lach naar hem te kijken. We proeven een boontje, meneer Uma blijft maar snoepen, en stampen met een grote vijzel wat bonen tot poeder. Het is heel fijn om te zien hoe het spul, waar ik het meest verslaafd aan ben, gemaakt wordt. 

 

Uiteindelijk komen we uit bij een paar picknickbanken waar we worden neergezet, met een fantastisch uitzicht. Hier krijgen we het één en ander te proeven. We krijgen het hele assortiment voorgeschoteld, met daarbij een hele uitleg van waar het allemaal goed voor is. Ginseng thee "for the honeymooners", Rosella thee tegen maagklachten en hoge bloeddruk, Saffraanthee tegen menstuatieklachten en ga zo maar door. De chocolade is erg lekker! Natuurlijk proberen we ook nog even de kopi Luwak (Cat Poo Chino), waar je wel extra voor moet betalen, maar deze is wel erg lekker. Een beetje een aarde smaak, ik weet niet hoe ik het anders kan omschrijven. 

 

Na ons proeverijtje kopen we ook nog eens het hele winkeltje leeg...

 

Lang na ons bezoek kreeg ik berichten te horen over de wreedheden waarmee de plantages de 'Luwaks' behandelen. Ze vormen een bedreiging voor de civetsoort. Onderzoek voordat je gaat op wat voor plaats je terecht kom. Kijk verder dan je neus lang is. Mocht je ergens, waar dan ook, toch misstanden tegenkomen, schrijf erover, meldt het, doe iets!

Sawa's

Eigenlijk waren we er al best klaar mee, we zijn gesloopt. Toch hebben we nog één stop, de mooiste rijstterrassen, of sawa's van Bali. Echt net als in de films, zo bizar! 

 

Die avond eten we bij een veganistisch restaurant, waar je het moet vermelden als je vlees wilt eten. Dit was voor Gijs best fijn, die zat al vanaf dag 1 aan de spinazie in water en GadoGado...

0 Berichten

Raften

Die ochtend worden we opgehaald, vandaag gaan we raften. Hier hebben we allemaal naar uit gekeken, even wat anders dan al die tempels. 

 

Het is nog best een eind rijden, maar uiteindelijk komen we uit bij Graha Adventures. Hier krijgen we allemaal een zwemvestje aan en een peddel in onze handen gedrukt. Nu moeten we opnieuw een stuk rijden. Een stuk of vijfentwintig mensen worden verdeelt over twee busjes en dan moeten we nog een half uur rijden. 

 

Ik baal als een stekker als ik weer duizend trappen af moet, maar ik zie wel weer mooie uitzichten. We komen uit bij de rivier, waar een aantal rubber bootjes voor ons klaar liggen. 

Er wordt een korte uitleg gegeven, jump jump is springen... boom boom is duiken en eigenlijk was dit het wel... Met twee vervelende Fransozen gaan we in een rubberen bootje. Het is best relaxt, we hebben geen last van zware stromingen of iets. Het is natuurlijk geen regenseizoen. 

 

Onderweg zien we een hoop mooie dingen. We mogen even een stukje zwemmen en ik duik gelijk het water in. De gast die bij ons in de boot zit roep opeens "snake, snake!" Ik schrik me dood, maar het was een grapje, wat ben ik ook een bange poeperd... 

 

We komen langs een waterval waar alle jongetjes laten zien hoe stoer ze zijn door eronder te gaan staan, het water klettert behoorlijk hard naar beneden. Bijna op het einde komen we een winkeltje tegen en kopen een biertje, natuurlijk ook voor onze bootman. Aan het einde van het ritje moeten we weer een stuk of duizend trappen op, echt pure horror. Nanouk en ik bezwijken er bijna onder. 

Aan het einde van de tour kun je een dvd'tje kopen met de foto's en een video die onderweg gemaakt zijn, zeker leuk om te hebben! Je kunt eventueel een lunch nemen, maar eigenlijk willen we zo snel mogelijk terug naar Ubud, want Max wil nog even een geroosterd biggetje eten, wat blijkbaar een van de specialiteiten is van de omgeving. 

Monkey Forest

Monkey Forest is niet zomaar een toeristenplekje in Ubud, maar door hier naartoe te gaan en de entree prijs te betalen, steun je de lokale bevolking. Daarnaast draag je bij aan het onderzoek naar de aapjes en natuurlijk het beschermen van het gebied waar zij wonen. 

 

www.monkeyforestubud.com 

Net op tijd komen we weer terug bij Uma Kutuh, Max is zo bang dat hij niet op tijd is voor zijn geroosterde varkentje, dat de eigenaar hem achterop een scooter naar het beste restaurant brengt, heel tof van meneer Uma! Gijs en ik gaan ergens anders eten, maar dit blijkt uiteindelijk niet zo een fraai tentje te zijn. 

 

We willen nog even bij Monkey Forest kijken, een stuk jungle waar aapjes los lopen. Dit blijkt nog een flink stuk lopen, maar als we in de buurt komen, zien we inderdaad de dieren al zitten. Bij de ingang van het stuk bos waar de aapjes leven zitten vrouwtjes banaantjes te verkopen, maar dit hoeft voor mij niet. Ik vind het leuk de dieren te zien, maar ik hoef ze niet in mijn buurt. Door de GGD ben ik wel een beetje bang voor rabiës geworden (behalve als het om katten gaat natuurlijk). 

 

 


Het bos zit echt vol apen en je hoeft geen moeite te doen om ze te spotten. Het meeste wat ik zie is toch dat ze toeristen lastig vallen. Of eigenlijk dat de toeristen de dieren uitlokken. Ze hebben tassen bij zich die ze continu open en dicht doen, waardoor de apen in de verleiding komen en willen weten of je eten in je tas hebt. Ook stoppen ze dingen los in hun broekzak, dit is ook weer een trigger waarvoor je overal gewaarschuwd wordt. Vervolgens gaan de mensen achter de dieren aan, als ze hun spullen kwijt zijn. Dit maakt ze ook nog eens agressief. 

 

Ik vind het vervelend om te zien en heb het na twintig minuten wel gehad. Het is leuk om even geweest te zijn, vooral de kleine aapjes zijn enorm schattig.

0 Berichten

Gili Tralala

Uitslapen zit er weer niet in vandaag, om half zeven staan we naast ons bed. Even snel douchen, de tas pakken en de kamer fatsoeneren. Meneer Uma komt nog snel aan met een ontbijtje! Super tof! 

 

Nadat we nog wat mensen bij andere verblijven op hebben gepikt, rijden we naar Padang Bai. Onderweg val ik al snel in slaap, toch vind ik dit altijd jammer, ik vind het leuk om de omgeving te zien. 

 

Bij een haven worden we afgezet. Gelijk worden onze tassen op een kar gegooid. Ik ben er een beetje beduusd van en vind het eigenlijk helemaal geen prettig idee, maar ik slaap nog half en reageer te traag. De rest van de mensen reageert ook niet dus het zal wel goed zijn. 

Fast Boat

Na een uurtje wachten in een café worden we geroepen. We lopen achter een mannetje aan en zien onze boot liggen. Gelukkig kunnen we zitten en naar buiten staren. Nanouk wordt al snel niet lekker, misschien is het verstandig pilletjes tegen zeeziekte mee te nemen. Gelukkig is er zat ruimte om even te gaan liggen. 

 

In de verte zie ik een bruine strook in het water liggen. Ik besluit het raampje dicht te draaien, ik heb een donkerbruin vermoeden waar we dadelijk door heen gaan varen. Ennn inderdaad, een paar minuten later dringt een rioollucht mijn neusgaten binnen, gatverdamme! We zijn gewoon door een poepstrook gevaren. 

 

Na anderhalf uur komen we aan op Gili Trawangan, de grootste van de drie eilanden voor de kust van Lombok. Vanaf de boot springen we met onze tassen het water in en lopen het strand op. Hier staan al wat vervelende mannetjes te wachten om te proberen je mee te lokken naar hun accommodatie. We hebben al geboekt bij Sama Sama, wat gelukkig op vijf minuten lopen van ons aankomstpunt ligt. 

Save water drink beer

Via de reggae bar Sama Sama, waar we heel hartelijk begroet worden, komen we bij de receptie. Er blijkt iets mis te zijn gegaan. In plaats van twee huisjes, is er maar één gereserveerd. Ze kunnen nog wel iets regelen bij een buurman. Gijs en Max gaan checken hoe dat er uit ziet, terwijl ik met Nanouk bij het huisje wacht. Het hutje is heel tof, in de stijl van een rijstschuur. 

 

Het duurt heel lang voordat de ventjes terug komen, maar Max heeft al besloten dat hij in het huisje bij de buren wil. Prima, want ik wil in de rijstschuur! Beneden zit een kleine badkamer met toilet, vervolgens ga je de trap op en kom je in de slaapkamer, met een fijn bed.

Gijs en ik gaan wat eten, maar Nanouk voelt zich nog niet lekker, dus die gaat even liggen, blegh. Niet ver van Sama Sama gaan we zitten bij een tent met mooi uitzicht over het water en een miljoen katten. Veel van de katten op Gili Trawangan hebben geen staart, maar alleen een kort stompje. Dit blijkt normaal te zijn, het is een speciaal ras. Natuurlijk heb ik dan al snel een stel nieuwe vrienden gemaakt.

 

Ondanks dat het al wat later wordt, gaan we toch nog even snel het water in, het ziet er veel te verleidelijk uit! Het is al best fris, maar het is heerlijk. Toch voelt het een beetje gek, het lijkt te prikken. Later kom ik erachter dat het vol met mini kwalletjes zit. Je ziet ze niet als je boven het water bent, maar je voelt ze wel...

En toen...

Gijs en ik zouden naar een feestje gaan, maar ineens wordt ik niet lekker. Ik krijg ineens hoofdpijn en wordt misselijk. Ik ga toch maar even liggen in onze rijstschuur. Een uur later komt Gijs kijken hoe het gaat, maar het is alleen maar erger geworden. Dan moet hij maar in zijn eentje naar het feestje. 

 

Of het nu door het eten komt, of door de Malarone, maar ik word ineens beroerd... overgeven, diarree, het was vreselijk! Daarnaast ben ik ook nog eens aan het trippen, waarvan ik Malarone wel de schuld geef. Ik denk dat er inbrekers in mijn hutje proberen te komen en sta al klaar met een prullenmand om ze er van langs te geven. Er was helemaal niets aan de hand. 

 

Nadat Gijs van het feestje terug komt en is gaan slapen, heeft hij er ook al last van. Hij spuit de hele fles insectenspray leeg in de kamer, waardoor ik vreselijk moet hoesten. Hij denkt dat er miljoenen muggen in de kamer zijn en dat hij wordt lek gestoken. Als hij die ochtend wakker wordt is hij oprecht verbaasd dat hij niet onder de bulten zit. 

 

Leuk  spul, die Malarone...

0 Berichten

Rondje Trawangan

Wat een rot nacht! Ik ben zo brak (en Gijs ook). Ik voel me nog steeds beroerd, maar toch gaan we vandaag een fietsje huren. 

 

Het begin stuk is heel fijn, de weg is hard en we komen langs leuke plekjes, maar al snel verandert het in zacht zand. Ik probeer er door heen te ploeteren, maar zelfs met een hoop gescheld wil het niet lukken. Dan maar wandelen. 

 

Dit is zeker niet erg, het eiland is super mooi. We komen een boom tegen die vol hangt met slippers, grote schelpen en verlaten strandjes. 

 

We doen ongeveer drie uur, met zwempauzes, over het rondje en daarna ben ik eigenlijk best gesloopt. We eten even snel wat, maar gaan dan snel terug naar het hutje. 

 

Ik vind het jammer dat ik niet meer van Trawangan heb kunnen mee maken, ik had wel zin in een feestje, maar helaas. Ik vind het wel erg vol met toeristen die zichzelf helemaal geweldig vinden, vooral de schreeuwerige groepjes macho mannetjes zijn vreselijk. 

0 Berichten

Eilandhoppen

We staan vroeg op en pakken onze tassen weer in. Het is tijd voor de volgende Gili, namelijk Air. Aan de ene kant vind ik het jammer, omdat ik niet veel van het feesten heb meegekregen, maar aan de andere kant ben ik de drukte en het 'You smoke weed?' ook wel zat. 

 

Het is tien minuten lopen naar de haven, die ik niet als haven zou herkennen als iemand ons hier niet naar toe had gewezen. Het is best logisch, want het zit tegenover Harbour Café... maar verder zijn er geen aanwijzingen dat je hier moet zijn voor de boot. 

 

Al vroeg is het heet en ook best druk bij het havengebouwtje. Gelukkig duurt het niet lang voor we de boot op kunnen, wat wel weer een beetje gestuntel is, maar ik kom heelhuids en droog het houten vaartuig in. 

Island View

We varen een rondje rond Gili Meno, de kleinste van de drie eilandjes, hier staan toch meer gebouwen dan ik van te voren verwacht had. Op Meno gaan we niet overnachten, maar varen door naar Air. Hier is het in ieder geval een stuk rustiger dan op Trawangan. 

 

Bij het strand waar we gedropt worden staan alweer een hoop jongens te wachten op de lading toeristen. Ze hopen dat je hier komt zonder dat je een verblijf geboekt hebt, ik vraag me af hoeveel mensen dit daadwerkelijk doen. Ik ben er in ieder geval niet dapper genoeg voor. 

 

Helaas pakken we een cidomo naar Island View, onze accomodatie. Ik wil eigenlijk niet, ik vind het echt sneu voor de paardjes die de hele dag heen en weer moeten hobbelen, weinig rust krijgen en vaak nog in de zon staan ook. Veel van de dieren hebben X  poten en wonden op hun knieën. Ze zien er niet goed uit. Het is echter wel (te) ver om te lopen en ik ben nog steeds beroerd, dus toch maar het wagentje in. 

 

We hobbelen over de zandweggetjes en opeens valt één van onze tassen van de wagen. We roepen tegen de bestuurder dat hij moet stoppen, maar dit hoort hij pas laat. Gijs springt van de wagen en rent terug om de tas te pakken. Nog wat gehobbel, gewiebel en gebons later verdwijnt het zandpad in een dun strookje en ineens rijden we tussen de koeien. Ik ben even verbaasd, maar het blijkt dat we bij Island View zijn aangekomen. 

Island View is geweldig. We worden direct begroet door een joviale man en we hebben twee superschattige hutjes, naast elkaar, tussen de palmbomen. Er is een buitenbadkamer, deze is echt heel tof! Het is alleen een beetje gênant dat ik nog 'last van mijn buik' heb en het toilet ook buiten is... 

 

Bij de bar, aan het witte zandstrand, gaan we een ananassapje drinken, heerlijk! Gijs en ik gaan daarna nog even aan het strand zitten. Het water staat laag en ik zit tussen het koraal, maar het is heerlijk. 

