Buda & Pest

Ik ben zo blij dat we dit bed achter ons kunnen laten, ik ben gebroken. Toch besluiten we te gaan lopen naar het station, wat een bikkels zijn we. Het gaat een stuk soepeler dan de heenweg. 

 

Nadat we de kaartjes hebben gekocht naar Budapest moeten we nog anderhalf uur wachten. We gaan zitten bij een restaurantje boven het station en observeren het leven van de zwervers/alcoholisten die op het busplein rondhangen, zeer educatief. 

 

Deze treinreis duurt echt lang, vooral met het saaie Slowaakse uitzicht. Op het moment dat we de grens met Hongarije over gaan is het gelijk een stuk boeiender. Weilanden maken plaats voor bossen, bergen en de Donau. Op de bergen zie je af en toe een kasteeltje verschijnen, super gaaf! 

Op het station van Budapest gaat het even een beetje verkeerd. We hebben geen idee hoe we bij het volgende hostel, Backpack Guesthouse moesten komen, of hoeveel Florinten we moeten pinnen en wat deze waard zijn in Euro's. Niet echt goed voorbereid... Door de verwarring gaan we ook nog eens lopen kibbelen. We besluiten dat we wel wat verkoeling kunnen gebruiken en gaan een restaurant,  Baross Terem, binnen. Dit is gigantisch en leeg, behalve vijf man aan personeel is er niemand. We drinken een biertje en Gijs wil gebruik maken van het toilet. Een ober loopt met hem mee naar een deur helemaal achter in de ruimte. Gijs daalt een trap af en verdwijnt uit het zicht. Ik krijg er een ongemakkelijk gevoel van. De ober komt terug lopen naar mijn tafel. "You'll never see him again" zegt hij grinnikend, dat breekt wel even het ijs. 

 

De kaart

We bestudeerde de kaart die we bij een enorm chagrijnige en totaal niet behulpzame medewerker van het toeristen info punt hadden gekregen. Echt ongelooflijk, die man was niet te genieten. Nadat we bij het restaurantje waren geweest konden we gelukkig weer aardig tegen elkaar doen en besloten maar gewoon een taxi te nemen. De straat van het hostel is gewoon  niet terug te vinden op de kaart. 

 

We hebben al snel een aantal taxi chauffeurs gevonden en we vragen hen waar ons hostel ligt. Na een discussie in het Hongaars, blijkt het aan de overkant van de Donau in het Buda gedeelte van de stad. Onze kaart is gewoon te klein, de straat die we zochten valt er net buiten. 

 

Omdat we geen idee hebben hoeveel Florinten waard zijn, hebben we geen idee wat we moeten betalen voor het ritje. Ik heb het gevoel vet belazerd te worden (dit blijkt achteraf helemaal niet zo te zijn). Het is een rit van ongeveer een half uur, maar we staat regelmatig stil door het verkeer.

Budapest is fantastisch mooi, ik heb de hele rit met mijn mond open gezeten. Toch weer heel anders dan de vorige plaatsen die we bezocht hebben. 

 

Het hostel Backpack Guesthouse (tegenwoordig heet het Shantee House!) ligt in een gewone woonwijk, met een soort hippie Feng Shui kiezelstenen voortuin. We halen onze tassen uit de auto en gaan naar binnen. De man die ons komt begroeten is te typisch voor woorden, halflang haar, batik shirt aan, korte broek en sandalen, deze man komt rechtstreeks uit een stonerfilm. 

 

De man gaat op zoek naar onze reservering in de computer, maar is wel erg lang bezig. "There's a problem" zegt hij opeens, en ik schrik me rot, dat meen je niet..."We have room for fifty people, but tonight we have ninety" verteld hij. Ondertussen zie ik achter hem, in de keuken, iemand op een houten bankje slapen. Onze slaapplekken in de dorm zijn weg gegeven. Even ben ik verontwaardigd, maar gelukkig geeft hij aan dat hij een tweepersoonskamer voor ons heeft, die eigenlijk beter is dan de dorm. Waarom begint hij daar niet gewoon mee? Ik zat al een beetje op te hikken tegen het slapen in de dorm, maar de prijzen van dit hostel liggen redelijk hoog, maar we kennen het van BNN op reis of één van die programma's en het lijkt ons een toffe plek. 

