Etihad

Na het ontbijtbuffet zijn we met de pendelbus naar het vliegveld gereden. Ineens wordt ik super nerveus, met zweethanden en alles er op en er aan. We laten onze rugtassen sealen en gaan naar de incheckbalie. 

 

Ik moet zeggen dat ik Brussel enorm verwarrend vind, niets staat echt goed aangegeven. Bij de balie zijn we in ieder geval van onze bagage af. Nadat we de tickets hebben gekregen, kom ik erachter dat we onze transfer tickets niet hebben gekregen voor de vlucht van Abu Dhabi naar Jakarta. Eerst een uur wachten bij de info balie en vervolgens weer naar het meisje bij de incheckbalie. Een beetje irritant. Gelukkig ben ik nu wel van de stress af. 

 

Het is hier ook enorm druk, of het lijkt zo doordat alles wat kleiner is. Ook bij de security is het weer lang wachten, die vervelende mensen die niet goed lezen en bijvoorbeeld hun riem nog om hebben of hun telefoon nog in hun broekzak, heel hinderlijk! 

Movie Marathon

Het vliegtuig was heel relaxt, met lcd schermen in de stoelen voor je en genoeg beenruimte (voor de verandering). Je kunt uit een hele waslijst aan films en series kiezen, of een potje tegen elkaar dammen. Als het tijd is voor de lunch, krijgt Gijs als eerst zijn veggie maaltijd, dat is wel een voordeel van vooraf doorgeven wat je wilt eten, je krijgt altijd als eerste en het lijkt net even lekkerder, al moet ik zeggen dat ik het eten van Etihad toch best goed te doen vind. 

 

Een aantal films, een broodje en wat spelletjes op de Nintendo later gaan we landen op Abu Dhabi. Ik vind het wel tof dat je kunt mee kijken op het scherm hoe de wielen de grond raken. 

Abu Dhabi

Wanneer we het vliegtuig verlaten via de trap, schrik ik van de hitte. Het is alsof er een föhn hete lucht op me blaast en dat terwijl de zon al onder is. Ik begin uit elke porie te zweten. 

 

We hebben behoorlijk lang de tijd op Abu Dhabi en we besluiten van het vliegveld af te gaan. We halen een visum bij een chagrijnig mannetje en mogen de stad in. Bij een pinautomaat kunnen we op de één of andere manier niet pinnen, geen van ons terwijl we bankpassen van verschillende banken hebben en we hebben gezorgd dat we overal ter wereld zouden moeten kunnen pinnen. Gelukkig hebben Max en Nanouk er wel aan gedacht om "losse" Euro's mee te nemen en konden we dit inwisselen voor Dirhams. 

 

Buiten lopen we naar de bushalte, het is wel bizar om de hoeveelheid mannen met arafat sjaals en vrouwen met burqa's te zien. Nanouk en ik moeten voorin de bus plaatsnemen, terwijl onze mannen achterin gaan zitten. Dit voelt ongemakkelijk. Op de één of andere manier had ik hier niet aan gedacht. Ook wanneer we aan de chauffeur vragen hoe ver het centrum weg is, worden we afgesnauwd en pas later bedenken we dat dit misschien niet op prijs wordt gesteld. Oeps...

Na een dik half uur was er nog geen centrum te ontdekken en de chauffeur durfde we niet meer te vragen. We zijn maar uitgestapt in een straat waarvan het lijkt alsof er wel iets te vinden is. Dat blijkt niet het geval en we besluiten maar gewoon naar de Subway te gaan. Hier wordt een vrouw halverwege haar maaltijd door haar man weg geroepen. Ze mag niet eens haar broodje opeten. 

 

Ik wordt een beetje naar van deze stad. Ik vind het lelijk, het is bloed en bloed heet, ik voel me ongemakkelijk bij het verschil dat hier is tussen man en vrouw. Het lijkt wel of ik een beetje last heb van een cultuurshock, ik had hier niet op gerekend bij een tussenstop, maar ik wil eigenlijk alleen nog maar terug naar het vliegveld! Gelukkig ben ik niet de enige...

The Terminal

De rit terug lijkt wel twee keer zo lang als de heenweg, maar uiteindelijk strijken we neer bij een broodzaak die comfortabele stoelen heeft. Althans dat denken we. Wanneer we er een paar uur op zitten wordt dat wel minder. We spelen kaartspelletjes en proberen wat te slapen. 

 

Hoe warm het buiten is, zo koud is het binnen. Er is niet te ontkomen aan de airco, ik krijg er gewoon een loopneus van. Ondertussen moet ik wel een beetje denken aan die film 'The Terminal' met Tom Hanks waar in hij vast zit op het vliegveld omdat zijn land niet meer bestaat. 

0 Berichten

Geur van Kretek

Na een gebroken nacht op de stoelen bij het bakkertje kunnen we eindelijk naar de gate. Hier komen we erachter dat we hier heel comfortabel hadden kunnen slapen op ligstoelen en zelfs dekentjes hadden kunnen hebben. Helaas... 

 

Als we kunnen gaan boarden begrijp ik wel waarom het vliegveld wordt opgeknapt, de gate is veel te klein om het grote aantal passagiers te verwerken en we staan enorm lang in de rij. 

 

Ik kan mijn draai niet vinden, ik kijk wat films, maar kan niet slapen. Het duurt me allemaal maar lang. Als het donker is vliegen we boven Jakarta. Ik zie honderden verlichtte bootjes in het water. Het is prachtig. 

Jakarta

Om kwart voor elf landen we op het vliegveld van Jakarta. Als we uit het vliegtuig komen en de gate in lopen, ruik ik de kruidige geur van kretek sigaretten. Snel halen we het visum, wat heel snel gaat omdat we de formulieren al in het vliegtuig hebben ingevuld. 

 

Na ongeveer twintig minuten hebben we onze rugtassen kunnen bemachtigen, toch ben ik altijd bang dat mijn bagage zoek raakt en het is altijd een opluchting als ik ze op de bagageband aan zie komen rollen. Als we buiten komen is het warm en vochtig, maar heel goed uit te houden na Abu Dhabi. We worden direct overspoelt door schreeuwende taxichauffeurs. Die lopen we voorbij en gaan op zoek naar een pinautomaat. Die hebben we snel gevonden en we komen even op adem met dikke pakken Roepia's in onze portemonnee , voor we daadwerkelijk een taxi nemen. 

Take's Mansion

Het is jammer dat het al donker is, zo kun je niet echt een indruk krijgen van de stad, maar alsnog keek ik mijn ogen uit. Palmbomen versierd met lichtjes, auto's met laadbakken vol mensen op de snelweg en hoge wolkenkrabbers. Vanaf een afstand herken ik ons hotel al, Take's Mansion...

 

Voor de deur worden we geholpen door een jongen die onze bagage naar binnen hijst. We rekenen af met de taxichauffeur en volgen hem naar de receptie, waar we snel kunnen inchecken. We worstelen wel met de miljoenen Roepia's, maar toch hebben we al snel de keycards en kunnen onze kamer gaan bewonderen, maar nemen ook een kijkje op het dakterras waar een zwembad is, heerlijk!

 

Na een uitgebreide douche, gaan we op bed liggen en kijken wat televisie, maar ik val al snel in slaap. Dat ik niet erg, zo kom ik hopelijk snel van de jetlag af. 

0 Berichten