We huren twee mini fietsjes bij de bar en crossen naar de andere kant van het eiland. Het duurt niet lang of ik ben rood/bruin van het stuivende zand. We fietsen door een dorpje op palen, wat leuk is om te zien. Toch blijft het jammer dat je hier eigenlijk alleen maar tussen de andere toeristen zit. Het fietsen gaat hier wel een stuk makkelijker dan op Gili Trawangan. 

 

Een kwartiertje later komen we aan bij de barretjes aan de andere kant. We hangen wat rond, maar blijven hier niet te lang, we willen niet in het donker fietsen, dan raken we geheid de weg kwijt. Het lijkt onmogelijk, op zo een klein eiland, maar toch krijgen we het zelfs in het licht nog voor elkaar. Het begin stuk zijn we goed gefietst, maar toch komen we niet uit bij Island View. We zijn echt experts in verdwalen...

 

We zijn gelukkig wel voor het donker terug en kijken naar de ondergaande zon op het strand, echt heel erg mooi! Daarna gaan we met Max en Nanouk op zoek naar een restaurant wat zij die middag hebben gezien. In het donker lopen we over het strand. Gelukkig was Max zo slim om een lampje mee te nemen, want anders hadden we een probleem gehad. Over het strand lopen allemaal touwen waar de bootjes mee vast liggen. Dit is in het donker echt niet te  doen. 

 

Ongeveer twintig minuten later komen we bij Legend Bar, waar live muziek zou zijn. Hiervoor is het nog te vroeg, maar de band is aan het in spelen. We strijken neer bij een loungehutje en bestellen wat te eten. In plaats van mijn 'gewone' pasta, krijg ik pasta met pepertjes. Dit heb ik net te laat door, ik neem een hap en voel het branden in mijn mond. Ik krijg hier zo een buikpijn van, dat ik wel op het hurktoilet moet. Ik kan wel huilen. Het deurtje kan niet dicht en Gijs moet op wacht staan. Toch komt er een stom mokkel dat de deur bijna open rukt. Wat een mafkees. Ook Nanouk wordt niet lekker, echt zo knullig, maar binnen de kortste keren lopen we weer terug naar de hutjes. 

0 Berichten

Rust

Nanouk is al bijna een week niet lekker en zij besluit met Max naar de kliniek op het eiland te gaan. Gelukkig zit deze er sinds een jaar, anders zou ze naar Gili Trawangan of zelfs naar Lombok moeten gaan. 

 

Gijs en ik wachten even, maar als ze niet terug komen gaan we toch maar zwemmen. Met de fietsjes gaan we naar de andere kant van het eiland. Hier is het wel wat drukken, maar ook minder koraal. 

 

Bij het strand komen we Max en Nanouk weer tegen. Nanouk heeft een hele lading pillen gekregen, maar hopelijk voelt ze zich daar wel snel beter door. Ook ik ben nog veel beroerd, maar heb nog niet het idee dat ik naar de kliniek moet. Ik ben gestopt met de norrit, die het niet beter maakte. Later heb ik gelezen dat dit ook helemaal niet goed is als je aan de malaria tabletten zit. 

 

Wel neem ik ORS, wat zorgt dat je vocht vast houdt. Hierdoor voel ik me wel wat beter. 

Kareltje

Die avond gaan Gijs en ik over het strand naar Bintang Beach. Het is al weer donker en we horen de hele tijd geschuifel achter ons en naast ons. Het is echt vaag. Ik zeg tegen Gijs dat hij er op moet schijnen en we zien een klein rood katje over het strand rennen. Die zit achter de krabbetjes aan die vluchten voor onze zaklamp. Het is echt een schattig beestje, we noemen hem Kareltje en hij loopt helemaal mee naar Bintang Beach. Hij komt zelfs bij ons op het bankje zitten en eigenlijk wil ik hem mee naar huis nemen... (lees ook Cats of Gili)

 

Ik eet een klein beetje, maar wordt opnieuw misselijk. Het lijkt wel alsof ik alleen ´een lunch trek, ontbijt en avondeten zorgen voor krampen. We luisteren wat naar de jongens die even verderop gitaar aan het spelen zijn en kijken naar de vele krabbetjes die over het terras schuifelen, voor we terug gaan naar het huisje. 

0 Berichten

Snorkelen

Vandaag gaan we snorkelen! Dit lijkt me dood eng, maar ik wil het graag proberen. We fietsen naar de andere kant van het eiland en wachten tot we wat meer duidelijkheid krijgen. Er is niemand te bekennen en ik wordt er een beetje nerveus van. Opeens komt er een vrolijke man die zich voorstelt als de kapitein. We zijn de eerste en mogen flippers, een bril en snorkel uitzoeken.

 

Langzaam komen de anderen aan. Gelukkig zit ons bootje niet zo vol, we zitten samen met zes anderen in het vaartuigje. Het heeft een glazen bodem, waardoor we nog iets meer van het onderwaterleven mee zouden moeten krijgen. Ik zie er alleen niet heel veel door. 

 

 

Zeeschildpadden

De eerste snorkelstop ligt bij Gili Trawangan. We springen het water in en hopen op het beste. Dat blijkt niet al te best te zijn, zowel Gijs als ik verzuipen bijna. Mijn snorkel blijkt niet goed te zitten en loopt vol met water. Tijdens het spartelen kom ik ook nog eens in een stroming terecht, waardoor ik helemaal niet meer vooruit kom. Onze gids moet me redden... 

 

Hij sleurt me mee door het water, omdat hij schildpadden heeft gezien. Hij zorgt dat mijn snorkel goed zit en ik kan los. Het is bizar. Ik heb dit nog nooit gedaan, maar ik had ook nooit verwacht dat het zo gaaf zou zijn. De schildpadden zijn zo mooi, het lijkt wel een droom. Ik denk echt dat dit het tofste is wat ik ooit heb gedaan.

 

Nadat we een stuk of vijf van de beestjes voorbij hebben zien komen gaan we terug naar de boot. Het zwemmen gaat gelukkig al beter. We varen naar het volgende plekje bij Gili Meno. Hier is de 'Meno Wall', een afgrond onder water.  Dit is een beetje freaky, ineens wordt het donker  onder je. In mijn hoofd zie ik de haaien al uit het niets opdoemen en durf niet in de buurt van de afgrond te komen. Ik zie wel nog meer schildpadden. 

 

De gids pakt één van de schildpadden en tilt het dier boven water. Het diertje klappert wanhopig met zijn flippers. Gijs en ik kijken elkaar aan, maar gelukkig zegt de kapitein dat de gids het dier moet laten gaan. 'Not okay!' roept hij. 

 

De laatste stop voor de lunch mogen we zonder gids ronddobberen. Het is opnieuw prachtig, maar hier zie ik geen schildpadden meer. Wel grote scholen vissen in allerlei kleuren, grote paddenstoelen van koraal en prachtige lichtval. 

Turtle Sanctuary

Bij Gili Meno worden we het land op gelaten voor een lunch. Vanaf een hutje aan het strand zien we andere bootjes stoppen om te snorkelen. Als ik dit zie ben ik wel blij met het bootje waar wij mee varen, er liggen grote groepen mensen in het water te spartelen, het is geen gezicht. 

 

De lunch is oké, maar we proppen het snel naar binnen. We willen nog even kijken bij de turtle sanctuary, die ook op Gili Meno ligt. Dit hebben we al snel gevonden en het is zo leuk om te zien. Het zijn vier badjes, met in elk een andere leeftijdscategorie van de diertjes. Super schattig en natuurlijk een enorm goed doel! Lees meer in Bolong's Turtle Sanctuary.

 

Nog één stop na de lunch, dit keer bij Gili Air, vlak achter ons verblijf Island View. Het koraal was  opnieuw echt geweldig mooi. Een schooltje zwarte vissen schiet voorbij. Ik vind het echt jammer dan ik geen onderwatercamera bij me heb.

0 Berichten

Cidomo Maffia

Om half 8 in de ochtend nemen we afscheid van Max en Nanouk, zij blijven nog even op Gili Air, omdat Nanouk zich nog erg beroerd voelt. Gijs en ik gaan door naar Lombok. Helaas ben ik zelf ook nog ziek, maar we gaan het er op wagen. 

 

Met de cidomo, die ik nog steeds irritant vind, worden we naar de haven gebracht. Eenmaal daar, moeten we even wachten. Er wordt van alles in het Indonesisch omgeroepen en wij hebben geen idee waar het over gaat. Dit is misschien ook niet heel handig als er alleen maar toeristen zitten te wachten. 

 

We worden gehaald door een mannetje, die ons kaartje pakt, iets op het papiertje krabbelt en ons naar een bootje wijst. Het zal allemaal wel. Ik spring de boot in, val er bijna weer uit, maar blijf gelukkig nog net staan. Tien punten voor mij!

Eenmaal aan land weet ik even niet wat me overkomt. We worden overspoelt door cidomo mannetjes. Ik zie ze al staan en weet er om heen te glippen, maar een hoop toeristen komen in hun fuik terecht. Gijs loopt even achter me en weet ook weg te komen. Het voelt echt als een soort overval. Als ik bijna bij de weg ben, komt er toch een mannetje naar me toe. Hij hijst de tas van mijn rug en ik weet niet wat ik moet doen. Ik protesteer nog wat, maar dit heeft duidelijk geen zin.

 

Ondertussen is Gijs ook gepakt. De mannen beginnen tegen elkaar te schreeuwen, als ze merken dat wij bij elkaar horen. Dit is echt bizar. Mijn cidomo man wint en hij gaat met mijn tas naar zijn wagen. De andere man geeft ook de tas van Gijs af. We geven ons maar over aan deze vreemde situatie, net als de andere toeristen. Als we in de wagen stappen schreeuwt de man nog even over zijn schouder. 'Price is not included!'. Goh, alsof ik iets anders verwacht had, wat een opdringerige oplichterij zeg! Ik heb nog een grotere hekel aan deze mannetjes, als aan de bananenvrouwtjes op Bali!

 

Het is ook maar een heel kort stukje naar het Bunga Bunga café (deze naam is geen grap). Volgens mij rijden we dan nog om ook. Ik ben zwaar geirriteerd en ben beroerd. Bij het café moeten we best lang wachten. De ene groep na de andere wordt naar een taxi of busje geroepen. Uiteindelijk mogen we toch een wagentje in. 

 

Het uitzicht is heel gaaf, we zien de drie Gili's liggen vanaf de heuvels waar we door heen crossen. De rit naar Senggigi duurt lang en ik val zelfs even in slaap. Als we in het stadje aankomen weet ik ineens niet meer hoe ons verblijf heet. Paniek! Ik kan het toch nog in één van mijn krabbels terug vinden. We worden afgezet voor de deur van Sunset House. 

Sunset House

Bij de receptie worden we onthaalt door ontzettend vriendelijke mensen. De tassen worden aangenomen en even weg gezet, onze kamer is nog niet klaar. We hebben een wat luxer verblijf gekozen, zodat we goed uit kunnen rusten voor de Rinjani trektocht. Morgen zullen we de vulkaan gaan beklimmen in drie dagen tijd. 

 

We gaan bij het restaurantje zitten, dat direct aan het strand ligt. We krijgen een welkomstdrankje en er wordt iemand voor ons gebeld die de trektocht gaat regelen. 

 

Twintig minuten later staat er een ventje voor onze neus, hij zegt dat hij van John's Adventures is, het bureau dat we van te voren al hebben uitgekozen. Als we alles geregeld hebben, de chauffeur, het verblijf en de gids, krijgen we een bonnetje. Hierop zien we 'Anjani' tours staan. Heel vaag, we vragen er naar en krijgen een raar verhaal. De man gaat weg, we hebben ook al een aanbetaling gedaan. 

 

Het vrouwtje van de receptie komt haar excuses aanbieden, ze laat ziet dat ze de twee tours onder elkaar in haar telefoon heeft staan en ze heeft per abuis de verkeerde gebeld. 

Jasmine

De kamer 'Jasmine' is super mooi, met uitzicht op het zwembad, waar we snel induiken. Heerlijk! Ik ben nog steeds beroerd, maar het lijkt vandaag wel wat minder. Ik neem nog steeds de ORS en ik heb het gevoel dat dit de hele boel wat voorspelbaarder maakt. We doen het rustig aan, we hangen wat bij het zwembad, bij ons hutje en in het restaurant. De mensen hier zijn bizar vriendelijk, maar komen wel oprecht over. We kletsen wat met Wayan, die verteld dat hij eigenlijk naar Nederland zou komen om te studeren, maar dat de mensen die dit voor hem zouden regelen plotseling zijn overleden. Echt heel naar...

0 Berichten

Senaru

Onze grote rugtassen laten we voor een paar dagen achter bij Sunset House, hier komen we na ons Rinjani avontuur weer terug. We stappen in de taxi die ons naar Senaru gaat brengen. 

 

Drie uur en heel veel 90's nummers later komen we aan in het bergdorpje. We stoppen bij Restu, ons hele goedkope verblijf voor de komende nacht. Het stelt echt niets voor, een bed, douche en toilet, niets meer dan dat. Maar het uitzicht is heel gaaf. We kunnen de Rinjani zien liggen en even verderop de zee. 

 

Rames, een vrolijke vent, bakt een paar bananenpannenkoeken voor ons, voordat hij ons meeneemt op een tochtje naar de watervallen van Senaru

Rames

Als we bijna klaar zijn om te vertrekken, komt de eigenaar van het verblijf aanrijden. Hij komt bij ons zitten, wat me op de één of andere manier heel ongemakkelijk maakt. Ik vind het maar een vreemde vent. Hij biedt aan om ons, samen met Rames naar de watervallen te brengen. De man praat heel traag, alsof hij je in de zeik zit te nemen ofzo. Het is gelukkig maar een kort stuk rijden en dan zijn we van hem af. 

 

Rames is gelukkig wel een stuk gezelliger. Als we een lange trap aflopen om bij de grote waterval te komen, lacht hij ons uit als we met gezinnetjes op de foto moeten. 'For memory' zeggen ze er bij. Ik snap niet waarom, maar ik onderga het maar gewoon. 

 

De waterval beneden is heel gaaf, maar het is inderdaad wel wat druk. Het is zondag en dan komt de lokale bevolking ook naar de watervallen. Rames legt uit dat de grote waterval voor de mannen is, zo kunnen ze bewijzen dat ze echt heel stoer zijn. Ze staan onder de donderende straal, maar moeten zich wel omhoog houden door op een steen te leunen. De zachtere straal is voor de vrouwen en een derde straaltje voor de kinderen. 

We gaan verder op avontuur en komen geen mensen meer tegen. We lopen langs een irrigatiekanaal en komen uit bij een rivier. Hier sjokken we doorheen. Mijn slippers overleven het bijna niet, maar ik kan er nog op lopen. Een minuut of tien later komen we uit bij de volgende waterval. Deze is een stuk rustiger. 