 

We worden naar onze kamer gebracht, deze ligt aan de tuin heel relaxt. Het is een prima kamer, gewoon een bed (dat ook nog een beetje zacht is) en een kast. Geen badkamer, deze ligt verderop in de hal. De achtertuin is heel gaaf, met hangmatjes, een grote tent om in te slapen en je kunt er zelfs je eigen tentje op zetten. De volgende ochtend konden we goed zien hoe druk het eigenlijk was, overal lagen mensen de slapen, ook de tuin lag vol. 

Wandeling

Natuurlijk besluiten we heel eigenwijs lopend op zoek te gaan naar eten. Ik dacht dat ik vanuit de taxi restaurantjes in de buurt had gezien, maar dit denk ik wel vaker. Uiteindelijk lopen we terug naar het centrum, aan de andere kant van de Donau en eten bij een schattig mediterraans tentje. 

 

Eigenlijk willen we terug naar het hostel, maar wanneer we de grote witte brug naar de overkant oversteken zien we een waterval in de Gellértberg, met een bruggetje dat er voorlangs loopt. Daar wil ik wel even kijken. Halverwege blijkt dat we nog verder omhoog kunnen klimmen en ik ben wel benieuwd naar het uitzicht, dus na het bruggetje, waar gasten staan te zuipen dus zo tof was het niet, lopen we verder omhoog. 

 

We komen bij een halve cirkel van zuilen, met in het midden een groot beeld van een man die een kruis in zijn hand heeft dat hij uitsteekt naar de stad. Op dit punt heb je al een mooi uitzicht over de stad. 

Hoe donkerder het wordt , hoe mooier de stad. De verlichting laat de gebouwen goud kleuren, echt gaaf! We lopen nog verder omhoog. Op een gegeven moment komen we een stel jongens tegen die als bezetenen aan het graven zijn. Even verderop gaan we zitten en kijken even wat ze aan het doen zijn. Het is bizar, ongestoord gaan ze verder en kijken voor niemand op. 

 

Een laatste lange trap op klauteren en we komen uit bij het Citadel, een soort fort boven op de berg. Er zijn veel toeristen met camera's met gigantische lenzen. Er is een parade van mensen in traditioneel Turkse kleding, die met veel muziek en dans voorbij geschoven komen. Het uitzicht is heel mooi, het is inmiddels helemaal donker. 

 

We lopen rond bij het citadel en komen uit bij een soort plein. Hier staat een gigantisch beeld van een vrouw met een veer die ze hoog boven haar hoofd in de lucht houdt. Het is een soort vrijheidsbeeld en is best tof om te zien. 

 

Nadat we alles wel zo een beetje gezien hebben besluiten we terug te lopen naar het hostel, dit was natuurlijk weer even zoeken, maar inmiddels ben ik dit wel van ons gewend. Het bed blijkt toch niet zo zacht te zijn als ik die middag dacht, maar het is altijd beter dan het betonnen bed uit Bratislava. 

0 Berichten

Beelden, beelden en nog meer beelden

Ik heb zo verrot geslapen! Het bed is keihard, net een blok beton. Mijn schouder en heup doen nog meer zeer dan de nachten op het matje in de tent. 

 

We gaan op zoek naar de Donau, die schöne blaue Donau. Echter is deze niet echt blauw te noemen, meer groen/gelig, maar dat maakt niet uit, ik vind het alsnog tof om haar te zien. Aan de oever drinken we een cappuccino, maar ze hebben hier niets te eten. We gaan naar een supermarkt en slaan daar ontbijt in en drinken. 

 

Over de Donau loopt de grote UFO brug, wat eigenlijk een heel lelijk ding is. Boven in de UFO zit een restaurant, voor de grap kijken we wat een biertje hier kost, maar we rennen snel weg als we de prijzen zien. Laat maar.  

 

Bratislava Hrad

We beklimmen de heuvel waar het kasteel van Bratislava op staat, deze torent overal bovenuit. Onderweg komen we wat mooie graffiti kunstwerkjes tegen. Het uitzicht is mooi, aan de ene kant zie je het historische centrum en aan de overkant zie je een hoop commiblocks en in de verte een industrieterrein. 