 

Hier gaan we even zwemmen. Het water is koud, maar toch is het heel gaaf! Op een gegeven moment komt er een groep jonge jongens aan gelopen. Ze willen met me op de foto, super ongemakkelijk in mijn bikini, met een stuk of tien van de pubers die om en om naast me komen staan. Heel bizar. Even verderop liggen Gijs en Rames in een deuk...

Op de weg terug naar het verblijf gaan we door de irrigatiekanalen die in de rotsen zijn uitgehouwen. Het is wel een beetje eng, wortels steken uit het water omhoog en ik zweer dat ik vleermuizen hoor. Maar toch is het wel heel tof! Deze route is veel beter dan de heenweg, lekker rustig. We lopen over een rustig pad, langs een afgrond, als Rames ineens begint te schreeuwen. Even ben ik verbaasd, maar dan hoor ik dat er apen antwoorden even verderop in de bomen. 

 

Bij Restu eet Gijs wat, maar ik ben ondertussen weer beroerd geworden. Wat is dit vervelend, misschien had ik ook beter naar de kliniek kunnen gaan. Ik zie nu al op tegen het beklimmen van de Rinjani morgen... 

1 Berichten

Rinjani Fail

We zijn vroeg genoeg wakker om de zon op te zien komen. Ik ben beroerd en heb slecht geslapen. Ik wordt al naar bij het idee dat ik de vulkaan moet gaan beklimmen, maar ik moet! We hebben hier zo naar uit gekeken. 

 

Ik krijg niets naar binnen en ik hoop dat als ik niet eet, er ook niets meer uit gaat komen. We worden opgehaald door Nam, onze fanatieke gids. 

 

Gijs gaat met Nam en een hoop ananassen in de achterbak van een pick-up wagen zitten, maar ik duik voor in naast de chauffeur. Deze is niet erg spraakzaam en al snel kijk ik maar gewoon naar buiten. 

Een half uur later komen we aan bij het trekking center, waar we samen met een hoop andere ons moeten inschrijven, zodat ze weten dat we gezocht moeten worden als we niet op tijd terug komen. In een lange stoet lopen we door het droge gras. Het zand is rood en ruikt naar opgedroogde mest. Het is nu al bloedheet en ik kijk uit naar de bomen die even verderop staan. 

 

We lopen nog geen twintig minuten of ik wordt duizelig en begin te struikelen. Ik hoop dat dit snel over gaat, maar eenmaal tussen de bomen ben ik al gesloopt en begin over te geven. Dit  is niet goed... Ik zeg tegen Gijs en de gids Nam dat dit niet gaat lukken, ik ga wel terug nu ik nog kan. Gijs moet maar alleen verder gaan. Dit is een probleem. Iemand moet per se met mij terug naar Sunset House. Ik snap niet wat het probleem is. De weg terug naar het center is niet moeilijk te vinden en daar kan ik zelf wel een rit naar Senggigi regelen, maar hier gaan ze niet mee akkoord. 

 

Ik vind het zo erg, maar niet veel later lopen we terug. Ik ben alleen maar aan het janken en struikelen. Ik voel me zo ontzettend beroerd en vooral ook schuldig. Waarom dacht ik dat ik kon gaan? Ik had al een week amper iets binnen gehouden. 

De rit terug naar Sunset View heb ik alleen maar naar mijn schoot gekeken. Ze zijn heel verbaasd als we weer op de stoep staan, maar ze regelen gelijk een kamer voor ons. Ik breng een uur of twee in de badkamer door, het is nog erger dan eerder, zucht. Later in de middag maar even gaan zwemmen, maar dit is dan ook het enige dat ik die dag nog doe...

0 Berichten

Mataram Mall

Vandaag zullen Max en Nanouk ook aankomen in Sunset House, ze weten nog niet dat we de Rinjani niet aan het beklimmen zijn. 

 

We besluiten naar een winkelcentrum in Mataram te gaan, we hebben wat nieuwe spullen nodig, alles is vies en stinkt. En mijn slippers zijn inmiddels echt wel aan vervanging toe. 

 

In een gebouw dat me doet denken aan een ballenbak blijkt een fancy winkelcentrum te zitten. Volgens de taxichauffeur komen de mensen hier alleen maar heen om de roltrappen te gebruiken... Echt winkelen doen ze niet, hiervoor gaan ze naar de markt. 

 

Ze hebben hier wel wat high-tech speelgoed, auto'tjes verkleed als knuffeldieren, robotdieren die kindjes op hun rug dragen en meer van die rommel. Ineens moet ik toch naar het toilet, ik dacht dat ik wel weer wat opgeknapt was, maar helaas. De toiletten zijn zo smerig, niet normaal. De rest van het winkelcentrum is blinkend schoon, dan kan ik echt niet begrijpen dat ze dit dan weer zo verwaarlozen. 

 

Terug bij Sunset House kletsen we een beetje met Wayan, één van de jongens uit de bediening. Hij verteld van alles over het hindoeïsme en het leven op Lombok, wat een schattige vent!

0 Berichten

Jaffel

Vandaag ben ik weer wat opgewekter, mijn buikkrampen beginnen wat minder te worden en ik heb goed geslapen. Na het ontbijt zien we Max en Nanouk lopen, die hebben een rondje door Senggigi gelopen en zeggen dat er niets te doen is. 

 

Toch besluiten we ook maar een eindje te gaan lopen, ik wil toch het idee hebben iets te doen. We lopen over het zwarte zand strand. We komen uit bij rotswand, waar we niet langs kunnen zonder te moeten klimmen. Dat moet dan maar, Gijs gaat eerst op verkenning uit en zegt dat zelfs ik het kan. Ik glibber over de rotsen, maar blijf gelukkig staan. 

 

Aan de andere kant van de rotswand staan een hoop mensen te vissen. Een vervelende verkoper spot ons en wil ons een hoedje verkopen. De dag ervoor hebben we hem ook al bij Sunset House gezien en toen was hij ook heel koppig. Hij blijft ons maar achterna  lopen. Het is zo irritant dat we een restaurantje in vluchten. 

 

Eigenlijk moeten we de verkoper dankbaar zijn. We komen bij een tentje terecht waar ze jaffels verkopen. Een soort tosti maar met veel meer er op, zoals tomaat, ei en al die rommel. Ze zijn fantastisch! Gijs bestelt zelf een tweede.

Na de lunch, die bij mij gewoon binnen bleef voor de verandering, lopen we nog wat verder. We komen bij een pad, dat half is ingestort. Bij een soort stenen pier gaan we even zitten. We zien hier zwarte krabben op de rotsen die van de ene naar de andere springen. Ik wist echt niet dat krabben konden springen!

 

Even verderop zit een 'Art Market'. Ze verkopen grappige dingetjes en het is er heerlijk rustig. We struinen wat rond, kopen een Mandi, wat een traditionele handdouche is. Het is een soort houten opscheplepel. Eén van de vrouwtjes in Sunset House moet steeds lachen om mijn naam 'Miss Mandy hihihi Miss Shower'. 

Terug bij Sunset gaan we hangen bij het zwembad. Deze wordt net schoongemaakt. Al snel worden we belaagt door verkopertjes. Ze mogen het terrein niet op, maar het zwembad ligt aan het strand dus het personeel kan ze niet tegen houden. Ik wordt er helemaal gek van, hoedjes, vlammende portemonneetjes en ga zo maar door. We moeten nog wel wat souvenirtjes hebben voor een paar mensen. Als er een man langs komt met tolletjes, kopen we er een paar. Dit ontketend helemaal een overvloed aan verkopers. Een paar armbandjes met pareltjes kunnen we ook nog wel weg geven, maar daarna moeten we vluchten. Ze houden niet meer op!

0 Berichten

Sasak

Om negen uur worden we opgepikt door onze chauffeur van de dag. Vriendelijke Ana heeft deze voor ons geregeld. Ik moest haar even overhalen, ze vond het eigenlijk geen goed idee, omdat ik volgens haar nog te ziek zou zijn. Oprecht bezorgd, anders kan ik het niet noemen. Als ze de toer niet zou boeken, dan loopt ze zelf natuurlijk commissie mis, dus waarom zou ze het uit mijn hoofd proberen te praten? 

 

Onze eerste stop is een pottenbakkersdorp, hier maken ze vasen, schaaltjes, bakjes en ga zo maar door. In dit dorp beplakken ze de aardewerkjes met gekleurde eierschalen. Dit ziet er tof uit. Ik wil dit ook eens proberen. 

De volgende stop is een weversdorp. Onze gids verteld dat de Sasak bevolking allemaal een weefgetouw voor het huis hebben staan. Als een vrouw niet kan weven, dan mag ze niet trouwen.

 

Natuurlijk komt de rondleiding aan het eind uit bij een winkel. Max gaat hier helemaal los, hij koopt overhemden voor zijn vader, maar Gijs koopt nog een hoedje, voor bij zijn traditionele outfit. Ze zullen wel blij met ons zijn. We mogen ook nog even poseren in traditionele kledij. 

De volgende stop is een traditioneel dorp, maar ik geloof er eigenlijk weinig van. De gids doet net of de mensen hier daadwerkelijk wonen. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar het komt over als een set up. Toch is het leuk om te zien. Hier zie je ook weer de rijstschuren, waarop ons verblijf bij Sama Sama op Gili Trawangan gebaseerd is. 

 

De gids vertelt dat de vrouwen bij de Sasak de baas zijn. Zij slapen in het huis, terwijl de mannen buiten slapen. Voor de verandering komen we uit bij een winkeltje. Je zou er haast moe van worden. Toch kopen we wel wat, een rijstlepel... 

 

Kuta Beach

Max heeft op internet al gelezen dat bij Kuta Beach, de afsluiter van de dag, veel crimineeltjes rondlopen. Hele jonge crimineeltjes. Het schijnt dat je hier lastig gevallen en soms zelfs beroofd wordt door kinderen. Hier heb ik niet veel zin in. Als we worden afgezet bij een restaurant, lijkt het nog rustig. We eten een lunch en al snel zien we scooters met kinderen aan komen rijden. Gelijk beginnen ze te bedelen. We geven ze wel een centje en dan houden ze op. 

 

Toch zitten de verhalen me niet lekker en we besluiten de chauffeur te vragen ergens anders heen te gaan. De man lacht en verteld dat hij sowieso een veel mooier strand weet!

Mawun Beach

De chauffeur heeft gelijk. Het strand waar ons mee naar toe neemt is prachtig. En nog mooier, er zijn geen kinderen. We hangen op het strand, zwemmen een beetje en er is bijna niemand anders. Wel is er een vrouwtje die Max probeert uit te huwelijken aan haar dochter, maar Nanouk kan er nog net een stokje voor steken. Ik zou echt Kuta Beach laten voor wat het is en lekker naar Mawun gaan!

0 Berichten

Taman Mini Indonesia Indah

Het is tijd om Lombok achter ons te laten. Het voelt alsof de vakantie al voorbij is, we gaan terug naar Jakarta. Ik vind het jammer om weg te gaan bij Sunset House, maar we hebben voor de allerliefste personeelsleden een fooi achter gelaten. 

 

Om vier uur staan we klaar om te vertrekken, het zou anderhalf uur rijden zijn naar het vliegveld. Wij komen na drie kwartier al aan... het was natuurlijk hartstikke rustig op de weg. Het inchecken gaat weer hartstikke snel, ik denk omdat het binnenlandse vluchten zijn. 

 

Het is twee uur vliegen van Lombok terug naar Jakarta, maar omdat we ook nog door een tijdszone gaat, duurt het 'eigenlijk' maar een uurtje. We komen hierdoor al om acht uur aan. 

Ik heb echt helemaal geen zin in Jakarta. We pakken een taxi naar FM 7 Hotel, dat op tien minuten afstand van het vliegveld zou moeten liggen. Nu doen we er ruim veertig minuten over. Het is zo ontzettend druk op de weg. We rijden door een vage buurt met een hoop afval en mensen die tussen de auto's door wandelen. Zo schiet het inderdaad niet op. 

 

Door een hek met een beveiliger komen we ineens bij ons hotel terecht, beetje een vreemde locatie, maar achter de hekken merk je niets van de vreemde buurt. We worden geholpen door een piccolo met een kanariegeel pak aan. Onze kamer blijkt nog niet klaar te zijn en er is weer iets vreemds aan de hand. Door het gebrekkige Engels weten we alleen niet wat het probleem nu precies is. Het zal allemaal wel, ik heb koffie nodig!

 

De cappuccino is goed, hier knap ik toch wel wat van op. Na ongeveer een uurtje is onze kamer klaar. We hadden er eigenlijk niet veel van verwacht, maar het is een supernette kamer met een goed bed en een fijne douche. 

Omdat we nog een hele dag te besteden hebben gaan we naar Taman Mini Indonesia Indah (TMII), een park waar je Indonesië in het klein kunt bekijken. Het is bloedheet in de taxi en je wordt misselijk van het gassen en remmen, gassen, remmen, gassen, remmen, gassen, remmen. Max begint ineens te lachen en wijst op een sticker op het raam. "Je kunt het melden als de chauffeur roekeloos rijdt". Nog geen vijf seconden later... BAM. 

 

We zijn de auto voor ons geknald. Uiteindelijk was er niet veel aan de hand, geen schade volgens mij. De chauffeurs lachen en stappen allebei hun eigen auto weer in. 

 

Na twee uur zweten op de achterbank komen we eindelijk bij  het park aan. Gijs en Nanouk zijn toch wat wagenziek geworden. 

Stromende regen

Het park is niet helemaal wat ik er van had verwacht. Als ik mini hoor, dan denk ik aan een soort madurodam. Maar deze huisjes zijn helemaal niet mini, ze zijn gewoon op ware grootte nagebouwd. Het is wel tof om te zien, uit elk deel van Indonesië hebben ze de traditionele huisjes neergezet, soms ook met kleding en andere gebruiksartikelen. Ik moet zeggen dat het wel allemaal een beetje vergane glorie is en het park kan wel een opknapbeurt gebruiken.

 

Als we net een beetje rond hebben gekeken, begint het keihard te regenen. Niet miezeren, nee gewoon hozen. Dit hadden we nog niet echt gehad deze vakantie. We blijven eerst een beetje schuilen, maar op een gegeven moment ben ik het zat. Als het de hele dag blijft stromen, dan kunnen we  moeilijk blijven staan. 

Gijs en ik raken Max en Nanouk kwijt. Zij willen ergens aan de andere kant van het park wat eten, maar ik wil rustig het park verkennen. Al snel zijn we zeiknat als wij ook bij het restaurant aankomen, maar dit blijkt dicht te zijn en Max en Nanouk zijn nergens te bekennen. 

 

Elke eettent in het park is gesloten, niet echt handig...We halen maar wat pinda's maar zelfs die zijn niet te vreten. Ik wordt er een beetje chagrijnig van. We komen bij een Aviary en eindelijk stopt het met regenen. Ik moet bekennen dat het vogelpark wel aardig is. De grote vogels vliegen los en zien er goed uit. Een aantal papegaaien in kleinere kooien langs de randen zien er minder fraai uit, maar over het algemeen lijken de dieren gezond en goed verzorgd. 

Onze volgende stop is het reptielenpark. Ga hier gewoon niet heen! Ik heb hier net zo een buikpijn aan overgehouden als aan de vogeltjesmarkt in Yogyakarta. Ik ga nog met goede hoop naar binnen, aangezien de vogels er redelijk uit zagen. Je vindt hier krokodillen en schildpadden in te kleine bakjes, slangen en kikkertjes in kooien met vloerbedekking en zonder verdere beplanting of schuilplekken. Een klaar laagje water moet de kikkers tevreden houden. Het meest nare vond ik de komodovaraan. Zo een bijzonder dier, in zijn eentje in een mini hok, met een achterlijk klein zwembadje. Het dier ligt daar echt te verpieteren...

 

Even verderop is een tentoonstelling te zien van opgezette dieren die volgens mij vanaf de opening in 1975 al te zien zijn. Ik heb me rot gelachen om de aftandse beesten die meer op roadkill lijken. 

 

We zijn het park wel zat, maar natuurlijk kunnen we niet zomaar naar de uitgang lopen zonder te verdwalen. We wachten bij de uitgang nog een uur op Max en Nanouk en proberen hen te bellen, maar krijgen ze niet te pakken. Dan hopen we maar dat zij al terug naar het hotel zijn gegaan, want ondertussen is het ook al donker aan het worden en ik wil niet langer wachten. 

Na twee hele lange uren in de taxi komen we eindelijk bij het hotel aan. Ik ben gesloopt, we hebben ook niet niets gegeten sinds die ochtend. Nanouk en Max zijn inderdaad al in het hotel, die waren in de middag al vertrokken. We gaan bij het restaurant zitten van het hotel. Maar het eten is smerig en misselijk ga ik terug naar de kamer. Ik ben nog bang dat het eten me weer opnieuw ziek zal maken, maar gelukkig valt dit mee. Het duurt niet lang voor ik in slaap val. 

0 Berichten

De laatste dag...

Ik heb goed geslapen, gelukkig. We hebben besloten dat we Jakarta niet meer in gaan, wat we eigenlijk van plan waren. Ik heb last van mijn ogen van de smog. We blijven lekker hangen in het hotel, zwemmen een stukje en gaan in het stoombad. 

 

In de middag gaan we met de shuttlebus naar het vliegveld, waar we weer veertig minuten over doen, zucht. We hangen wat rond op het vliegveld en eten wat. Uiteindelijk gaan we om half acht met Garuda de lucht in. Het is toch wat minder comfortabel dan Etihad en niemand van ons kan echt zijn draai vinden. Slapen lukt dan ook niet echt. 

 

Rond half drie komen we aan op Abu Dhabi, maar gelukkig hoeven we hier niet nog eens acht uur te blijven. We moeten ons zelfs haasten naar de volgende gate. Het is echt een heel stuk lopen. 

 

Nu vliegen we gelukkig wel weer met Etihad en het vliegtuig is redelijk leeg. Nanouk heeft het mooi bekeken een gaat liggen op drie lege stoelen. In deze stoelen kan ik gelukkig ook wel een beetje indutten. Op de één of andere manier gaat de vlucht heel snel en voor ik het weet gaan we landen op Brussel Airport. 

 

Op het vliegveld wachten we op het shuttlebusje dat ons naar het Airport Hotel zal brengen, hier staat Max zijn auto op ons te wachten. Samen met een aantal andere mensen staan we klaar, maar het busje komt maar niet. Op een gegeven moment gaat Max maar eens bellen. Het duurt anderhalf uur voor het busje eindelijk komt en het is hier hartstikke koud. 

 

De chauffeur begint te bitchen dat wij op de verkeerde plek zouden staan. Dat is toch wel apart aangezien niet alleen wij hier staan, maar ook nog een stuk of acht anderen. Wat een eikel. Hij blijft hier ook maar over door gaan. Als we een kwartier later op de stoep bij het hotel staan, gaat Max snel zijn auto halen. 

 

Tijdens de rit naar huis heb ik eigenlijk alleen maar geslapen, heerlijk! Bij een tankstation halen we wat te eten en te drinken. Heerlijk gewone belegde broodjes en chocomel! Als we eindelijk thuis zijn ben ik zo blij om die stomme katten weer te zien. Gelukkig is dit wederzijds. 

 

Wel een beetje jammer dat het huis helemaal onder de vliegen zit, de oppas heeft de kattenvoerzakjes gewoon op de grond gegooit en het hele keukenraam zit vol smerige vleesvliegen... 

 

Als we onze tassen leeghalen komen hier een heleboel grote mieren uit, hier hebben we nog best lang last van gehad. Ze bleven maar komen. Uiteindelijk hebben we ze met een gifdoosje uit  moeten roeien, niets anders hielp. Max en Nanouk hadden hetzelfde probleem.

0 Berichten

Praag part V

Samen met Nanouk en Max, gaan Gijs en ik voor de tweede keer naar Winter Conspiracy, een feestje in Praag. Het vliegen gaat deze keer een stuk soepeler. Vorig jaar hadden we vertraging door een sneeuwstorm... 

 

Als we zijn ingecheckt bij Hostel Elf gaan we het centrum in. Het is ontzettend koud, het steekt gewoon. Max en Nanouk hebben Praag nog niet eerder bezocht, dus we doen een kort rondje door het centrum. 

 

Het wordt al laat en het is zo koud dat we terug naar het hostel gaan. Eerst kopen we wat rommel bij de nachtwinkel aan de overkant. 

0 Berichten

Winter Conspiracy part II

Vandaag gaan we weer richting het centrum, we zijn wat laat, maar we hebben goed uitgeslapen. Op de Karelsbrug laten we een kunstenaar ons als karikaturen tekenen. Een grappige vent, maar de temperatuur van vandaag is minder leuk. Mijn voeten vriezen vast aan de stenen. Volgens mij is het wel -10 ofzo. 

 

We willen eigenlijk bij de Joodse buurt op het kerkhof kijken, maar daar moet je voor betalen en nog best veel ook. Dit laten we dan maar zitten, misschien hebben we het er voor over als we eens met beter weer in Praag komen. 

 

Om de zoveel meter gaan we snel ergens naar binnen om weer op te warmen, maar uiteindelijk komen we bij de St. Vituskathedraal terecht. Deze blijft mooi! Natuurlijk moeten we ook even langs de slotjesbrug. 

 

We gaan naar Chapeau Rouge, waar Max absint gaat drinken, maar hij kan het niet bepaalt waarderen. Ik hou het lekker bij een biertje! Met de taxi gaan we terug naar Hostel Elf, ik blijf het herhalen maar het is ZO koud!

 

Even omkleden en naar Winter Conspiracy. Het is een stuk drukker dan het jaar ervoor en ik vind het eigenlijk minder leuk. Er staan van die stroboscopen aan die echt de hele tijd aan het flitsen zijn. Ik wordt daar echt naar van dus ik heb eigenlijk de hele tijd met mijn rug naar het podium staan dansen, wat ook niet echt gezellig is. 

 

Ik heb nog even naar een toffe vuurshow gekeken, maar ook Nanouk gaf aan dat ze er niet veel aan vond. Dan voel ik me ook niet zo lullig als ik zeg dat ik liever naar het hostel ga. De sfeer is dit jaar heel anders...

 

Als we met de taxi bij het hostel aankomen zien we meisjes vechten. Pas als we uitstappen zien we dat ze met de vrouw van de nachtwinkel aan het vechten zijn en we gaan snel naar haar toe. Normaal is het echt een chagrijnige vrouw, die echt geen praatje gaat maken, maar nu begint ze te huilen. Ik weet niet wat ik moet doen, het is zo zielig. Ik weet niet waarom, maar Gijs en ik geven haar al ons kleingeld, alsof dat helpt... 

0 Berichten

-12 °C

Het is ZO koud! We kunnen eigenlijk niet normaal buiten lopen en gaan van restaurant naar café en zijn alleen maar aan het drinken en aan het eten. Het is niet leuk. Eigenlijk willen we 's avonds naar Cross Club gaan, maar het is gewoon te koud. Wat een huilies... Max verteld dat het die dag -12°C (gevoelstemperatuur) was...

 

Zondag zijn we ook weer van tent naar tent gehopt, maar komen uiteindelijk bij het Sex Machine Museum uit. Hier ben ik al honderd keren langs gelopen, maar nog nooit naar binnen geweest. Voor die prijs zou ik het normaal ook niet doen, maar het is nu ZO koud, dat ik het er voor over heb. 

 

Het is ook best grappig binnen, je ziet echt de meest bizarre dingen. Van bepaalde fetish rommel tot anti-masturbatie apparatuur. Best heftig! 

 

We halen onze spullen bij het hostel en gaan terug naar het vliegveld. Eenmaal in het vliegtuig moet Max een tekening die hij gekocht heeft in het handbagageruim stoppen. Dit weigert hij en er volgt een verhitte discussie met een arrogante steward. Uiteindelijk mag hij met zijn tekening op schoot voorin het vliegtuig gaan zitten. 

 

Van het weekend ben ik behoorlijk verkouden geworden en mijn neus zit potdicht. Bij het landen krijg ik enorme steken in mijn oren. Echt niet normaal! Nu weet ik wat Gijs elke vlucht heeft, ik heb vanaf nu nog meer medelijden met hem. Ik ben hier na nog lang doof geweest aan één oor. Volgens de huisarts is er een scheurtje in mijn trommelvlies ontstaan, maar dit is inmiddels al weer helemaal genezen. 

0 Berichten

Valentijnsdag in Edinburgh

We gaan al vroeg naar Almere Centraal en gooien onderweg onze sleutels in de brievenbus bij Max en Nanouk, zij zullen voor de katten gaan zorgen dit weekend. 

 

Eenmaal op Schiphol zijn we even in de war, we moeten naar een andere gate dan normaal gesproken als we naar Praag gaan. We mogen door het nieuwe inchecksysteem, waarbij je zelf je paspoort kunt laten scannen en er een foto van je gemaakt wordt. 

 

De vlucht is maar kort, ongeveer een uurtje. Vlak voor we landen zie ik Edinburgh al onder ons, heel gaaf! Ik ben helemaal door het dolle als ik de Ponden in mijn handen heb, het is net Monopoly geld. Wanneer er bij de bushalte ook nog eens een dubbeldekker bus aan komt rijden ben ik helemaal niet meer te houden. Dit is echt geweldig. Het is allemaal precies zo als ik had verwacht. De huisjes onderweg, de rode telefooncellen, het druilerige weer, het accent van de buschauffeur, het is een compleet plaatje. 

Cockburnstreet

De bushalte is vlakbij ons verblijf: Hoppo Backpackers Hostel in Cockburnstreet, ook al zo een geweldige straatnaam. Het hostel is schoon, maar ik vind het wel vervelend dat er niet iets van een wasbak op onze kamer zit. De douches vind ik behoorlijk ongemakkelijk, alles is open en alleen door een kort douchegordijn ben je een beetje afgeschermd, ik ben te preuts voor deze shit. 

The World's End

Aan de Royal Mile vindt je de pub World’s End. Deze naam is gegeven, omdat de pub vroeger aan het einde van de wereld lag, althans voor de Edinburghers, namelijk langs de oude stadsmuren. Buiten Edinburgh was er verder toch niets. Inmiddels is de stad wat groter en is de wereld van de Edinburghers wat uitgebreider. De pub komt uit de 16e eeuw en voelt ook echt zo. Het is wel echt een toeristische plek, met buitenlands geld boven de bar en ze verkopen er zelfs World’s End shirts.

 

http://www.worldsend-edinburgh.co.uk/

Als we onze rommel hebben neergegooid is het echt tijd om iets te gaan eten. Als we de straat uitlopen komen we op de Royal Mile terecht, ideaal. Ik heb natuurlijk van te voren een lijstje gemaakt met plekken die ik wil zien en nog geen vijf minuten later lopen we al tegen de één van mijn punten aan: The World's End! Een pub in oude stijl. 

 

Binnen is het gelukkig rustig, ik heb gelezen dat dit nog wel eens anders is. We bestellen een Ale (dit is ook gelijk mijn laatste, gatverdamme) en fish & chips (whoop whoop). Ze hebben hier zelfs een veggie burger voor Gijs!

 

Ondertussen is het gaan regenen, maar ik denk dat dit de hele Schotland ervaring compleet maakt. We gaan op zoek naar ons volgende item op de lijst:  The Jekyll & Hyde Pub (vanaf 2016 gesloten. Even denk ik dat we verdwaalt zijn , maar dan zie ik de pub ineens liggen. Het is een mooie tent met gekke meubels en decor. De wc zit verstopt achter een boekenkast, waardoor iedereen er voorbij loopt. 

 

Die avond moeten we lang zoeken naar een restaurant dat nog en tafel vrij heeft. Het is Valentijnsdag en dit zorgt voor overvolle restaurants. Uitendelijk kunnen we na lang wachten bij Koerdisch restaurant Hanam terecht. We hadden beter 's middags al kunnen reserveren. 

 


0 Berichten

Mary, Arthur & Sonja

We lopen wat rond, verkennen wat van de close's (smalle steegjes). Het is miezerig weer als we bij het kasteel aankomen. Het is hier erg druk, dus we gaan snel weer weg. 

 

Vlakbij de St. Giles Kathedraal is een zien we straatstenen  liggen die in de vorm van een hart zijn opgesteld. Het hart van Midlothian is onopvallend, maar niet voor de lokale bevolking. Deze hebben de vreemde gewoonte op het hart te tuffen en dan nog het liefst een grote rochel. De ene zegt dat het voor goed geluk is, de volgende geeft aan dat er in de 14e eeuw een tolhuisje was, waar belasting werd betaalt. Uit afschuw spuugde de bevolking bij de ingang van het huisje, waar nu het hart ligt. Het hart is het symbool geworden van het voetbalteam van Edinburgh. 

Mary King's Close

Onder de straten van Edinburgh ligt een deel van het verleden letterlijk begraven. Meters onder de grond liggen een aantal closes, bekend onder de naam Mary King’s Close, naar de dochter van een advocaat vernoemd. Dit was bijzonder omdat de meeste closes naar mannen werden vernoemd. Om plaats te maken voor een nieuw gebouw voor het stadsbestuur moesten de closes en hun bewoners wijken.  Ze werden uitgekocht en hun woningen en de steegjes werden afgesloten.