 

Het kasteel zelf is niet veel aan, het is, net als de rest van Bratislava, brandschoon en hierdoor mist het een beetje sfeer. 

 

In de stad kom je veel toffe standbeelden tegen. Een aantal zijn er neergezet om Bratislava karakter te geven, zoals de paparazzi en het werkmannetje. Tijdens ons bezoek was er net een openluchttentoonstelling gaande en stonden er nog meer beelden door de stad als normaal gesproken.

Die avond zijn we naar een aanrader van Hostel Blues gegaan, The Slovak Pub. Aan de buitenkant lijkt het een heel klein barretje, waar ook nog eens drie verschillende tentjes in lijken te zitten. Eenmaal binnen moeten we een trap op en komen we in een gigantische lange ruimte terecht, heel komisch. Het is er heel gezellig en voor het eerst hebben we bediening die niet snobistisch overkomt. De sfeer is goed en uiteindelijk zat het er behoorlijk vol. Uiteindelijk verdwalen we laat die avond op zoek naar de Donau. Slingerend besluiten we dat het misschien toch geen goed idee is en gaan toch maar terug naar het hostel. 

0 Berichten

Bratislava

Het miezerde toen we onze spullen aan het pakken waren. Langzaam zagen we de camping steeds leger worden. Ik heb overal pijn van het slapen op het matje. De tent hebben we laten staan, hij is nat en Gijs ziet het niet zitten om nog met een beschimmelde tent te gaan slepen. Misschien kan een arme festivalganger er nog wat mee. 

 

Op het kleine perron wachten we op de trein, gelukkig duurt het niet lang. Bij de conducteur kopen we een kaartje naar Praag Centraal. Vanaf daar pakken we de trein naar onze volgende bestemming: Bratislava. 

 

Het uitzicht is niet erg boeiend, alleen maar maïs, zonnebloemen en weilanden. Vier uur later komen we aan op het lelijkste station ooit. Buiten werden we gelijk lastig gevallen door mannetjes die ons naar hun hotel mee willen nemen. Heel irritant. De pinautomaat op het station is kapot en we moeten opzoek naar een werkend exemplaar. 

 

We lopen met onze rugtassen op een straat in en vinden gelukkig al snel een automaat. Eigenlijk willen we de bus pakken, maar nu we toch onderweg zijn lopen we maar verder. Bratislava ziet er saai uit en zelfs een beetje pauper. Volgens mij gaan we de goede kant op, maar ik voel me toch een beetje verdwaalt. Bij de bushaltes checken we de kaart, we zitten goed. 

 

We lopen een tijd, het lijken wel uren. Ondertussen brand de zon behoorlijk, ik hoop maar dat we dichtbij zijn. We komen bij een soort centrum, het is er in ieder geval drukker. We vragen een taxichauffeur of hij weet waar Hostel Blues is. Hij wijst achter ons, in een zijstraat van de straat waar wij net uitkomen. Een gigantisch uithangbord vertelt ons dat we er zijn. 

Berlin

Tijdens het inchecken krijgen we een welverdiend Slowaaks biertje, heerlijk koud! We krijgen een sleutel en een afstandsbediening... Vreemd... De receptionist laat ons een aantal interessante plekken zien op de kaart van Bratislava. Onze tassen gooien we in de kamer, waarin ze een poging hebben gedaan een Berlijn thema te creeëren, dit is niet helemaal gelukt. 

 

Na drie dagen festival hebben we heerlijk gedoucht, ik voel me weer brandschoon en klaar voor een rondje in het centrum. Ik weet niet helemaal wat ik van Bratislava moet denken. Het is superschoon, alsof ze het elke dag met een hogedrukspuit reinigen en er zijn behoorlijk wat bejaarden. We gaan eten op een terras met dekentjes voor de kou. Ik eet een heerlijke gnocci, maar helaas valt Gijs zijn kaasburger tegen. Het leven van een vegetariër is zwaar. 

 

Bratislava is 's avonds behoorlijk dood. We drinken een biertje op een terras, maar besluiten terug te gaan naar het hostel, maar begrijpen wel direct waarom we de afstandsbediening hebben gekregen. De kans is groot dat je hier 's avonds voor de tv belandt. 

0 Berichten