 

Tegenwoordig is deze vreemde plek toegankelijk voor publiek en worden er tours gegeven. Er wordt verteld over de bevolking van de stad en hoe de helft stierf aan de pest. Hoe de snaveldoktoren hun best deden om de pestlijders te helpen. En hoe de laatste bewoner zijn uiterste best had gedaan om niet te hoeven vertrekken, maar uiteindelijk voor een flink bedrag is gezwicht en het hele huis vervolgens leeg heeft getrokken. Zelfs de deurknop heeft hij meegenomen.

 

Natuurlijk kan op zo een plek een spookverhaal niet ontbreken. Het verhaal van Wee Annie (kleine Annie) wordt verteld in een ruimte vol poppen en knuffeldieren. Volgens een paranormaal begaafde Japanner Aiko Gibo  zou er in de ruimte een klein meisje ronddwalen, die tijdens de pestepidemie in de steek is gelaten door haar ouders. Verdrietig zou ze op zoek zijn geweest naar haar pop, die ze ook nog eens verloren is. Ze zou de hand hebben gepakt van het medium, die hier zo door geraakt is dat Aiko Gibo naar de bewoonde wereld is gerend en een Barbie pop voor Annie heeft gehaald. Door bezoekers die later in de kamer van Annie kwamen werden vervolgens meer poppen en knuffels meegebracht en er is een waar altaar ontstaan. Annie heeft in ieder geval genoeg om zich mee te vermaken.

 

Wat ik misschien nog wel mooier vind is de donatie-pot die in de kamer van Wee Annie te vinden is. Toeristen doneren hier geld wat eens per jaar uit naam van Annie gedoneerd wordt aan een kinderziekenhuis.

  

Normaal gesproken ben ik niet zo van de tours, maar op sommige plekken kun je op geen andere manier komen. De tourguides doen het erg leuk, ondanks dat ze een rol spelen in kostuum. Helaas mag er tijdens de tour niet gefotografeerd worden.

Brew Dog

Na een lunch bij Frankenstein's Pub (niet super) lopen we tegen Brew Dog aan, een schotse brouwerij met heel veel verschillende biertjes. Ze zijn in het nieuws geweest door hun biertje ` Hello my name is Sonja`, een biertje dat volgens eigen zeggen voor über hetero mannen is. Het biertje is gemaakt voor de olympische winter spelen van 2014 in Rusland, waar de president heeft aangegeven dat homoseksuele welkom zijn op de spelen, maar de kinderen met rust moeten laten… De  makers van Brew Dog hebben hierom een mooi biertje ontwikkeld, met op het label een Warhole achtige Putin met oogschaduw en lippenstift. Ze hebben een doosje vol naar het Kremlin gestuurd.

  

Maar niet alleen het Hello my name is Sonja biertje is leuk om te drinken, ze hebben een arsenaal aan zelf gebrouwen biertjes, zoals Punk IPA, Dead Pony en Kingpin. Van een klein brouwerijtje van 2 vrienden en een hond, maar is inmiddels wereldwijd verkrijgbaar in 44 bars, maar ook bij mijn Albert Heijn op de hoek. 

Arthur's Seat

Het is redelijk opgeklaard en we besluiten de heuvel bij Arthur's Seat te beklimmen om een goed uitzicht te krijgen. Het is wat blubberig en glad, maar we redden het zonder te vallen. Het waait flink, maar het uitzicht is heel gaaf! Ik strooi een beetje van de as van mijn moeder uit, voor we weer naar beneden gaan. 

 

Als we onderweg zijn naar Sheep Heid Inn, een pub even verderop, ga ik toch nog onderuit en zit ik onder de blubber. Er wordt op deze plek volgens de verhalen al vanaf 1360 drank verkocht. Mogelijk is het de oudste pub van Edinburgh en misschien wel Schotland.  Het ligt in het dorpje Duddingston, wat onder Edinburgh valt.

  

Binnen hangt het vol met schilderijtjes, dierenhoofden, en klokken. Het is druk, heel erg druk. Echt tijd om rond te kijken is er niet, ik wilde zo snel mogelijk een plek vinden. Het was druilerig weer, dus erg gezellig was het niet in de biertuin, maar liever daar dan tussen de dampende mensen. We drinken een biertje en lopen weer terug naar het centrum.  

0 Berichten

Piercings en een Mars

We laten onze tassen bij de receptie van het hostel achter en gaan nog even genieten van de stad. Als we naar buiten lopen komen we de "Guinnes World Record" houdster tegen. Zij is officieel de vrouw met de meeste piercings ter wereld en ik ken haar wel van tv. 

 

Als ze ziet dat we kijken worden we geroepen en maken een praatje. Ze staat hier op haar vrije zondag om nog wat extra geld te verdienen. We geven haar wat en gaan op de foto. "You helped me finance my next piercing!" roept ze ons nog even na. Wat een vrolijk en vooral kleurrijk persoon!

Vandaag is het een stuk mooier weer en we lopen wat rond in het zonnetje. Af en toe drinken we ergens een biertje. Bij de Grass Market lopen we bij Black Bull naar binnen. Hier hangen allerlei feitjes aan de muur en hier lees ik dat het plein waar we aan zitten, vroeger een vaste hangplek was. En dan bedoel ik dat er mensen werden opgehangen, nadat ze veroordeelt waren. 

 

Eigenlijk voelt heel Edinburgh aan alsof het vol verhalen zit. Ik weet niet waarom, maar je hebt het gevoel dat er overal wel iets gebeurt is of een verhaal achter zit. 

 

We sluiten het weekendje af bij World's End, waar het nu enorm druk is. We drinken snel een biertje en als we naar buiten lopen zie ik een bord hangen bij een snackbar. "Deep Fried Mars Bar"! Dit is iets dat al op mijn Food Bucketlist staat sinds ik er voor het eerst van hoorde en dat was op de middelbare school. 

 

We gaan naar binnen en bestellen de bizarre snack. Ik moet bekennen dat het echt wel heel lekker is, maar enorm machtig. Ik had net een Engels ontbijt naar binnen gewerkt, dus ik moest wel veel moeite doen de gefrituurde reep weg te krijgen. 

0 Berichten

Adriatische Trip

Om half vier in de ochtend gaat de wekker af. Vandaag begint ons volgende avontuur. Een rondreis langs de Adriatische Zee. We beginnen in Venetië, wat al lang op mijn bucketlist staat. Vervolgens gaan we Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. De volgende stop is Kroatië, waar we naar Zagreb en naar Split gaan. We sluiten de vakantie af met een paar dagen Praag en een weekend Mighty Sounds.

 

Eigenlijk was het de bedoeling dat we door zouden reizen naar Bosnië-Herzegovina, maar hier zijn recent heftige overstromingen geweest. We besluiten hier nu niet heen te gaan, maar blijven wat langer in Slovenië.

 

Het is doodstil op straat, Almere lijkt wel een spookstad. Voor de allerlaatste keer kopen we losse treinkaartjes. Als we terug komen, kunnen we alleen nog met de ov-chipkaart reizen... 

 

We vliegen met een klein Transavia vliegtuigje naar Marco Polo Aeroporto. Ik zit naast een rot vent die gelijk het luikje voor raam dicht knalt, ik begrijp daar niets van, ik kijk juist graag naar buiten. 

 

Ik kan gelukkig nog een beetje gluren door het raampje bij de rij voor ons. Het uitzicht is zo mooi, de lucht is helder dus je kunt ver kijken. Ik zie de Alpen liggen met kleine dorpjes tussen de flarden mist in de dalen, heel gaaf! Niet veel later zie ik ook Venetië liggen.

 

Camping Rialto

Als we onze bagage te pakken hebben gekregen tussen alle opdringerige passagiers, gaan we op zoek naar een manier om naar camping Rialto te komen, dit zou niet al te ver van het vliegveld moeten liggen. We lopen naar een toeristen informatie punt, maar wat zit hier een chagrijnig mens achter. Ik vind het bizar, het lijkt alsof ze bij de infopunten de meest onvriendelijke mensen neerzetten die ze kunnen vinden. Duidelijk wordt het niet, maar we betalen een belachelijk hoog bedrag en weten welk busnummer we moeten hebben. Meer komt er niet uit. 

 

Het lijkt de tweede halte te zijn, waar we moeten uitstappen. Bij 'Via Orlande' staan we dan ook weer buiten. Er is geen camping te bekennen, dus we gaan maar lopen. We komen nog een bushalte tegen met de naam 'Via Orlande'. En nog één en nog één... Opeens zie ik staan dat er maar liefst vijftien haltes zijn met die naam. Heel handig! Een stuk of acht haltes later hebben we toch maar weer de bus gepakt, dit slaat echt nergens op. Het is nog best een eind verderop als we de camping daadwerkelijk zien liggen...

 

Het inchecken gaat snel en de vrouw is heel vriendelijk. Ze wijst ons het kleine tentje dat vlak bij de ingang staat. Het ziet er netjes uit. Ik stort wel bijna met bedje en al van de vlonder waarop deze staat, maar het gaat net goed. Het is nog redelijk vroeg, maar we zijn al zo lang wakker dat we besluiten toch een biertje te gaan halen bij het winkeltje op het terrein. Het begint keihard te regenen. Dit was al voorspelt, maar ik hoopte natuurlijk dat ze het verkeerd zouden hebben. Twee uur lang staren we naar de dikke druppels en dan zijn we er klaar mee, we gaan gewoon richting het centrum, dan maar door de regen. 

Cappuccino, Pasta en Pizza

Met een kwartier staan we op een lelijk busplein en kunnen we Venetië gaan verkennen. Wat is dit een mooie stad, zelfs in de regen. Het water is turquoise en het lijkt wel een filmset. We lopen wat rond, kijken naar alle bootjes en gondels, en drinken een echte Italiaanse cappuccino. Tof, maar ik proef geen verschil, mijn portemonnee daarentegen, merkte een heel duidelijk verschil. Het is hier wel echt heel erg duur...

 

Nadat we eerst bij een tentje geweigerd zijn, zonder duidelijke reden, komen we bij Al Vecio Forner Sas terecht. Een gezellige ober helpt ons aan een kaart. Spaghetti Bolognese dan maar. Gelukkig is deze wel erg lekker.

 

Na het eten willen we nog wat van de stad verkennen, maar ik krijg ontzettende maagkramp. Of dit nu van het eten komt, of door de prijzen, ik durf het niet te zeggen. Terwijl ik krom loop gaan we op zoek naar het busstation. Dit kunnen we mooi  niet vinden en er is nergens een wegwijzer te bekennen. Ik denk dat we wel honderd rondjes hebben gelopen voordat we eindelijk de bus terug konden pakken.   

 

Bij de camping zijn we toch best moe. Gijs heeft nog honger en besteld een pizza. Ik snoep toch nog even mee en het is echt een lekkere pizza. We proberen nog wat van een WK voetbalwedstrijd mee te krijgen, maar zitten te knikkebollen. Ik denk dat we om een uur of negen zijn gaan slapen. 

0 Berichten

As bij de Rialto

Vandaag is het gelukkig wel zonnig en ik heb goed geslapen. We ontbijten bij de camping, in Venetië zelf betalen we waarschijnlijk tien keer zo veel. 

 

In de zon is de stad nog veel mooier, ik kijk mijn ogen uit. Bij de (drukke) Rialto brug strooi ik wat van de as van mijn moeder uit. Het is hier vol toeristen en zonnebril verkopertjes. 

 

Ik had gehoord dat het vet erg zou stinken in Venetië, maar daar merk ik gelukkig helemaal niets van. Misschien omdat het gisteren zo hard heeft geregend. 

Ezio

Als we over het San Marcoplein lopen krijg ik last van flashbacks. Ik ben nooit eerder in Venetië geweest, maar toch heb ik hier al tientallen keren gelopen, maar dan als Ezio Auditore Da Firenze, één van de hoofdpersonen uit Assassins Creed (een computerspel). Het is toch knap dat ze dit spel op zo een manier in elkaar hebben gezegd, dat je gewoon echt een gevoel van herkenning hebt. 

 

Het plein is mooi, maar ik ben de andere toeristen en vooral de duiven al snel zat. We lopen langs het water en zien de brug der zuchten (Ponte dei Sospiri). Dit is een brug die het paleis van de Doge en de gevangenis verbindt. De gevangen gingen na hun veroordeling via deze brug naar de kerkers en door de kleine raampjes konden ze een laatste blik naar buiten werpen.  

 

We lopen wat rond en proberen de drukte zo veel mogelijk te vermijden. We komen terecht op een marktje, die er super gestyled uitziet, echt heel mooi. Na de lunch besluiten we naar een supermarktje te gaan en wat biertjes te halen. Als we op de terrasjes in het centrum blijven hangen, dan is ons budget voor de vakantie vandaag nog op. Langs een kanaal gaan we zitten, het is hier rustig en je kunt alle mensen in de gondels bekijken. Ik geloof dat we wel vijftig keer op de foto zijn gezet door de mensen in de bootjes. Ik weet niet waarom, maar ik vraag me soms wel eens af op hoeveel vakantie foto's van andere mensen ik sta. Vooral als ik zie hoeveel onbekende er op mijn eigen foto's staan. 

Tiramisaru

Langs de grachten van Venetië vind je I Tre Mercanti, wat de drie handelaren betekent. Een winkeltje  met allerlei lekkers als pasta en wijn, maar ook tiramisu, Gijs zijn favoriete toetje. Liefkozend noemt hij het Tiramisaru, vraag me niet waarom… Maar goed al snel stonden we aan een bakje met het zoete spul naar binnen te lepelen. Wij hebben het bij de ‘originele’ gehouden, maar ze hebben er ook allerlei andere varianten zoals Nutella en aarbei. 

 

Ik moet zeggen dat het hangen langs de grachten echt heerlijk is. Op een gegeven moment gaan we op de steigers in het zonnetje zitten. Het is leuk om te zien wat er allemaal voorbij komt, politiebootjes, taxibootjes, luxe rijkeluisbootjes. We halen nog een ijsje. Gijs krijgt de verkoper behoorlijk geïrriteerd door stug tiramisaru smaak te blijven zeggen. 

0 Berichten

Modeltreinbaan

Het is tijd om Venetië achter ons te laten. Ik vind het een ontzettend mooie stad en ik ben blij dat ik het bezocht heb voordat het zinkt, maar ik vind het niet erg om weer weg te gaan. 

 

Met de rugtas op voel ik me weer net een pakezel. We pakken de bus naar het centrum en lopen vanaf daar naar het station. Dit is gelukkig niet ver. De dag ervoor hebben we al kaartjes gehaald en het is nu gewoon wachten op de trein. Dit duurt nog best lang... 

 

Twee en een half uur later stappen we het kleine treintje in. Het is echt een hele mooie rit, tussen de bergen, langs riviertjes en dorpjes die zowel Italiaans als Oostenrijks aandoen met hun geraniums voor de ramen. 

Over de grens

Op het stationnetje van Gorizia, aan de grens met Slovenië, moeten we overstappen. Vroeger was het één dorp, maar na de herverdeling na de Tweede Wereldoorlog kwam de grens tussen Italië en Slovenië dwars door dit stadje te liggen. Met de bus gaan we naar het Sloveense deel, Nova Gorica, wat zoveel betekent als 'Nieuw Gorizia'. 

 

Het is enorm verwarrend op het station en hier is ook weer zo een enorm behulpzaam informatiepunt medewerkertje. Uiteindelijk ziet een oud mannetje, dat bezig is met werkzaamheden aan het spoor, dat we er niet uit  gaan komen en komt ons te hulp. Hij spreekt geen Engels, maar met handen en voeten kan hij ons toch uitleggen waar we moeten zijn. 

 

Als de bus eenmaal aankomt verteld de chauffeur ons dat we een ander kaartje moeten hebben en we worden weer naar de balie gestuurd. Hij belooft dat hij op ons zal wachten. Morrend krijgen we het juiste kaartje van de brompot achter het raam en inderdaad, de bus wacht nog op ons. 

 

Het volgende deel van de reis is misschien nog wel mooier, we rijden door tunneltjes met boogjes met uitzicht op turquoise kleurige riviertjes. Het is alsof we door het gemaakte landschap van een modeltreinbaan rijden. We moeten nog één keer overstappen in Jesenice, gelukkig hoeven we maar vijf minuten te wachten. Het is een luxe DB trein. Het zit hier vol mensen die zich asociaal breed hebben geïnstalleerd, met hun tassen op stoelen. Eén vrouw ligt uitgebreid over de stoelen heen. We besluiten haar lekker rechtop te laten zitten, al is ze het hier zelf niet helemaal mee eens. 

Dobrodošli (welkom) in Ljubljana

We zijn toch best moe van de rit als we op het station van Ljubljana staan en nu moeten we nog op zoek naar ons hostel, Budgetrooms Vodmat. We weten ongeveer waar het moet liggen dus we beginnen maar gewoon met lopen. Als we een groepje jongere zien lopen, vragen we of zij weten waar de straat is waar het hostel ligt. Een jongen met een neusring waar een behoorlijke pulk snot aan hangt, wijst ons een kant op, zo een beetje het tegenovergestelde van waar wij heen gingen. Een beetje verbaasd volgen we toch zijn aanwijzingen op, maar het klopt inderdaad niet. 

 

Als we opnieuw iemand zoeken om de weg aan te vragen komen we een andere toerist tegen. Hij stelt zichzelf voor als 'Greg, California, I'm a traveller to!'. Gijs noemt zichzelf hierop 'Gijs Holland' en begrijpt eerst niet waarom ik dit zo grappig vind. Greg California heeft een flesje whiskey of iets op zak en wil dit graag met ons delen. Ik sla over, maar Gijs Holland neemt wel een teug. We weten twee mensen aan te spreken die ons de kant op sturen, waar we eigenlijk al heen liepen, sjongejonge. We nemen afscheid van Greg California en gaan weer verder op zoek naar het hostel. Nog geen vijf minuten later komt het stelletje dat ons de juiste kant op heeft gewezen, op de fiets aan. Ze hebben het thuis nog even opgezocht en kunnen ons nu precies vertellen waar we moeten zijn. Super tof!

 

Niet veel later staan we inderdaad voor het hostel, maar wat is dit een vreemd gedoe. In de hal zitten een paar oude ventjes die ons verbaasd aanstaren. De hal ziet er een beetje uit als een punt waar junkies hun gebruikte naalden voor schone kunnen inwisselen. Maar ach, het is wel ontzettend goedkoop! Toen ik de douches zag had ik eigenlijk gewild dat we niet zo gierig waren geweest, deze zijn echt ontzettend goor! 

De kamer is op zich prima, er staan twee bedden en er is een wasbak, meer hebben we niet nodig. Ik fris me even op (bij de wasbak, niet bij de schimmeldouches) en we gaan het centrum verkennen. 

 

Het hostel ligt niet echt dichtbij, het is zo een twintig minuten lopen, maar dit vind ik eigenlijk nooit zo erg. Er zijn schattige middeleeuwse steegjes en een mooie brug met groen uitgeslagen draken die de overgang bewaken. 

 

Langs de rivier de Ljubljanica is het één en al gezelligheid. Er zijn een hoop terrasjes en we horen even verderop muziek spelen. Ik vind dat we wel een biertje hebben verdiend. We kiezen voor een Pelicon, de serveerster legt uit dat dit een biertje is van een jonge Sloveense brouwerij. Heel eerlijk, het is niet echt lekker...


We eten een broodje op het terras, alles zit eigenlijk al vol met mensen die komen voor avondeten. We hebben niet veel zin om nog te gaan zoeken naar een lege plek. We drinken nog wat biertjes, deze keer geen Pelicon meer maar een Union en gaan al vroeg terug naar het hostel.

0 Berichten

Rakija en Dumplings

Wat zijn de mensen hier vrolijk! Vooral vergeleken het norse personeel dat we in Venetië zijn tegen gekomen. De serveersters lijken blij je te mogen helpen en als je op straat iets vraagt, wordt je vriendelijk te woord gestaan. 

 

We struinen wat door het centrum, bekijken wat street art, lopen over een kleurrijke markt met fruit en heel veel bloemen, en drinken een biertje langs het water. 

 

Bij een 'art market' staan mensen hun eigen kunstwerken te verkopen. Het oogt allemaal heel knus en het is ook niet overspoelt door toeristen. 

We lopen de heuvel op (waarbij ik vooral sjok en klaag) om bij het kasteel te komen. Ook hier is het weer rustig en we gaan even lunchen. Het kasteel zelf stelt niet veel voor, maar beneden in de kelder, waar ook de toiletten zijn, hangt toch wel een gekke sfeer. Er hangen lange witte jurken die spookachtig verlicht worden tussen de grove rotsblokken. Wanneer je door loopt kom je ineens terecht in een hypermodern toilet... Best gek...

 

Via een andere weg lopen we weer naar beneden en aan de voet van de heuvel gaan we weer even zitten. Gijs kiest voor een portie Cheese Dumplings, maar hij krijgt de zure bende nauwelijks weg. Vervolgens krijgen we nog een glaasje Rakija, wat net spiritus is. 

 

Bij de brug met de draken strooi ik wat as van mijn moeder uit. Vervolgens halen we alvast kaartjes voor de trein naar Zagreb en gaan terug het centrum in en hangen wat rond op terrasjes. Een paar biertjes en een burger met patat later, is het eens Gijs die zich niet zo lekker voelt en we gaan terug naar het hostel. Het was de bedoeling dat we maar even hier zouden blijven, maar hij valt al snel in slaap. Hierdoor kunnen we niet naar Metelkova, een soort vrijplaats in de buurt, dit is wel echt heel erg jammer want hier hadden we naar uitgekeken. Maar dan hebben we mooi weer een reden om terug naar Ljubljana te komen. 

0 Berichten

Bled

Vandaag staan we vroeg op om een uitstapje naar Bled te maken, een stadje dat even verderop ligt en prachtig schijnt te zijn. Gelukkig hebben we gisteren al onderzocht hoe de kaartjes automaat werkt en hebben we al snel de tickets in onze handen. Als we in de bus zitten te wachten tot we vertrekken, blijken heel veel mensen verkeerde kaartjes te hebben. Best leuk om het eens van de andere kant te bekijken. 

 

De rit duurt ongeveer een uur en een kwartier en als we eenmaal op het station in Bled staan begint het te regenen... We rennen naar een terrasje, waar we onder de bomen kunnen schuilen. Het lijkt niet lang te gaan duren, dus we gaan maar aan de koffie. We kunnen vanaf hier ook al mooi van het uitzicht genieten. 

De lucht klaart inderdaad na een half uurtje op en we gaan een rondje rond het meer lopen. Het is echt een mooie omgeving. Het water is helder, de heuvels groen en de huisjes pittoresk. In het midden van het meer ligt een eiland, met daarop een kerkje. Hier kun je heen gaan met één van de gondels, maar ik had geen zin om in een bui op het water terecht te komen. 

 

Halverwege ons rondje komen we inderdaad in een hoosbui terecht. We schuilen onder een boom, misschien was een paraplu geen overbodige luxe geweest... 

Kasteel Bled

Bovenop één van de heuvels vind je het kasteel van Bled. Het gebouw zelf is niet heel indrukwekkend, maar de omgeving en het uitzicht des de meer. We beklimmen de duizend trappen naar de top van de heuvel. Je raadt het al, dit gaat weer met veel gescheld en gezeur, ik haat trappen... 

 

Bij de kassa betalen we 2 x €9,- voor de entree, wat ik toch altijd best prijzig vind. We lopen een drukkerijtje in, waar een man ons verteld hoe de antieke drukpers werkt die hij heeft staan. Het is redelijk rustig en hier zijn we de enige. 

Verderop in het kasteel vind je een museum, dit is toch wel de moeite waard. Je vind hier van alles over de geschiedenis van Bled haar omgeving, zo ook fossielen en menselijke botten. Ook is er een klein kerkje. Helaas zijn de ridderzaal en de smederij op het moment van ons bezoek gesloten, uiteraard is de souvenirwinkel wel gewoon geopend.

 

Op de weg naar de uitgang komen we nog een verstopte brouwerij tegen, waar een monnik ons met een tandeloze lach begroet. Hij is in een goed humeur en maakt een praatje. Hij laat een foto zien van Willem-Alexander en Maxima als we vertellen dat we uit Nederland komen. Hij vind Maxima wel een lekker ding. Hij gaat nog even verder, natuurlijk over voetbal. Hij zegt lachend dat ons elftal vanavond, na de WK wedstrijd tegen Mexico weer naar huis kan. Nu vind ik hem niet aardig meer en gaan we snel weg. 

Nederland - Mexico

Bij een barretje langs het water drinken we een biertje en bestellen de creme cake waar we al veel over gelezen hebben. De Blejska Kremna Rezina, wat Bled Creme Cake betekent. Het doet een beetje denken aan een tompoes, maar ik vind dit eigenlijk lekkerder. Er zit geen glazuur overheen, waar je tanden van uit je mond springen. Wel is het gebakje enorm machtig... 

 

Het is tijd voor de voetbalwedstrijd, Nederland tegen Mexico. We besluiten deze in stijl te gaan bekijken in een Mexicaans restaurant. Er hangt een groot projectiescherm op het terras. Al snel zijn we niet meer de enige Nederlanders op het terras. Ik vind het altijd vervelend om Nederlanders tegen te komen op vakantie, maar op zo een moment heeft het toch ook wel weer wat. 

 

We genieten van een chimichanga en kijken de wedstrijd. De eerste helft is best kut, maar de tweede beter en we hoeven nog niet naar huis. Lekker voor je, tandeloze monnik! Om half negen pakken we de bus terug naar Ljubljana. 

0 Berichten

Rebels, of toch niet?

Het is toch wel jammer dat we vandaag weer vertrekken uit Ljubljana, ik had nog wel een dagje willen genieten en graag naar Metelkova willen gaan, maar dat zit er deze keer niet in. De tassen worden gepakt en we checken uit. Ik ben benieuwd naar het volgende hostel en vooral naar de douches, die waren hier echt beroerd. 

 

Helaas is het wel aan het regenen en we proberen onze tassen droog te houden door er plastic tassen overheen te spannen. Het is niet ver lopen naar het station, maar ik heb geen zin in zeiknatte spullen. 

 

Bij het station kunnen we rustig een cappuccino en een broodje wegwerken, voordat we om half negen in de trein stappen. 

Onderweg blijft het guur, maar toch maakt de mist die tussen de heuvels drijft het uitzicht ook wel weer gaaf. Gijs ligt al snel te slapen. Ook zo een drie uur later, als we op het station in Zagreb staan, miezert het nog steeds. We moeten hier onze euro's inwisselen voor Kuna's en uitzoeken hoe het openbaar vervoer werkt. We gaan weer naar een informatiepunt, wat opnieuw nutteloos blijkt. We proberen tien minuten lang uit de man te trekken waar we kaartjes voor de tram kunnen halen, maar het enige dat we te horen krijgen is welke tram we moeten pakken en waar we moeten uitstappen. Heel rebels besluiten we maar zonder kaartje te reizen. Ik hou hier echt niet van, maar we kunnen echt nergens een balie of automaat vinden. 

 

Zodra we bij de halte aankomen, komt de tram ook al aanrijden. Deze is best vol, dus we moeten ons met onze tassen tussen de mensen doordrukken. Mijn eerste indruk van Zagreb is niet helemaal wat ik had gehoopt. Het ziet een grauw en pauper uit, maar misschien komt dit door het grijze weer. 

 

Bij de eindhalte van de tram moeten we uitstappen en nog een paar minuten lopen. Ons hostel (Mali Mrak) ligt best ver van het centrum, maar het lijkt me een leuk verblijf. We vinden het ook snel, het ligt midden in een woonwijk. Bij binnenkomst ziet het er gelijk gaaf uit, met mooie muurschilderingen. Bij de receptie worden begroet door een jonge vent, waarvan ik gelijk de naam ben vergeten. Hij brengt ons naar onze kamer. Overal zijn mooie schilderingen te zien, we lopen door een gemeenschappelijke ruimte waarin het helaal is geschildert en een vrouw zit hier vrolijk piano te spelen. Het heeft echt een fijne sfeer.

Niet zo rebels

Nadat we heel even geacclimatiseerd hebben, lopen we weer naar de receptie voor een volledige rondleiding van de jongen, ik noem hem maar gewoon meneer Mali. Boven is een chill ruimte waar hippies zitten te haken, het ziet er gezellig uit. Ik ben blij als ik de douches zie, deze zijn schoon. Ze zijn wel wat krakkemikkig, maar ik heb het idee dat ik hier in ieder geval schoon uitkom en dat idee had ik bij Budgetrooms in Ljubljana niet... Meneer Mali laat ons nog even de tuin zien, het is duidelijk dat het hier 's avonds nog gezellig kan worden. 

 

Vlug ga ik even douchen en ook Gijs wil zich opfrissen. Meneer Mali laat ons nog even wat interessante plekken op de kaart zien, voordat we Zagreb gaan verkennen. Hij lacht ons uit als we vragen waar we kaartjes voor de tram kunnen kopen. "Nobody buys tickets in Zagreb. Just watch when suddenly everybody gets off the tram, then you have to get out to!". Allemaal zwartrijdertjes dus. Hij zegt dat hij zelf nog nooit in zijn leven voor de tram heeft betaalt... 

 

Tips van meneer Mali

Het is nog niet droog als we weer voor het hostel staan, maar echt regenen doet het niet meer. We pakken de tram en stappen heel rebels (uhum) na twee haltes uit omdat ik het te ongemakkelijk vind om zwart te rijden. We lopen wel naar het centrum. We komen onderweg de botanische tuinen tegen, maar dit ziet er gesloten uit. Even verderop komen we Pingvin tegen, een verantwoorde burgertent die meneer Mali ons zojuist heeft aangeraden. "Just fresh products and no fastfood shit". Ze verkopen ook veggieburgers en Gijs is gelijk fan!

 

We gaan op zoek naar het volgende item op de kaart die meneer Mali voor ons heeft getekend. Het is de brouwerij Medvedgrad en we hebben het ook al snel gevonden. Hier gaan we buiten zitten, wel onder een afdakje, want het is nog steeds wat druilerig. We bestellen een biertje en ik een paddenstoelensoepje, ook weer op aanraden van meneer Mali. Ik ben nu al fan van de man, het smaakt opnieuw heerlijk! Een paar biertjes later willen we weg gaan, maar we krijgen geen aandacht meer van de bediening, onze vloek doet zich weer de kop op. 

 

Het begint al wat laat te worden en we besluiten terug naar het hostel te lopen. Onderweg halen we bij een supermarkt wat snacks en biertjes. Het is ongeveer een half uurtje lopen naar hostel Mali Mrak, dat vind ik wel meevallen. Als we op ons balkonnetje zitten komt meneer Mali even een praatje maken. Hij brengt ons twee glazen witte wijn, die ik voor de verandering echt lekker vind. Uit de tuin komt oude muziek, ik denk uit de jaren '30. Heerlijk relaxt.

0 Berichten

Saaie Zagreb

Vandaag staat er niets op de to-do-list. We slapen uit en gaan pas laat op pad. Ik hoop dat ik nog van mijn eerste indruk van Zagreb af kom, ik vind het  tot nu toe maar niets.

 

Bij een kleurrijke markt richting het centrum halen we een gigantische sandwich en koffie. Dit is dan wel weer een goed begin. Het is ook nog eens een stuk mooier weer dan de dag ervoor. Dit maakt het al wat aangenamer.

 

Wanneer we weer verder lopen komen we een straatje tegen dat er gezellig uitziet, het is Tkaliciceva, wat een bekend straatje vol restaurantjes en cafetjes is. Gijs vind een plek waar ze vegetarische kebab verkopen. Het heet Gradski Kebab. De kebab lijkt gewoon feta te zijn, maar het is alsnog erg lekker.

Old Town

We lopen weer verder en komen in een gedeelte van Zagreb dat er ouder uitziet. Er staan schattige kleine huisjes en er is bijna geen verkeer. We komen bij de mooie kathedraal van Zagreb, die helaas wel in de steigers staat vanwege een restauratie. Ik heb begrepen dat de kathedraal eigenlijk continu wel in de steigers staat.

Plezier in het park

In het centrum van Zagreb liggen drie parken. We besluiten daar maar eens een kijkje te nemen. De eerste die we tegen komen ligt het verst van het station. Het is een gezellig, groen park met een hoop bloemetjes en fonteintjes. Hier zitten mensen te picknicken. We hangen wat rond, kopen ontzettend lelijke ansichtkaarten van een student, maar besluiten dan toch weer door te gaan.

 

Het volgende parkje is echt heel leuk. Er staan allemaal kleine gebouwtjes met eten en drinken. Het lijken een soort strandtentjes. Hier blijven we even zitten en drinken wat. Dit is wel echt een aanrader.

 

Het laatste park, de  het dichtst bij het station is vond ik niets aan. Het is aftands en het stinkt er enorm door het verkeer.

Melin

Een beetje verloren lopen we rond, we vinden het allemaal niet zo leuk. Nadat we bij een cafe keihard hebben moeten schreeuwen naar de bediening om te mogen betalen, hebben we er een beetje de pleuris in. Het lijkt er echt op dat de Zagrebbers niet zo gesteld zijn op toeristen. Dit ligt niet aan het harde accent, wat nog wel eens gesuggereerd wordt. Ik moet juist lachen als we begroet worden met 'Bog', wat enorm hard klinkt. Het ligt er aan dat we niet geholpen worden, na het eerste drankje blijft de bediening gewoon weg en we hebben regelmatig bijna moeten smeken om de rekening. Dit kan er aan liggen dat je vooral te maken hebt met seizoensmedewerkers, dit merk je in Nederland ook wel. En dat ze niet veel betaalt krijgen, maar door je gasten onbeleefd te behandelen kun je die extra fooi ook vergeten.

 

Per toeval komen we bij Melin terecht, dit is echt een toffe tent. Buiten hebben ze allemaal woonkamer meubels staan. Oude televisietoestellen als tafel en bureaustoelen om op te zitten. Voor de verandering is de bediening ook eindelijk een keer in orde. De serveerster maakt zelfs een praatje. Dit is de eerste vriendelijke Zagrebber, behalve de jongen van het hostel, die we tegen komen.

0 Berichten

'Muziek' en een mummie...

Met frisse tegenzin gaan we weer naar het centrum, eigenlijk zijn we wel klaar met Zagreb. We nemen ons voor om niet meer dan twee nachten ergens te boeken. Als het een gave plek is, dan gaan we wel een keer terug. Het is echt zonde, ik had er zo veel meer van verwacht.

 

Halverwege de weg naar het centrum stoppen we een cappuccino. Wat een smerige bocht! Ik krijg het bijna niet weg. Opeens zien we een man voorbij lopen die heel opvallend een pistool aan zijn riem heeft hangen. Ik ben even in shock, zoiets heb ik niet eerder gezien.

 

We gaan naar het archeologisch museum. Met de oudste lift van Kroatië gaan we naar de bovenste verdieping.

De Mummie

Ik heb nog nooit in mijn leven een echte mummie gezien, maar hier in Zagreb hebben ze er één. Hij is 'geleend' van een museum in Egypte en ik vind het bizar. In een donkere, koele kamer ligt hij op ons te wachten. Een zwarte uitgedroogde huid, met spierwitte tanden. Het leek alsof hij elk moment tot leven kon komen. Het voelt zelfs een beetje oneerbiedig, zoals hij daar ligt. Het was zijn bedoeling om in zijn graftombe in de sarcofaag van zijn eeuwige rust te kunnen genieten en dan kom je in terecht in Zagreb. 

 

Verderop zijn een hoop tabletten met hiërogliefen te zien, maar ook canopen, waarin de ingewanden van de farao's na het balsemen in gestopt werden, en een gedroogde hand en voet. 

 

We zien geen andere bezoekers en we worden continu achtervolgd door een medewerker van het museum, ik wordt er een beetje nerveus van. Ik moet zeggen dat ik me hier wel kan vermaken, misschien juist omdat het zo rustig is. We kunnen alles rustig bekijken. 

 

Er is nog een kleine ruimte met een tijdelijke tentoonstelling over de eerste wereldoorlog. Hier kom ik erachter dat ik van deze oorlog eigenlijk helemaal niets weet. Best slecht. 

Die avond is er in de buurt een concert van First Blood, een Hardcore bandje, wat niet per definitie mijn favoriete muziek is. Toch besluiten we te gaan. Heel verstandig besluiten we, jaja, alweer te gaan lopen. Het is best een wandeling, maar toch kunnen we het gemakkelijk vinden. Eigenlijk lopen we er toevallig tegenaan als we denken dat we verdwaalt zijn, maar voor de verandering gebeurde dit eens niet. 

 

Het tentje heet Močvara en ziet er gezellig uit, ik denk dat ik het leuker had gevonden als er andere muziek zou spelen. Maar toch vermaken we ons wel, totdat een mager mannetje met een snor en een enorme zweetlucht me tijdens zijn wilde dans op mijn oog mept. Ik ben er gelijk helemaal klaar mee en we lopen terug naar het hostel. 

0 Berichten

Turquoise Meren


Vroeg in de ochtend laden we onze tassen in een wit busje dat op ons staat te wachten. We gaan Zagreb achter ons laten en daar hebben we beide geen enkel probleem mee. Een vrolijke chauffeur draait Bob Marley en we zitten bij een aantal jongens/mannen die al snel in slaap vallen. Natuurlijk doet Gijs dit ook. 

 

We rijden naar Plitvice, een nationaal park van Kroatië en misschien wel één van de mooiste van Europa. Onderweg is ook al zat te zien. Ik zie een dorp dat tussen watervallen is gebouwd en landschappen die gebruikt zouden kunnen worden als decor voor een fantasy film (jaja dit vind ik wel vaker). 

Zaterdag

Als we worden afgezet bij de ingang van het park, geeft de chauffeur ons aan dat het vandaag wat drukker is dan normaal gesproken. De man laat ons op een kaart zien hoe we het beste kunnen lopen. Hij verteld dat we op moeten passen voor de beren in het park. "Here are bears, don't walk, just run!" zegt hij lachend. Hij geeft ook aan dat de kans klein is dat we er één zullen gaan zien, vooral nu het zo druk is. Het is zaterdag en de Kroaten gaan dan zelf ook naar het park. We hadden beter een dag eerder kunnen gaan...

 

Maar ach we zijn er nu toch. We spreken een tijd en plek af met de chauffeur waar we hem weer zullen gaan ontmoeten en gaan het park in. In de verte zien we al de mooie meren en watervallen liggen. Het is inderdaad wat druk, maar eenmaal in het park zijn de andere mensen goed te ontlopen.

Plitvice

In dit gebied is de grond van Travertijn, een soort kalksteen, wat vrij zacht is. Hierdoor kan het park elke dag weer anders zijn en verplaatsen de watervallen zich telkens. Dit maakt het heel bijzonder. 

We lopen over de houten loopbruggetjes richting een grote waterval. Het is echt prachtig. Het water is turquoise en zo ontzettend helder. Je ziet overal de visjes zwemmen.  In het begin hebben we nog wel last van de andere toeristen, die zichzelf ontzettend belangrijk vinden en overal vooraan willen staan. Ik snap dat je een goed uitzicht wilt en een mooie foto wil maken, maar toch gaan sommige mensen wel echt heel ver. Door een klein, (natuurlijk weer Frans) vrouwtje met een grote merktas wordt ik bijna het water in geduwd. Wat een idioot. 

 

We kijken even bij de waterval, maar ook hier is het weer zo druk dat je eigenlijk niet normaal kunt genieten. We lopen snel door en hier is het gelukkig een stuk rustiger. Nu kun je zelfs denken dat je helemaal alleen bent. 


Verderop komen we bij een aantal grotten, die wel even voor wat nodige verkoeling zorgen. Het is echt bloedheet. Nadat we een flink stuk gewandeld hebben komen we uit bij een steiger, waar we een bootje kunnen pakken naar de overkant. Hier is een restaurantje en lunchen we (niet echt lekker, ik zou aanraden een eigen pakketje mee te nemen en in het gras te gaan zitten). We hangen nog wat rond en bestuderen de irritante toeristen, voordat we terug gaan naar het busje. 

 

Eenmaal bij het busje moeten we dik een uur wachten tot de andere komen. Het lijkt wel een schoolreisje waar de stoere jongens de rest op zich laten wachten. Best asociaal. Als we dan toch eindelijk allemaal in het wagentje zitten, valt de rest alweer snel in slaap. Ik lees wat en dommel af en toe ook weg. Opnieuw is de omgeving zo mooi! Spierwitte rotsheuvels, waar je een zonnebril voor op moet zetten om er naar te kunnen kijken en huisjes waarvan eigenlijk alleen de muren nog staan en die vol kogelgaten lijken te zitten. 

 

Ineens doemt Split op in de verte. Geweldig! De blauwe zee met de witte stad in een baai en naast ons de bergen, ik had het niet zo mooi verwacht!

0 Berichten

Chaos in Split

Bij een soort taxistandplaats worden we afgezet. We hebben geen idee waar we zijn, maar onze chauffeur rijdt direct weg. We staan even verward om ons heen te kijken. Er staan rare gasten met geplastificeerde bordjes die je een slaapplaats aanbieden. Een ongure vrouw komt naar ons toe en schreeuwt "Are you looking for sex?". Ze lacht keihard en haar mond zit vol smerige bruine tanden. Ik ben een beetje van mijn stuk gebracht, dit had ik me niet voorgesteld bij onze aankomst in deze stad. 

 

Even verderop zie ik een bord met tourist info er op. Daar lopen we maar heen. Het is niet echt een informatiepunt, maar een plaats waar je tours kunt boeken. Vage shit... We pikken een kaart en gaan buiten op zoek naar ons hostel Omladinski. 

Een propper ziet ons worstelen en komt ons te hulp. Hij heeft het hostel zo gevonden op de kaart. Het is een pokke eind lopen en we besluiten een taxi te pakken. Voor 50 kuna bracht hij ons naar het hostel en we krijgen ook er gratis een lesje schelden in het Kroaats bij. Hij ging behoorlijk tekeer tegen de medeweggebruikers. 

Omladinski

Eenmaal bij ons hostel gaat het inchecken heel snel. Alleen even onze naam geven en klaar. Het is een saai gebouw, waar een hotel en een hostel in zitten. Eigenlijk zouden we vanaf Zagreb doorgaan naar Bosnië, maar door hevige overstromingen hebben we onze plannen moeten wijzigen. Omladinski was de goedkoopste optie. Het is wel even zoeken naar onze kamer, hier is echt geen logica te vinden in de kamernummering. Het gaat van 16 naar 31 en dan weer naar 21, maar uiteindelijk komt het goed.Ik ga gelijk de douches checken en deze vallen me 100% mee! Snel even opfrissen en terug naar het centrum. 

Nederland-Costa Rica

Zonder de zware tassen op onze rug besluiten we te gaan lopen en we vinden het centrum gemakkelijk. We gaan naar de boulevard langs de zee en gaan zitten bij een reastaurantje. Hier hangt een groot scherm en zitten al wat mensen klaar in hun oranje shirtjes. Een cheeseburger en patat later is het tijd voor de wk-wedstrijd Nederland-Costa Rica. Het terras zit inmiddels vol met Nederlanders. 

 

Het is een spannende wedstrijd en Gijs krijgt ruzie met een hinderlijk pubertje dat continu voor het scherm gaat staan. Nadat 'we' gewonnen hebben explodeert het terras, heerlijk. Als we terug lopen naar het hostel, raken we op de één of andere manier toch half verdwaalt, maar na wat snauwen en kibbelen kunnen we gelukkig redelijk snel ons bed induiken. 

0 Berichten

Good morning Split!

We hebben redelijk uitgeslapen, maar gaan uiteindelijk fris en fruitig richting het centrum. Dit gaat een stuk soepeler dan gisteravond. We komen langs een paupermarkt waar een meloenverkoper aangevallen wordt door een stel duiven, heel komisch!

 

Op de hagelwitte boulevard langs de zee moet ik mijn zonnebril opzetten, omdat de witte stenen zeer doen aan mijn ogen. We ontbijten langs het water, veel te duur voor wat je voorgeschoteld krijgt. 

 

Niet veel later struinen we door de witte straten van Split, ondertussen wordt het bloedheet. 

Modeshow

Ik kom tot de conclusie dat Split echt een prachtige stad is, maar behoorlijk saai. Ik kan weinig leuke of gezellige tentjes ontdekken. In een afgelegen steeg komen we een fijn restaurantje tegen, Korta, waar tot onze verbazing lachend personeel aan het werk is. Dit is één van de weinige keren dat we dit in Kroatië tegen komen. 

 

Rond een uur of vijf komen we weer bij de boulevard terecht om een biertje te drinken en ontdekken dat hier een ware modeshow begint. Nou eigenlijk geen officiële, maar alle jongere die de hele dag hebben liggen pitten of zonnen komen tevoorschijn en lopen als barbiepopjes voorbij. Dat is even wat anders dan de bejaarden (en wij) die er overdag rondlopen. 

 

Na het redelijke eten bij een Italiaans restaurant (met ranzige, nep-cappuccino) halen we wat drinken en gaan terug naar het hotel. Echt heel veel boeiends om in de avond te doen heb ik niet kunnen ontdekken. Of ik had naar een schuimparty met 14-jarige moeten gaan. 

0 Berichten

Doelloos

Eigenlijk wilde vandaag naar een eiland in de buurt gaan, maar ik ben de wekker vergeten te zetten. Dan maar weer een dagje doelloos rondlopen in Split. We ontbijten met een pizza en vieze Cappuccino bij Semafor, naast een dikke stenen muur. 

 

We lopen langs de zee en komen uit bij een stenen strand. Nu baal ik als een stekker dat ik geen zwemkleding heb aangetrokken... Overal liggen mensen te zonnen. Chagrijnig lopen we terug naar het hostel om zwemkleding aan te trekken. 

 

Eenmaal daar, zijn we uitgeput door de hitte en besluiten we niet te gaan zwemmen. Hoe bedoel je nutteloos?

Niet veel later lopen we wederom weer doelloos door het centrum. We gaan zitten bij een schattig eettentje met een terrasje onder druivenranken. Het eten is smerig! Ik heb lasagne besteld, die voornamelijk uit dikke kaas bestaat, echt niet te eten. De pasta bladen zijn ook niet goed gaar. Ik heb inmiddels echt een ontzettend kut humeur. We drinken nog een paar biertjes op de boulevard en besluiten dat deze dag niet meer goed gaat komen en gaan terug naar het hotel. Nu vergeet ik de wekker in ieder geval  niet te zetten... 

0 Berichten

Hvar

Om half 7 gaat onze wekker. Vandaag gaan we wel naar het eiland Hvar. Om 8.45 uur staan we klaar op het ferry station. Het is kut weer... Maar ik wil toch echt het eilandje zien en niet nog zo een nutteloze dag in Split doorbrengen. Om 9.15 uur zitten we in de grote  catamaran en Gijs valt al snel weer in slaap. Ik ben echt een beetje ongerust als ik naar de donkere, grijze lucht kijk. 

 

Na ongeveer anderhalf uur komen we aan in Hvar, de hoofdstad van het gelijknamige eiland. Het regent nog steeds, maar is een stuk minder onheilspellend als bij vertrek. Ik glibber over de natte, witte stenen in de haven en moet me vasthouden aan Gijs om niet onderuit te gaan. Heel handig die flipflops. Bij een terrasje gaan we schuilen en nemen een ontbijtje. 

Het duurt niet lang of de lucht klaart op en we hebben ineens stralend mooi weer. De stenen blijven nog wel even spekglad, maar voorzichtig schuifel ik door de steegjes. Er zijn een hoop trappetjes, zucht, ik haat trappetjes, maar echt prachtige uitzichten. 

 

We beklimmen de trappen op weg naar een fort. Tussen de reuzen agaves en cactussen door kun je het hele stadje en de haven bekijken. Eenmaal in het fort moet je natuurlijk weer een toegangsprijs betalen. Het is niet heel veel dus leggen we braaf wat centjes neer. Er is een ruimte waar ze potten en vazen hebben staan die ze uit de zee hebben gevist en je kunt de oude gevangenis in de kelder bekijken. 

 

Bij één van de torens, met een mooi uitzicht over de haven, strooi ik was as van mijn moeder uit. 

We pakken de bus naar een andere stad van het eiland, wat ongeveer drie kwartier rijden is.  Stari Grad, het lijkt op het eerste gezicht niet veel. Langs het water lunchen we met pasta en pizza, heel logisch al dat Italiaanse voedsel in Kroatië. Met onze buikjes vol gaan we op zoek naar een strand. Dit duurt niet lang.

 

Tussen de rotsen en een hoop krabbetjes gooien we onze spullen neer en duiken het heldere water in. Heerlijk! 

We chillen nog even tussen de krabbetjes, die ik maar eng vind, voordat we terug gaan naar het haventje om de bus naar Hvar te pakken. Om 20.00 uur gaat de ferry terug naar het vasteland. Het is  gaaf, we zien de zon ondergaan en komen in het donker weer aan in Split. We zijn nog niet aangekomen of we horen al het gejuich van de mensen die voetbal aan het kijken zijn. De eerst halve finale van het WK is begonnen. Als we eenmaal de boot afkunnen speuren we naar een plekje op een terras, zodat we ook kunnen kijken. Ondertussen horen we wel 5 x keihard gejuich. Duitsland heeft al 5 x gescoord tegen Brazilië. We zien het laatste stukje van de wedstrijd terwijl we ergens op straat een pizzapunt scoren. 

0 Berichten

Bye Bye Split

De wekker gaat weer vroeg en haastig pakken we onze tassen weer in. Om kwart voor tien hebben we onze paspoorten weer terug (die geef ik nooit meer af en ik begrijp niet waarom ik ze deze keer wel heb afgegeven), hebben we onze rugtassen weer op en zijn we op weg naar het busstation. Gelukkig is het nog niet heel erg warm, maar toch zweet ik als een gek. 

 

Voor 33 kuna per persoon mogen we mee met de shuttlebus naar het vliegveld. Ongeveer 30 minuten later staan we op de luchthaven. Veel te vroeg want onze vlucht gaat pas om 14.40 uur. Weer een smerige cappuccino en een broodje later (en veel staren naar de klok), kunnen we inchecken. Met een vaag papiertje dat onze ticket moet voorstellen melden we ons bij de balie. Ondanks mijn vrees dat er iets mis is, laten ze ons gelukkig doorlopen. 

 

Als we in de gate zijn, blijkt al snel dat we vertraging hebben. Zucht... Gelukkig duurt dit maar een uurtje. We hebben onze tijd kunnen doden met biertjes drinken in de gate, maar of dit nu echt zo een goed idee was... In het vliegtuig ga ik maar even aan de appelsap. 

 

Na een uur en tien minuten landen we in Praag. We hoeven maar kort te wachten op onze bagage. Ondertussen probeer ik op de tablet uit te zoeken waar ons verblijf is. Hostel Jeronimovo of iets dergelijks. Na een hoop gekloot (ik neem dat ding nooit meer mee, het werkt voor geen meter) heb ik een adres kunnen terug vinden. We pakken een taxi, ik ben er nu al klaar mee. Deze weet gelukkig gelijk waar we heen moeten. 

 

We rijden iets verder de straat door dan waar Hostel Elf ligt (wat al vol was) en worden afgezet op de hoek van een straat. Ik kan nergens uit op maken dat hier een hostel zit. We bellen aan bij een deur die het juiste huisnummer heeft, maar er doet niemand open. Half in paniek druk ik op alle deurbellen die ik kan vinden. Opeens gaat de grote deur toch open. "I was ready to leave" zegt een vrolijk meisje die ons op staat te wachten. Snel checken we in. 

 

De kamer is bizar! Heerlijk bed, plus een extra tweepersoonsbed en een geniale douche. Dit is echt niet normaal voor deze prijs. * Toen we in 2015 opnieuw naar dit hostel zochten, bleek het tijdelijk te zijn. De appartementen zijn inmiddels helaas verkocht*. 

Bij de Astronimische klok halen we een langôse en gaan we snel op zoek naar een kroeg waar we de halve finale Nederland - Argentinië kunnen kijken. We belanden bij O'Che's een Ierse pub me Che Guevara thema, aparte keuze maar een hele leuke tent. We zijn vroeg en nemen plaats vlak voor het grote scherm wat voor deze gelegenheid is opgehangen. Al snel druppelen er meer oranje shirts binnen en binnen de kortste keren zit het vol .

 

Het werd een spannende wedstrijd en ik ben er nog steeds van overtuigd dat Nederland had moeten winnen, maar we werden keihard ingemaakt. De enige Argentijn in de pub ging helemaal los na de winst, onder het toeziende boze oog van de vele oranje fans. Even was ik cranky, maar gelukkig duurt dit nooit lang.

 

Ik krijg een bericht van Marieke, dat zij en Robert ook al in Praag zijn aangekomen. Eigenlijk zouden ze de volgende dag pas komen, maar dit maakt mijn humeur weer goed.  Mijn laatste herinnering is dat we naar Chapeau Rouge zijn gegaan en gedanst hebben, maar verder is het een zwart gat... 

0 Berichten

Burton, Bier en Bibberen

Een beetje brak wordt ik wakker in het fijne bed van ons verblijf. Ik neem een verkwikkende douche, waardoor Gijs zonder warm water zit. Bibberend komt hij de badkamer uit en de dag begint met een klein schuldgevoel. 

 

Bij de SchnitzelKing eten we ontbijt/lunch. Een fastfood tent met schnitzelburgers, verrassend. We lopen naar het oude plein, waar we moeten wachten op Robert en Marieke. We gaan naar een expositie over Tim Burton. Misschien een beetje een gekke activiteit in Praag, maar het lijkt me echt heel tof. Dit was het ook! Helaas mogen er geen foto's gemaakt worden. Er staan schetsen van zijn bekende karakters, sommige op servetjes met de koffievlekken er op. Sculpturen uit de films, schilderijen, cartoons en ga zo maar door. We struinen twee uur tussen de werken en ik had zo nog een rondje kunnen maken. Echt heel inspirerend. 

Nog onder de indruk belanden we in een kroeg, verborgen in een kelder. In de donkere ruimte, onder het gewelfde plafond, moet ik even wennen aan het donker. Als mijn ogen zich langzaamaan schikken aan het gebrek aan licht, zie ik dat er veel graffiti's en tags op de muren geschreven zijn. Er hangt een goede sfeer, maar de toiletten zijn één van de ergste ooit... Op een deur staat zelfs de smeekbede 'Please clean me'. Blijkbaar trekken ze zich hier niets van aan, of durft de schoonmaakster hier niet naar binnen.

We waren allemaal enorm laat uit bed en het is al snel tijd voor het avondeten. We komen terecht bij een restaurant achter het oude plein, met typisch Tsjechische gerechten. Ik eet een smaakvolle goulash uit een schattige broodkom. 

Het is ons ter oren gekomen dat er een ijsbar te vinden is en na het eten gaan we op zoek. De bar zit onderin één van de grootste discotheken van Centraal Europa met vijf etages, waar mijn neefje helemaal lyrisch over was. Als we naar binnen gaan, voelen we ons al snel oud, maar ach we zijn op vakantie. We moeten even wachten, maar ik vermaak me wel. De vloer is van glas en je kunt naar de swingende mensen onder je kijken. Ik raad om deze reden wel aan dat je niet in een rokje gaat, iedereen kan zo bij jou naar binnen kijken. 

 

Met een zilveren poncho aan wagen we ons naar binnen. Je mag maar tien minuten door de bar lopen. Dan moet de boel weer afkoelen en kan de volgende groep de bar in. De bar is gaaf! Ik hobbel van het ene ijs sculptuur naar het volgende en kijk mijn ogen uit. Ondanks de kou wordt ik hier blij van. We krijgen ook nog eens een kleurrijk drankje in een 'glas' van ijs. Het verandert al snel in een photoshoot. 

We verkennen ook de rest van de discotheek (lichtgevende vloeren, hilarisch) en voelen ons met de minuut meer bejaard en vluchten. Een dikke kebab later, lopen we een reggae-bar in. Heel gezellig en in dezelfde straat als de grote puber disco. 

 

Morgen moeten we weer verder en we besluiten het niet (te) laat te maken. Binnen vijf minuten ben ik verdwaalt en er van overtuigd dat we nooit bij het verblijf aan gaan komen. Ik zeur om een taxi, maar Gijs weet zeker dat we dichtbij zijn. Ik krijg gelijk en we stappen een taxi in. Hierop krijgt Gijs ook gelijk, want nog geen vijf minuten later staan we voor ons verblijf...

0 Berichten

Festivaltijd!

Vandaag mag Gijs eerst douchen om te voorkomen dat ik weer al het warme water opmaak. We pakken de tas in en laten het fijne kamertje achter ons en lopen naar het station. Hier moeten we wachten op Robert en Marieke. En wachten, en wachten, en nog meer wachten. Ondertussen bekijken we de invasie van punkers, rockers, skankers en ander volk dat duidelijk op weg is naar MIGHTY SOUNDSSSSS

 

Op het station staat een piano, waar fanatiek gebruik van wordt gemaakt. Na ruim twee uur wachten, wij waren vroeg, zij erg laat, zien we eindelijk onze vriendjes aankomen. Ze hadden en verkeerd kaartje voor de bus gekocht en werden door een controleur te grazen genomen. Het paspoort werd afgepakt en ze moesten direct 800 kronen aftikken per persoon, dus waren ze in één klap 60 euro lichter. Echt bizar.

Nadat we hierover zijn uit gemekkerd pakken we de trein naar Tábor. Het is weer vol en ook zijn ze nog steeds bezig met het spoor, waardoor we op Obramovic moeten overstappen. Een stuk met de bus en vervolgens de laatste tien minuten met de trein naar onze eind bestemming. In een optocht van alternatievelingen die bepakt en bezakt zijn sjokken we naar de ingang van de camping. 

 

Robert heeft binnen vijf minuten vrienden gemaakt met onze buren, een stel Finse jongeren. Rens, Pontus en Kees. Eerst doen we traditiegetrouw eerst boodschappen bij de Kaufland. Als we terug lopen horen we de Real McKenzies spelen, wel geinig. Die avond gaan we kijken bij Dropkick Murphis, heel tof! Verder hangen we veel bij de tent en lullen Engels met onze buren. 

Dag 2

's Ochtends zweten we weer de tent uit. Gijs schuilt in de schaduw en ik lees wat tot de rest wakker wordt. Ik ben in shock als Kees, onze Finse buurman, in het Nederlands tegen me praat. Hij blijkt uit Groningen te komen en toen hij jonger was is hij geëmigreerd met zijn ouders naar Finland. Hij schijnt het die avond ervoor ook verteld te hebben, maar geen van ons luisterde hier naar. Ik vond zijn naam ook al apart voor een Fin... 

 

We hangen wat rond in de partytent van de buurt